καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Αύγουστος 2012
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιολ.   Σεπτ. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Εγγραφή

Archive for 31 Αυγούστου 2012

Ο άλλος δρόμος ανάπτυξης

Posted by redship στο 31 Αυγούστου , 2012

«Καλούμε τις εκατοντάδες χιλιάδες που λένε «κάτι πρέπει να γίνει» να οργανώσουμε μαζί τη λαϊκή αντεπίθεση. Να γίνει παλλαϊκό σύνθημα πάλης η φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση, που σημαίνει πάλη για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις του δρόμου ανάπτυξης χωρίς μονοπώλια, ταξική εκμετάλλευση, με κοινωνικοποίηση, κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό – λαϊκό έλεγχο, με αποδέσμευση από την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους (…) O λαός να χαράξει πορεία για τη δική του εξουσία και διακυβέρνηση, που θα τον απαλλάξει από την κρίση και τη χρεοκοπία οριστικά και μόνιμα» (Από το «Κάλεσμα του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ», «Ρ» 30/8/2012).

Η αστική και οπορτουνιστική προπαγάνδα προβάλλει ότι η ανάπτυξη που προτείνει το ΚΚΕ είναι ανεφάρμοστη γιατί η εργατική εξουσία δε θα έχει πόρους. Τους απαντάμε: Με τη μονομερή διαγραφή του χρέους δε θα πληρώσει τα δάνεια. Θα καταργήσει τα διάφορα χρηματικά πακέτα και επιδοτήσεις στο κεφάλαιο για να κάνει επενδύσεις, θα καταργήσει τις στρατιωτικές δαπάνες για τα σχέδια του ΝΑΤΟ. Δε θα υπάρχουν κέρδη. Θα πάνε στην ανάπτυξη για όλους.

Λένε ακόμη: Τι μπορεί να παράγει η Ελλάδα; Η Ελλάδα έχει αναξιοποίητο ορυκτό πλούτο, απαραίτητη προϋπόθεση για ανάπτυξη της βιομηχανίας. Εχει βωξίτη, νικέλιο, ψευδάργυρο, χρυσό. Εχει λευκόλιθο, μάρμαρο, λιγνίτη για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Εχει τεράστιο υδάτινο δυναμικό για την παραγωγή επίσης ηλεκτρικής ενέργειας. Εχει πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Υπάρχει υψηλό αιολικό δυναμικό. Εχει ήδη αναπτυγμένη βιομηχανία χάλυβα σιδήρου, χαλκού, αμυντική βιομηχανία, βιομηχανία πλαστικών, παραγωγή τσιμέντου και άλλων οικοδομικών υλικών και μηχανοποίηση του κλάδου των κατασκευών. Εχει επίσης δάση για ξυλεία και προϊόντα ξύλου. Διαθέτει δυνατότητες για παραγωγή σύγχρονων προϊόντων, μηχανών, εργαλείων και συσκευών. Επίσης, η Ελλάδα είχε, άρα μπορεί να αναπτύξει, αγροτοκτηνοτροφική παραγωγή που να καλύπτει όλες τις διατροφικές της ανάγκες και να κάνει εξαγωγές, αντί να εισάγει. Υπάρχει επίσης μεγάλη μηχανοποίηση της αγροτικής παραγωγής. Εχει σημαντική παραγωγή σιταριού, βαμβακιού, καλαμποκιού, άλλων δημητριακών, πατάτας, φασολιών, λαδιού, οπωροκηπευτικών, κρασιού, ροδάκινων, εσπεριδοειδών, σταφίδας, μελιού. Η κτηνοτροφία της Ελλάδας μπορεί να καλύψει το μεγαλύτερο μέρος των αναγκών κατανάλωσης σε πρόβειο γάλα, κρέας κ.λπ., ενώ έχει αναπτυγμένη βιομηχανία τροφίμων και ποτών. Η αγροτική παραγωγή μπορεί να στηρίξει τη βιομηχανία τροφίμων. Εχουμε σημαντική βάση παραγωγής κλωστοϋφαντουργίας, ένδυσης, υπόδησης καθώς και σχετική τεχνογνωσία. Πριν ακόμη την ένταξη στην ΕΟΚ, τώρα ΕΕ, και την εγκατάλειψη πλουτοπαραγωγικών πηγών με κριτήριο το κέρδος, υπήρχε βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας και ιματισμού που φθίνει, ενώ είναι αναγκαία για την κάλυψη των λαϊκών αναγκών. Φθίνει γιατί ο ανταγωνισμός με Κίνα, Ινδία κ.λπ., που έχουν τέτοια παραγωγή αλλά με μεροκάματα εξαθλίωσης, δίνει πολύ φθηνότερα τέτοια εμπορεύματα. Ετσι κάνουν εισαγωγές ενώ τα εργοστάσια του κλάδου κλείνουν. Στο σοσιαλισμό αυτός ο κλάδος θα αναπτύσσεται. Με την παραγωγή βαμβακιού, θα υπάρχει παραγωγή νήματος, υφάσματος και έτοιμων ενδυμάτων. Το ίδιο ισχύει, π.χ., και για τα εργοστάσια μετάλλου που τώρα συρρικνώνονται και κλείνουν, ενώ στο μέταλλο υπάρχουν πολλές εφαρμογές για πολλά προϊόντα. Αλλά και για τη ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία, που φυτοζωεί. Τα καράβια θα είναι κοινωνική ιδιοκτησία, η κατασκευή τους και η επισκευή τους θα δώσουν ώθηση στα ναυπηγεία που επίσης θα είναι κοινωνική ιδιοκτησία.

Στην αγροτική οικονομία, πριν από την ένταξη στην ΕΟΚ κάναμε εξαγωγές. Η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα παραγωγής βαμβακιού στην ΕΕ. Οι καλλιέργειες μειώθηκαν δραστικά. Τώρα, π.χ., μπορούμε να παράγουμε ζάχαρη αλλά εισάγουμε, ενώ πουλιούνται τα εργοστάσια ζάχαρης. Η κρατική βιομηχανία παραγωγής καλλιεργητικών εφοδίων, μηχανών, λιπασμάτων, αρδευτικών και άλλων υποδομών θα προμηθεύει τους αγρότες με λιπάσματα, σπόρους και άλλα εφόδια που τώρα εισάγονται και τα πληρώνουν πανάκριβα. Δίπλα στην κοινωνική αγροτική παραγωγή θα υπάρχει και η συνεταιριστική παραγωγή για τους μικροπαραγωγούς.

Αυτή η ανάπτυξη θα εξαλείψει την ανεργία. Θα εξασφαλίσει ικανοποιητικό εισόδημα, δωρεάν Παιδεία Υγεία, Πρόνοια για όλους, φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων, των ανθρώπων με ειδικές ανάγκες. Φθηνή και ποιοτική λαϊκή στέγη, με ρεύμα, θέρμανση, ύδρευση. Αθλητισμό, πολιτισμό, διακοπές για όλους με οργανωμένες υποδομές. Με το λαό κυρίαρχο θα απαλλαγεί η χώρα από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, από την εμπλοκή της σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Θα αναπτύσσει διεθνείς οικονομικές σχέσεις με κριτήριο το αμοιβαίο όφελος των λαώ

Posted in πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Δέσμευση

Posted by redship στο 31 Αυγούστου , 2012

 

 

Προσέξτε αυτή τη φράση:

Το νέο πακέτο μέτρων θα είναι το «τελευταίο»…

Δεδομένου ότι αυτή την «υπόσχεση» ο ελληνικός λαός την άκουσε να συνοδεύει τα μέτρα του πρώτου μνημονίου, την ξανάκουσε για τα μέτρα του μεσοπρόθεσμου, την ξανάκουσε για τα μέτρα των εφαρμοστικών, την ξανάκουσε για τα μέτρα των προϋπολογισμών, την ξανάκουσε για τα μέτρα του δεύτερου μνημονίου, την ξανάκουσε για τα μέτρα με αφορμή το «κούρεμα», την ξανάκουσε με αφορμή κάθε χαράτσι και κάθε φοροληστεία που έχει επιβληθεί,

τι νομίζετε πως θα σκεφτόταν ένας χιλιοεπαναξαπατημένος άνθρωπος του μόχθου για κάποιον πολιτικό ταγό, ο οποίος θα ισχυριζόταν – και πάλι – ότι η νέα επερχόμενη σφαγή θα είναι και η «τελευταία»;

Πιθανολογούμε ότι εκείνο που θα περνούσε από το μυαλό του είναι ότι πρόκειται

για «πολιτικό ψεύτη»,

για «πολιτικό απατεώνα» και

για «πολιτικό σαλτιμπάγκο».

Παρακαλούμε, λοιπόν, τον άνθρωπο του μόχθου, πριν προβεί σε τέτοιες ακραίες εκτιμήσεις, να το ξανασκεφτεί. Πιο ψύχραιμα. Και τούτο διότι η παραπάνω δήλωση ναι μεν έγινε ξανά, αλλά αυτή τη φορά δεν αποτελεί μια απλή δήλωση. Αποτελεί… δέσμευση!

Η εγγύηση, δε, περί τούτου

– ότι, δηλαδή, πρόκειται περί δέσμευσης –

είναι τρανή και συνίσταται στο εξής γεγονός:

Αυτή τη φορά, την ίδια αυτή δήλωση, που μέχρι τώρα έχει ειπωθεί εκατό φορές και έχει διαψευστεί εκατόν μία φορές

(σ.σ.: αλλά που, όμως, τώρα δεν είναι δήλωση, είναι δέσμευση)

δεν την έκαναν οι συνήθεις αφερέγγυοι.

Αυτή τη φορά – ιδού η απόδειξη της φερεγγυότητας – την έκανε ο κ. Σαμαράς.

Και ως γνωστόν ο κ. Σαμαράς ούτε «πολιτικός ψεύτης», ούτε «πολιτικός απατεώνας», ούτε «πολιτικός σαλτιμπάγκος» είναι.

 

«Αυτό είναι το πρόγραμμά μας:

Οχι άλλες μειώσεις μισθών.

Οχι άλλες μειώσεις συντάξεων.

Οχι άλλοι φόροι.

Πρόκειται να επαναδιαπραγματευτούμε την αποκατάσταση των αδικιών.

Την επιστροφή των πολύ χαμηλών συντάξεων στα επίπεδα του 2009.

Την αποκατάσταση των πολυτεκνικών επιδομάτων (…).

Την αποκατάσταση των περικοπών στα ειδικά μισθολόγια.

Κοντά στο μισό εκατομμύριο συμπολιτών μας θα δουν άμεση ανακούφιση».

(Αντώνης Σαμαράς, 26/5/2012,

από την προεκλογική του ομιλία στην εθνική συνδιάσκεψη της ΝΔ)

Posted in τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, Το αστικό ιερόμετρο είναι χυδαίο | Με ετικέτα: , , | 2 Σχόλια »

«Βουτάνε» 11,5 δισ. από το λαό για να χαρίσουν 25 δισ. στις τράπεζες!

Posted by redship στο 31 Αυγούστου , 2012

Γιατί γίνονται όλα αυτά;

Σε τίνος τη «σωτηρία» αποβλέπουν τα νέα μέτρα ύψους 11,5 δισ. ευρώ που, στην πραγματικότητα,

αν προστεθούν η κάλυψη των δημοσιονομικών απωλειών που θα επιφέρουν, η «τρύπα» στον προϋπολογισμό του 2012, τα νέα χαράτσια, οι φόροι κ.λπ.,

ανέρχονται, όπως τα ίδια τα κυβερνητικά επιτελεία ομολογούν, στα… 23 δισ. ευρώ;

Η τρικομματική κυβέρνηση υπό τον Σαμαρά δεν κάνει τίποτα διαφορετικό απ’ ό,τι έκανε η τρικομματική κυβέρνηση Παπαδήμου και πριν απ’ αυτήν η κυβέρνηση Παπανδρέου:

Ρημάζει τον ελληνικό λαό, επιφέρει το τελευταίο (;) και σίγουρα το θανάσιμο πλήγμα σε μια κοινωνία ήδη εξαθλιωμένη, ήδη γονατισμένη, ήδη φτωχοποιημένη, ήδη χρεοκοπημένη, με έναν και μοναδικό στόχο:

Τη δημιουργία εκείνης της «γέφυρας», μιας «γέφυρας» χτισμένης επί των λαϊκών κουφαριών, πάνω στην οποία θα πατήσει (κυριολεκτικά επί πτωμάτων) η πλουτοκρατία για να περάσει την κρίση, που η ίδια έχει δημιουργήσει.

Οι αριθμοί είναι απλοί, συγκεκριμένοι και λένε όλα όσα προσπαθούν να κρύψουν πίσω από τα «μεσσιανικά» τους λογύδρια οι Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης:

Τα μέτρα των 11,5 δισ. ευρώ

(σ.σ.: δηλαδή των 23 δισ. ευρώ),

επιβάλλονται ώστε, όπως λέει η κυβέρνηση, να ικανοποιηθούν οι δανειστές, να πειστούν για την προσήλωση της Ελλάδας στην πολιτική των Μνημονίων και ως εκ τούτου μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου να εκταμιευτεί από την τρόικα η περιβόητη δόση των 31,5 δισ. ευρώ.

Ναι, αλλά προσοχή:

α) Από τη δόση των 31,5 δισ. ευρώ,

τα 25 δισ. ευρώ θα πάνε απευθείας στους αναξιοπαθούντες τραπεζίτες μας για την περιβόητη «ανακεφαλαιοποίηση» των ευαγών τους ιδρυμάτων.

β) Οσο για τα υπόλοιπα 6,5 δισ. ευρώ που απομένουν από τη δόση

(σ.σ.: και που σε κάθε περίπτωση από αυτά ούτε ένα ευρώ δεν προβλέπεται να διατεθεί για μισθούς, συντάξεις ή κοινωνική πρόνοια),

ο κ. Σαμαράς έχει δεσμευτεί ότι «θα πάνε στην αγορά»…

Δηλαδή, θα πάνε επίσης στο μεγάλο κεφάλαιο, ώστε αφ’ ενός να επέλθει συμψηφισμός των δοσοληψιών των κεφαλαιοκρατών με το Δημόσιο, αφετέρου να χρηματοδοτηθούν βιομήχανοι και εργολάβοι με νέες ενισχύσεις, στο όνομα της «προώθησης των μεγάλων έργων» που έχουν κολλήσει…

Ας επανέλθουμε, τώρα, στο αρχικό ερώτημα:

«Γιατί γίνονται όλα αυτά»;

Είναι προφανές:

Οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι «πρέπει» να υποστούν τη νέα λεηλασία των κανιβαλικών μέτρων, γιατί από κάπου πρέπει να βρεθούν, από κάπου θα πρέπει να βγουν αυτά τα 25 δισ. ευρώ των τραπεζιτών και τα υπόλοιπα 6,5 δισ. ευρώ των κεφαλαιοκρατών.

Αλλά από πού θα βγουν όλα αυτά τα λεφτά, αν όχι από το αίμα του ελληνικού λαού;

 

Γράφει      ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Posted in ριζασπάστης, τραπεζικό κεφάλαιο, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, ανάπτυξη για ποιόν; | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »