καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Σεπτεμβρίου 2012
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Αυγ.   Οκτ. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Εγγραφή

Τα θρυμματισμένα χέρια του Victor Jara…

Posted by redship στο 17 Σεπτεμβρίου , 2012


αναδημοσίευση από  sierra maestra

 

Camino del Fuego, Yannis Tsal
Πολλά χρόνια μετά τον αποτρόπαιο βασανισμό και την δολοφονία του εμβληματικού τραγουδιστή Victor Jara η δικαιοσύνη στην Χιλή φαίνεται πως βρίσκει πολλά εμπόδια προκειμένου να βρει και να καταδικάσει τους αληθινούς υπαίτιους.
Ο Jara, μαζί με την Violeta Parra, τον Patricio Castillo, τους Quilapayún, τους Inti-Ιllimani και άλλους, αποτέλεσαν το κύμα του “Nuevo Cancion” που εξέφραζε και μουσικά την τεράστια αλλαγή που έφερνε η κυβέρνηση του Salvador Allende (1970-73). «Το τραγούδι σου είναι το τραγούδι μας» έλεγε στον Jara εν είδη συνθήματος ο κόσμος… Ήταν ένας διεθνώς αναγνωρισμένος καλλιτέχνης (εκτός από τραγουδιστής ήταν και σκηνοθέτης, ποιητής και καθηγητής) που τραγούδαγε την πολιτική και κοινωνική αλλαγή που εκείνη την περίοδο γινόταν πραγματικότητα στην Χιλή.

Στις 12 Σεπτεμβρη 1973, μία ημέρα μετά το πραξικόπημα εναντίον του Προέδρου Salvador Allende και τον θάνατο του στην μάχη που ακολούθησε στο Προεδρικό Μέγαρο, ο Βίκτορ Χάρα συνελήφθη από τις δυνάμεις της χούντας του Augusto Pinochet: οι στρατιωτικοί τον μπουντρούμιασαν όπως χιλιάδες κόσμου στο Estadio Chile του Santiago, ένα στάδιο στο οποίο μέχρι πρότινος έπαιζε μαζί με τους Inti Illimani στις συγκεντρώσεις της κυβέρνησης λαϊκής ενότητας του Salvador Allende.
Αφού τον βασάνισαν με ιδιαίτερο ζήλο, του θρυμμάτισαν τα χέρια και του έφεραν μια κιθάρα: «Παίξε τώρα τα τραγούδια του λαού!» του έλεγαν οι στρατιωτικοί και οι φαντάροι… O Jara τους φρίκαρε τελείως όταν σε τραγική κατάσταση άρχισε να τραγουδά το “Venceremos”.
Ο τότε (1973) στρατιώτης José Adolfo Paredes Márquez κρατείται στις φυλακές και επίσημα με δικαστική απόφαση (Πέμπτη 25 Ιουνίου), ως ο δολοφόνος του Jara. Ο Paredes όμως όπως φαίνεται είναι το τελευταίο γρανάζι αυτής της υπόθεσης… Εκτός των υπολοίπων –πλην του 54χρονου σήμερα Παρέδες- φαντάρων, τουλάχιστον ένας απόστρατος ναύαρχος, ένας υπολοχαγός και ένας ανθυπολοχαγός φέρονται μπλεγμένοι.
Ο Paredes είπε στην απολογία του ότι εκτελούσε εντολές. Πριν βιαστείτε να τον επικρίνετε, σκεφτείτε ότι με την άποψή του συντάσσεται και η οικογένεια του Jara. Ο δικηγόρος της Nelson Caucoto δήλωσε ότι «δεν είχαμε σκοπό να καταδικαστεί ο στρατιώτης» και πως «Οι στρατιώτες ήταν το πλέον αδύναμο και ευάλωτο κομμάτι ενός ευρύτερου σχεδίου και δεν μπορούν να θεωρηθούν αυτοί ως οι κυρίως υπεύθυνοι. Θέλουμε να μάθουμε τους ανώτερους που έδωσαν τις εντολές».
Το Estadio Chile τις πρώτες ώρες που άνοιξε ως στρατόπεδο, άδειο ακόμα. Στην συνέχεια θα ανοίξουν και το μεγάλο Estadio Nacional που από τότε πολλοί αποκαλούν Estadio Nazional
Εδώ και χρόνια λέγεται ότι ένας αξιωματικός γνωστός από τις καταθέσεις των μαρτύρων με το ψευδώνυμο ElPrincipe («Ο Πρίγκιπας») άρχισε να παίζει ρώσικη ρουλέτα στο κεφάλι του Jara μέχρι που μια σφαίρα τον άφησε πρακτικά νεκρό και ο -18χρονος τότε- Paredes διατάχτηκε να τον αποτελειώσει. Για το ποιος ήταν αυτός ο «Πρίγκιπας» έχουν κυκλοφορήσει πολλά ονόματα.
Τα πράγματα για τον ακριβή τρόπο θανάτου του ώστε να βρεθούν και να καταδικαστούν οι ένοχοι παραμένουν αδιευκρίνιστα, καθώς κάθε εμπλεκόμενος προσπαθεί να ρίξει τις ευθύνες στους άλλους. Ο Paredes είπε τελικά (αλλάζοντας την απολογία του) ότι τον δολοφόνησε ένας ανώτατος αξιωματικός πυροβολώντας τον στο στήθος.
Αν όμως ισχύει το γεγονός ότι το σώμα του Jaraείχε 44 σφαίρες πάνω του, ευσταθεί η υπόθεση ότι αργότερα άδειασαν τα πιστόλια πάνω του ή έπαιξαν κάποιο περίεργο σαδιστικό παιχνίδι με πυροβολισμούς στο κορμί του Jara (συνηθίζονται αμφότερα…). Πιθανότατα λοιπόν δεν τον σκότωσε ένα άτομο…Και ένας όμως να είναι ο φυσικός αυτουργός, πρέπει να εξεταστεί εκτός των «στρατιωτικών εντολών» (στην περίπτωση Παρέδες), το κυριότερο, που είναι η ιστορία των ηθικών αυτουργών (αυτών που έδωσαν τις εντολές) οι οποίοι όπως καταλαβαίνετε είναι υψηλά ιστάμενοι. Πολλά ονόματα κυκλοφορούν, αλλά πολλά αποδεικτικά στοιχεία που ψάχνουν οι δικαστές δεν…βρίσκονται.
Η πολιτική της "λήθης" πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει στην Χιλή

Πέρα από το ιστορικό του γεγονότος και την σημειολογία της υπόθεσης η ιστορία του Jara είναι εξαιρετικά σημαντική επειδή είναι παρόμοια με χιλιάδες άλλες υποθέσεις εξαφανισμένων και δολοφονημένων. Επειδή όμως ο Jara είναι παγκοσμίως γνωστός βγαίνει και διεθνώς στην επιφάνεια το πρόβλημα της ατιμωρησίας αυτών που βασάνισαν, εκτέλεσαν και έκαψαν κατά την διάρκεια της χιλιανής δικτατορίας (1973-1991).
Φαίνεται ότι πολλοί στην Χιλή ακολουθούν το σλόγκαν-δήλωση του ναζιστή μέντορά τους Αουγκούστο Πινοσέτ, ρίχνοντάς το στην τρέλα: “No me acuerdo, pero no es cierto. Y si es cierto, no me acuerdo”… «Δεν θυμάμαι, αλλά δεν είναι αλήθεια. Κι αν είναι αλήθεια, δεν θυμάμαι!»
Ο Jara προσωποποιεί –αυτός και ο Allende- με τους θανάτους τους, τον θάνατο του χιλιάνικου λαού με την επικράτηση της δικτατορίας του Augusto Pinochet.
Η δολοφονία του στις 15 Σεπτέμβρη του ’73, στιγμάτισε μια ολόκληρη εποχή και τον μετέτρεψε σε ένα παντοτινό σημείο αναφοράς, όχι μόνο για την Χιλή μα για ολόκληρη την  δημοκρατική Λατινική Αμερική, που χάρη στον αγώνα και τον θάνατο τέτοιων ανθρώπων εμπνέεται για να δώσει τέλος μια για πάντα στην επί αιώνες καταπίεση και εκμετάλλευση που της επιφύλασσαν οι ντόπιοι και ξένοι αποικιοκράτες της.

Αν όμως η Αριστερά επιδιώκει κάτι παραπάνω από την στενή ταύτιση και μνήμη του Βίκτορ Χάρα με την ελπίδα που γεννήθηκε και την επακόλουθη ήττα στην Χιλή δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επιτρέψει σε αυτούς τους ναζιστές –έστω και τώρα- να πάνε στον τάφο καθαροί….
ΥΓ: Victor Jara-Vamos Por Ancho Camino

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Στις 18 του Σεπτέμβρη του 1973 η γυναίκα του Τζόαν τον αναγνώρισε ψάχνοντας ανάμεσα σε εκατοντάδες πτώματα. Οι παλάμες του ήταν θρυμματισμένες ενώ στην τσέπη του βρήκε ένα μισοτελειωμένο ποίημα. «η σιωπή και οι κραυγές θα είναι το τέλος του τραγουδιού μου…» Λίγες μέρες αργότερα στο παπούτσι ενός συγκρατούμενου του βρέθηκε το τελευταίο του ποίημα με δύο τίτλους. . . «Somos cinco mil» (είμαστε πέντε χιλιάδες) ή «Το Στάδιο της Χιλής» *

Somos cinco mil 
 en esta pequeña parte de la ciudad.
Somos cinco mil
¿Cuántos seremos en total
en las ciudades y en todo el país?
Solo aquí
diez mil manos siembran
y hacen andar las fábricas.
¡Cuánta humanidad
con hambre, frío, pánico, dolor,
presión moral, terror y locura!

Είμαστε πέντε χιλιάδες
Σε αυτή την μικρή γωνιά της πόλης
είμαστε πέντε χιλιάδες
πόσοι θα ήμαστε συνολικά
στις πόλεις και σε όλη την χώρα;
Μόνο εδώ
δέκα χιλιάδες χέρια φυτεύτηκαν
και κάνουν τα εργοστάσια
να προχωρούν.
Πόσοι άνθρωποι με πείνα, κρύο, πανικό, πόνο,
ηθική πίεση, τρομοκρατία και τρέλα!
Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Τα θρυμματισμένα χέρια του Victor Jara…”

  1. SOFIA SKOURA said

    Οταν συνεβαιναν τα παραπανω σπουδαζα στην Αγγλια και οι Βρετανοι λιμενεργατες εκαναν μακροχρονια απεργια και αρνουνταν να ξεφορτωσουν εμπορευματα απο πλοια απο τη Χιλη για να δειξουν την αλληλεγγυη τους στο λαο της Χιλης που εσφαζε ο δικτατορας Πινοσε.Ειχαν καταφερει μεγαλο πληγμα στο καθεστως οικονομικα.Σημερα εχουμε οπισθοδρομηση κι εδω και στην Αγγλια.Ειναι καθηκον μας να σταματησουμε αυτην την οπισθοδρομηση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: