καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Σεπτεμβρίου 2012
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Εγγραφή

Archive for 7 Σεπτεμβρίου 2012

Να γιατί «δεν έχει» το κράτος τους

Posted by redship στο 7 Σεπτεμβρίου , 2012

 

Γράφει   ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

O κ. Σίμος Κεδίκογλου στο κυβερνητικό σχήμα που συνέστησαν τα κόμματα της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ κατέχει τη θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου. Δεν κατέχει τη θέση του… ψευταράκου.

Αλλωστε, απ’ όσο γνωρίζουμε, θέση «ψευταράκου», επισήμως και θεσμικώς τουλάχιστον, δεν προβλέπεται ούτε στο παρόν, ούτε στα προηγούμενα κυβερνητικά σχήματα.

Ως εκ της θέσεώς του, λοιπόν, ο Κεδίκογλου θα έπρεπε να είναι σοβαρός, ακριβής και ενημερωμένος σωστά.

Εκτός, φυσικά, αν είναι ανίκανος, άχρηστος και αδαής, πράγμα για το οποίο δεν έχουμε στοιχεία.

Σε κάθε περίπτωση ο Κεδίκογλου – και ο κάθε Κεδίκογλου – θα πρέπει να κάνει με συνέπεια τη δουλειά του.

Και δουλειά ενός κυβερνητικού εκπροσώπου είναι να μη λέει μπαρούφες, να ενημερώνει με ειλικρίνεια για τις θέσεις της κυβέρνησης και να μην ασκείται σε φτηνή προπαγάνδα επιδιδόμενος σε καλπιές και σε παραποίηση της αλήθειας.

Εκτός, πάλι, αν η δουλειά ενός κυβερνητικού εκπροσώπου είναι να κάνει τα ακριβώς αντίθετα…

Ας δούμε τώρα τι έκανε προχτές ο Κεδίκογλου.

Στην προσπάθεια της κυβέρνησης να πείσει το λαό (σ.σ.: εδώ γελάνε)

για το πόσο «αναπόφευκτες» (σ.σ.: εδώ οργίζονται)

είναι οι νέες περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και δικαιώματα,

ο εκπρόσωπος του κ. Σαμαρά (του κ. Βενιζέλου και του κ. Κουβέλη) άρχισε να αραδιάζει «στοιχεία» και αριθμούς, θέλοντας να αποδείξει πόσο «πολύ κοστίζουν» στο κράτος οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι, και πόσο «αναγκασμένο» είναι το έρμο το κράτος (και η έρμη η κυβέρνηση) να πάρει και νέα μέτρα κατά του λαού για να λειτουργήσει (το έρμο το κράτος)…

Συγκεκριμένα, δήλωσε:

«Από τα 88 δισ. των πρωτογενών δαπανών του ελληνικού κράτους, τα 60 δισ. πάνε σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα (…) Μένουν μόνο 28 δισ. για όλη τη λειτουργία του ελληνικού κράτους (σχολεία, νοσοκομεία, δικαστήρια, οργανισμοί), τα πάντα πρέπει να λειτουργήσουν με ένα ποσό που είναι μικρότερο και μόνο από το ποσό που διατίθεται για τις συντάξεις».

Καταρχάς, θα πρέπει να ενημερώσει κάποιος τον Κεδίκογλου ότι σε αυτή τη χώρα υπάρχει ένας νόμος που λέγεται «Προϋπολογισμός».

Εκεί καταγράφονται τα οικονομικά δεδομένα ώστε να μην μπορεί ο καθένας να λέει το μακρύ του και το κοντό του.

Με βάση, λοιπόν, τον «Προϋπολογισμό», σε αντίθεση με όσα λέει ο Κεδίκογλου, ισχύουν τα εξής:

Πρώτον: Οταν μιλάμε για λειτουργία του «κράτους» τότε μιλάμε για τα στοιχεία του Κρατικού Προϋπολογισμού όπως αυτά καταγράφονται στον Τακτικό Προϋπολογισμό και όχι για τον προϋπολογισμό της Γενικής Κυβέρνησης.

Δεύτερον: Σύμφωνα με αυτόν, με τον Τακτικό Προϋπολογισμό (Κρατικός Προϋπολογισμός 2012, Εισηγητική Εκθεση, Κεφάλαιο 3, σελίδα 57, πίνακας 3.9 Δαπάνες τακτικού προϋπολογισμού ανά κατηγορία), οι πρωτογενείς δαπάνες για το 2012 δεν είναι 88 δισ., όπως λέει ο Κεδίκογλου, αλλά 49,085 δισ. ευρώ.

Τρίτον: Σύμφωνα με τον Τακτικό Προϋπολογισμό, το σύνολο των μισθών και των συντάξεων όχι μόνο δεν είναι 60 δισ. ευρώ, όπως λέει ο Κεδίκογλου, αλλά μόλις και μετά βίας φτάνουν στα 19,415 δισ. ευρώ.

Τέταρτον: Ακόμα κι αν πάρουμε ως βάση τα στοιχεία με τα οποία ο Κεδίκογλου προσπαθεί να «μπουρδουκλώσει» την κατάσταση, δηλαδή τον Ενοποιημένο Προϋπολογισμό της Γενικής Κυβέρνησης (πίνακας 3.2, σελίδα 44 του Κρατικού Προϋπολογισμού), όπου γίνεται λόγος για πρωτογενείς δαπάνες 87,4 δισ. ευρώ, αμοιβές προσωπικού 17,9 δισ. ευρώ, συντάξεις 31,2 δισ. ευρώ και λοιπές μεταβιβάσεις 14,1 δισ. ευρώ

(όλα αυτά – επαναλαμβάνουμε – αφορούν στη Γενική Κυβέρνηση, η οποία εκτός της Κεντρικής Κυβέρνησης περιλαμβάνει επιπλέον τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, πρώτου και δεύτερου βαθμού, και τους Οργανισμούς Κοινωνικής Ασφάλισης)

τότε και πάλι η κυβερνητική προπαγάνδα δεν εξηγεί γιατί τα έσοδα της Γενικής Κυβέρνησης, που με βάση το συγκεκριμένο πίνακα ανέρχονται στα 89,6 δισ. ευρώ, «δεν φτάνουν», όταν οι πρωτογενείς δαπάνες (στον ίδιο πίνακα) είναι 87,4 δισ. ευρώ.

Ε, να, λοιπόν, γιατί «δεν φτάνουν»:

Γιατί μόνο για το 2012, όπως προκύπτει και πάλι από τον Κρατικό Προϋπολογισμό (πίνακας 3.9, σελίδα 57)

ο ελληνικός λαός υποχρεούται να καταβάλει σε τόκους και σε χρεολύσια, να πληρώσει από το αίμα του σε κερδοσκόπους, σε δανειστές και σε τοκογλύφους, για μεσομακροπρόθεσμα δάνεια, για βραχυπρόθεσμα δάνεια, για ομόλογα, για δαπάνες δημόσιου χρέους, για καταπτώσεις εγγυήσεων κ.λπ.

ένα ποσό που

(όπως φαίνεται στο σχετικό πίνακα 3.9 – κατηγορίες δαπάνης με αύξοντες αριθμούς «11», «12», «15», «16», «17» και «18»)

ξεπερνά τα 87 δισ. ευρώ!

Οσο, δηλαδή, και οι πρωτογενείς δαπάνες ολόκληρης της Γενικής Κυβέρνησης!

Να, συνεπώς, γιατί δεν μπορούν να λειτουργήσουν τα νοσοκομεία, τα σχολεία, οι οργανισμοί, τα δικαστήρια και όλα εκείνα για τα οποία «κλαίει» και κόπτεται ο Κεδίκογλου.

Οχι γιατί «κοστίζουν πολύ» οι μισθοί των εργατών, οι συντάξεις των συνταξιούχων και τα επιδόματα των απόρων, αλλά γιατί το κράτος των κεφαλαιοκρατών – δανειστών – πιστωτών – τοκογλύφων, τους οποίους υπηρετεί η κυβέρνηση του Κεδίκογλου,

είναι, όντως, πολύ δαπανηρό, για το λαό.

Πράγμα που όταν διαβάσει (σωστά) τον Προϋπολογισμό ο Κεδίκογλου θα το αντιληφθεί – δεν αμφιβάλλουμε καθόλου – και ο ίδιος…

Posted in Νίκος Μπογιόπουλος | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »