καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Αύγουστος 2012
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιολ.   Σεπτ. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Εγγραφή

ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ

Posted by redship στο 10 Αυγούστου , 2012


Το κοινοβουλευτικό σύστημα το δημιούργησε η αστική τάξη σαν αντίρροπο και αντίβαρο στην αυταρχικότητα της εκτελεστικής εξουσίας ( της κυβέρνησης) :  Έπρεπε να βρεθεί τρόπος ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του να μην κάνουν ό, τι θέλουν.  Όπως παλιότερα λογοδοτούσαν στον μονάρχη, τώρα λογοδοτούν στους «εκπροσώπους του έθνους».
‘Όμως , από το 1930 περίπου και μετά, και παρά την ήδη σωρευμένη μεγάλη κοινοβουλευτική πείρα στις περισσότερες  χώρες  του κόσμου, οι κυβερνήσεις αρχίζουν να μην πολυλογαριάζουν το Κοινοβούλιο, και να λειτουργούν λίγο πολύ ερήμην του. Πράγματι, το κοινοβουλευτικό σύστημα μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά μόνο κάτω από το παραδοσιακό φιλελεύθερο  αστικό  καθεστώς  του  «λεσέ φερ»,  όπου  το  κράτος  περιορίζεται  στον διαιτητικό  του  ρόλο  και  αφήνει  το κεφάλαιο  να κάνει  ( αυτό  σημαίνει  «λεσέ φερ»)  ό, τι  το βολεύει.  Όμως  όταν  οι  κυβερνητικές  αποφάσεις  είναι  πολλές  και  παίρνονται  βιαστικά  το  Κοινοβούλιο  δεν  μπορεί να  ασκήσει  αποτελεσματικό  έλεγχο.  Κι  έτσι,  η  εκτελεστική  εξουσία  αρχίζει  να αυτονομείται  και πάλι,  όπως  πριν  από την  εμφάνιση  του  κοινοβουλευτικού  συστήματος  (το  1683 στην Αγγλία  και το 1814  στη Γαλλία).
Τώρα  πια  διορίζονται  και  εξωκοινοβουλευτικοί  υπουργοί,  πράγμα  ακατανόητο  για  τον  γνήσιο  παραδοσιακό  κοινοβουλευτισμό  όπου  κάθε  υπουργός  πρέπει  να  είναι  και  βουλευτής.   Φυσικά,  κάθε  διορισμός  εξωκοινοβουλευτικού  υπουργού  επικυρώνεται  απ’ τη  Βουλή.  Αλλά  η  ανάγκη  «στρατολόγησης»  κυβερνητικών  στελεχών  και  έξω απ’ τη  Βουλή  δηλώνει  την  αδυναμία  της  κυβέρνησης  να  κάνει  αποτελεσματική  δουλειά  χωρίς  την  επικουρία    ειδικών και  τεχνοκρατών,  κυρίως  οικονομολόγων.
Και  τούτοι  οι  επαγγελματίες  είναι  κατά  το  μάλλον  και  ήττον  αδιάφοροι  για  την  ουσία  της  πολιτικής  της  κυβέρνησης,  την  οποία  υπηρετούν  σαν  μισθοφόροι.  Κατά  τον Τζ. Μπάρναμ  ( Η «επανάσταση  των  διευθυντών»   μετάφραση  Τάκη Κονδύλη,  έκδοση Κάλβος)  μπήκαμε  ήδη  σε μια  εποχή  που  τον  κόσμο  θα  τον  κυβερνούν  οι  μάνατζερ  και  όχι  οι  πολιτικοί.    Ήδη  σήμερα,  κανείς  υπουργός  δεν  μπορεί  να  υπουργεύει   χωρίς  το  σμήνος  των  συμβούλων  του και  των  μονίμων  ανωτέρων  στελεχών  του  υπουργείου  του.   Έτσι  εξηγείται  και  η  ευχέρεια  με  την οποία  οι  υπουργοί  αλλάζουν  υπουργία  κάθε  τόσο:  Έχουν  μεταβληθεί  σε  τοποτηρητές  της  κεντρικής  εξουσίας  και  δεν  μπορούν  να  κάνουν  τίποτα  χωρίς  την  ενεργό  συμμετοχή  των  ειδικών  και  των  μόνιμων  ανωτέρων  υπαλλήλων  του  υπουργείου.
Αλλά  κοινοβουλευτισμός  με προεξάρχοντες  στη  διακυβέρνηση  τους  μάνατζερ  δεν  νοείται.   Γιατί  οι  Διευθυντές  όποτε  θέλουν  μπορούν  να…  επαναστατήσουν,  ή  να  απεργήσουν,  ή  να  χρηματιστούν,  ή  απλά  να  κάνουν  το  κέφι  τους,   οπότε  η  κυβερνητική  πολιτική  πάει  περίπατο.  Η Αλλαγή,  η  όποια  αλλαγή,  σκοντάφτει  κατ’  αρχήν  στους  Διευθυντές.  Δηλαδή,  στους  γραφειοκράτες ,  που  τείνουν  να  συγκροτηθούν  σε μια ξεχωριστή  κοινωνική  τάξη,  με  τα  δικά  της  συμφέροντα.
Κάτω  από  αυτές  τις  συνθήκες,  το  Κοινοβούλιο  ολοένα  και  περισσότερο  περιορίζεται  στο  «να  παράγει  λόγια  για  την  εξαπάτηση  του  κοσμάκη»  όπως   λέει  ο  Λένιν  στο  «Κράτος  και   Επανάσταση».  Πάλι  ο  Λένιν,  στο  ίδιο  οριακό  έργο  του,  επισημαίνει τον κίνδυνο για μια άνευ όρων    αποδοχή του Κοινοβουλευτισμού: » Υπουργοί και εξ επαγγέλματος πολιτικοί ημιμαθείς σοσιαλιστές και προδότες του προλεταριάτου εγκατέλειψαν σήμερα  κάθε κριτική του κοινοβουλευτισμού στους αναρχικούς».
Ωστόσο,  ο Λένιν ποτέ δεν ήταν εχθρός του κοινοβουλευτισμού.  Απλώς κρατούσε απέναντί του μια στάση κριτική:  Ήξερε πως οι βασικές κοινωνικές συγκρούσεις δεν λύνονται στο Κοινοβούλιο. (Ούτε η αστική τάξη που το δημιούργησε λύνει σήμερα τις κύριες ενδοταξικές  διαφορές της στο Κοινοβούλιο, όπως γίνεται φανερό από την μετάθεση των κέντρων εξουσίας στους ειδικούς και την αυξανόμενη εξουσιαστική σημασία των «ομάδων πίεσης  των γνωστών «λόμπυ»).

Ήξερε, όμως, ακόμα ο Λένιν  πως το Κοινοβούλιο, όσο πλημμελώς κι αν λειτουργεί, μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν μέσο διάδοσης κάποιων ιδεών που, βέβαια, δεν είναι οι ιδέες της αστικής τάξης που δημιούργησε το Κοινοβούλιο για τα συμφέροντά της. Όπως έλεγαν οι Γερμανοί Σπαρτακιστές, οι αστοί χρησιμοποιούν το Κοινοβούλιο για να κάνουν τη δουλειά τους, οι σοσιαλιστές για να επηρεάζουν τις άρχουσες τάξεις, και οι κομουνιστές για να επηρεάζουν τις μάζες. Μ’ άλλα λόγια το Κοινοβούλιο είναι χρήσιμο για όλο τον κόσμο  -αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο για όλες τις κοινωνικές τάξεις.
Ο Μαρξ δεν μίλησε για τη θέση που πρέπει να κρατούν οι κομουνιστές απέναντι στον κοινοβουλευτισμό. Απλώς, θεωρούσε το Κοινοβούλιο ξεπερασμένο κοινωνικά θεσμό για την ίδια την αστική τάξη που το δημιούργησε, και προέβλεψε προφητικά πως η αστική τάξη ολοένα και περισσότερο θα απομακρύνεται από τον κοινοβουλευτισμό και θα καταφεύγει  σε συνεχώς και περισσότερο αυταρχικούς τρόπους διακυβέρνησης. Για τον Μαρξ, το Κοινοβούλιο έπαιξε τον ιστορικό του ρόλο που οι αστοί του έταξαν να παίξει, και στο μέλλον θα παραχωρήσει τη θέση του σε μια ανοιχτή δικτατορία της αστικής τάξης. Ο Μαρξ δεν είδε βέβαια, τον φασισμό. Όμως, τον διείδε. Και προέβλεψε πως, υπό καπιταλιστικό καθεστώς, η διάδοχος της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας κατάσταση θα είναι η φασιστική δικτατορία όπως θα λέγαμε με σύγχρονη ορολογία.
Ο Ένγκελς, που έζησε για να δει την θεαματική ανάπτυξη του κοινοβουλευτισμού, αντιμετώπιζε με μεγαλύτερη απ’ τον Μαρξ συμπάθεια την πιθανότητα μιας ανάμειξης των κομουνιστών στην κοινοβουλευτική ζωή κάθε χώρας όπου υπάρχει Κοινοβούλιο. Πίστευε πως η επιτυχημένη εκμετάλλευση της καθολικής ψηφοφορίας αποτελεί μια νέα μορφή ταξικού αγώνα, που δεν πρέπει να την περιφρονήσουν οι κομουνιστές σαν αστική.
Ο Λένιν, πάντα προσεκτικός και λεπτολόγος στις κρίσεις του για ένα σύστημα διακυβέρνησης, το κοινοβουλευτικό που, βέβαια, δεν είναι αυτό που ονειρεύεται ο μαρξισμός, λέει στο  «Κράτος και Επανάσταση» που είναι το κύριο σημείο αναφοράς στο σημερινό κείμενό μας:  «Να αποφασίζεται μια φορά το χρόνο ποιο απ’ τα μέλη της κυρίαρχης τάξης θα καταπιέσει το λαό δια του Κοινοβουλίου, αυτή είναι η πραγματική ουσία του μικροαστικού κοινοβουλευτισμού, όχι μόνο στις κοινοβουλευτικές και συνταγματικές μοναρχίες, αλλά και στα δημοκρατικά πολιτεύματα».
Συμπληρώνει, όμως, παρακάτω: «Χωρίς τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς δεν μπορούμε να φανταστούμε μια Δημοκρατία, ακόμα ούτε μια προλεταριακή Δημοκρατία. Αλλά μπορούμε και πρέπει να σκεφτούμε  μια Δημοκρατία χωρίς κοινοβουλευτισμό, αν η κριτική μας κατά της καπιταλιστικής κοινωνίας δεν είναι κούφια λόγια».
Μ’ άλλα λόγια, δεν είναι το αντιπροσωπευτικό σύστημα διακυβέρνησης που καταδικάζει ο μαρξισμός. Είναι το ψευδοαντιπροσωπευτικό, όπου οι «εκπρόσωποι του λαού» εκπροσωπούν ξεχωριστές τάξεις με χωριστά συμφέροντα κι όχι τον λαό στο σύνολό του. Άλλωστε, ο αστικός σολιψισμός μας κάνει να πιστεύουμε πως ο αστός βουλευτής δεν εκπροσωπεί στην πραγματικότητα ούτε καν την τάξη του. Εκπροσωπεί, στις περισσότερες περιπτώσεις, μόνο τους κουμπάρους του, τα βαφτιστήρια  του, τα ξαδέρφια του, και κυρίως, κυριότατα, τους άμεσα συνδεδεμένους με τα προσωπικά του συμφέροντα.  Η αστική τάξη δεν είναι συγκροτημένη τάξη με σαφή ταξική συνείδηση. Είναι ένα σύμφυρμα ιδιωτών με αντιθετικά και αντικρουόμενα συμφέροντα όπου ο ένας κάνει ό, τι μπορεί για να βγάλει το μάτι του άλλου.   Άλλωστε, δεν είναι δύσκολο να υποθέσουμε πως κάθε  «διάλυση αδεία προέδρου Πρωτοδικών» προκαλεί άφατη χαρά στο γείτονα μαγαζάτορα που θα πάρει την πελατεία του χρεωκοπημένου «συναδέλφου». Και κάθε επικήδειος στην κηδεία ενός βιομήχανου, εκφωνημένος από εκπρόσωπο του Βιομηχανικού Επιμελητηρίου, είναι στην πραγματικότητα ένας πανηγυρικός: Ένα θηρίο λιγότερο στην καπιταλιστική ζούγκλα δεν φτάνει βέβαια, για να γίνει η ζούγκλα τόπος περιπάτου. Αλλά, όπως και να το κάνουμε, ένα θηρίο λιγότερο δεν είναι ένα θηρίο περισσότερο. Και στα Βιομηχανικά Επιμελητήρια δεν οργανώνονται τελετές για την υποδοχή των νέων μελών. Διότι κάθε νέο μέλος είναι κι ένας νέος λύκος στο κοπάδι των λύκων. Όταν. Μάλιστα, τα πρόβατα λιγοστεύουν ολοένα και περισσότερο, κάθε πρόσθετος λύκος είναι και μια πρόσθετη απειλή για τους παλιότερους λύκους που κινδυνεύουν να ψοφήσουν… απ’ την πείνα.
Και για να μην συμβαίνει πολύ συχνά ο λυκοσπαραγμός, οι λύκοι αποφάσισαν κάποτε να συζητούν και  » να τα βρίσκουν» , κατά το δη λεγόμενον. Προς τούτο, ίδρυσαν το ειδικό συζητητήριο που λέγεται Παρλαμέντο σ’ όλες τις γλώσσες εκτός από την ελληνική που επιμένει να το ονομάζει παραπειστικά Βουλή, εις μνήμην της αρχαίας Αθηναϊκής  Βουλής που, βέβαια, απέχει, όπως θα δούμε την ερχόμενη Κυριακή, έτη φωτός απ’ την νέα εν Αθήναις ελληνική Βουλή.
Λοιπόν, όπως λέει και ο Λένιν, είναι ανάγκη να μετατρέψουμε τον θεσμό του Κοινοβουλίου από αερολογικό οργανισμό σε οργανισμό θετικής εργασίας. Αλλά πώς να κάνεις στο Κοινοβούλιο θετική εργασία όταν η εκτός Κοινοβουλίου εργασία είναι σταθερά αρνητική; Τα κοινοβουλευτικά ήθη αλλάζουν όταν αλλάζουν τα ήθη της κοινωνίας στην οποία ανήκει η Βουλή. Μια Βουλή τσαρουχάδων δεν είναι ίδια με μια Βουλή Λόρδων. Αν μη τι άλλο σοβαρότερο, στη Βουλή των Λόρδων της Αγγλίας, τουλάχιστον δεν αρπάζουν τις κάλπες μέσα από τη Βουλή. Ούτε βρίζονται σαν καραγωγείς. Ούτε παίζουν με τα ψηφοδέλτια. Ούτε αποστατούν για να χτίσουν μια βίλα με τα λύτρα της αποστασίας. Ούτε λεν και ξελεν. Είπαμε : Η αστική Βουλή είναι χώρος ευπρεπών συζητήσεων ( παρλαμέντο). Δεν είναι ζούγκλα. Και ο θεσμός εγκαθιδρύθηκε απ’ τους Άγγλους τζεντλεμεν το 1638 ίσα ίσα για να υπάρξει μια όαση στην εκτός Βουλής ζούγκλα. Διάολε, κάπου πρέπει να καταφύγουν και τα θηρία για προστασία.
Άλλωστε, το καπιταλιστικό παιχνίδι παίζεται με κανόνες παντού, εκτός απ’ τις ζώνες του «δύσμορφου καπιταλισμού».  Και ο ελληνικός καπιταλισμός δεν είναι απλώς δύσμορφος, είναι τέρας εκ γεννετοίς.  Γι’ αυτό ακριβώς δεν μπόρεσε να φτιάξει κανόνες για το παιχνίδι του. Ο κάθε Έλληνας δυσμορφικός καπιταλιστής το παίζει με τον τρόπο του, και λογαριασμό δεν έχει να δώσει σε κανέναν. Γιατί λοιπόν να δώσει λογαριασμό στη Βουλή, στη δική του Βουλή, που φτιάχτηκε ακριβώς για να θεσπίζει τους κανόνες του δικού του παιχνιδιού;
Όταν, τώρα αυτοί οι κανόνες παν ν’ αλλάξουν και να ευπρεπιστούν στοιχειωδώς, πανικός μέγας καταλαμβάνει τους κομπραδόρους που ψάχνουν για «μπολσεβίκους» κρυμμένους κάτω από τα έδρανα της αίθουσας της Βουλής. Όμως, ω αφελείς πανικόβλητοι πρώην κατσικοκλέφτες και νυν νομότυποι κλέφτες της υπεραξίας της δουλειάς του εργαζόμενου στις δύσμορφες «επιχειρήσεις» σας, οι «ανατροπείς» κάθονται ήσυχα στα έδρανά τους και δεν έχουν σκοπό να ανατρέψουν τίποτα απολύτως. Αυτό θα έπρεπε να το κάνουν τότε που μπορούσαν, και πριν αριβάρει ο Σκόμπυ σαν… απεσταλμένος της Βουλής των Λόρδων. Σήμερα δεν τους μένει τίποτα καλύτερο να κάνουν απ’ το να κάθονται και να παρακολουθούν με αγαλλίαση το αγοραίο νταβαντούρι. Είναι κι αυτό μια παρηγοριά. Και μη μου πείτε πως είναι χαιρέκακοι και μνησίκακοι! Πώς να μην είναι,  όταν μέσα απ’ την Βουλή βγήκαν όλα τα ιδιώνυμα κι όλα τα έκτακτα ψηφίσματα με τα οποία τα τρωκτικά του σχεδίου Μάρσαλ έστειλαν χιλιάδες στο εκτελεστικό απόσπασμα μόνο και μόνο γιατί τόλμησαν να ονειρευτούν ένα καλύτερο μέλλον για τον κόσμο;
Το δικό σας κόσμο τον ξέρουμε. Αφήστε λοιπόν να δοκιμάσουμε κι έναν άλλο. Έστω και μόνο για την χαρά της δοκιμής και την πείρα μιας ακόμα αποτυχίας. Αυτή τη φορά μας χρειάζεται κοινοβουλευτική πείρα. Γιατί απ’ την άλλη έχουμε μπόλικη.
Και μας χρειάζεται αυτή η πείρα διότι, όπως λέει ο Κάουτσκι: » Ένα αληθινά κοινοβουλευτικό καθεστώς, ακριβώς όπως είναι σήμερα όργανο της αστικής τάξης, μπορεί το ίδιο καλά να γίνει όργανο των προλετάριων». Μια τέτοια προοπτική δεν είναι βέβαια καθόλου ευχάριστη για σας. Είναι όμως μια προοπτική που εσείς οι ίδιοι την ξανοίξατε. Αν θέλετε ν’ αποφύγετε τον εφιάλτη μιας τέτοιας δυσάρεστης για εσάς προοπτικής, κλείστε το Κοινοβούλιο και ησυχάστε. Όσο, όμως, το κρατάτε ανοιχτό θα υφίστασθε και τον εφιάλτη. Αυτό μοιάζει με κινέζικο βασανιστήριο, σύμφωνοι. Αλλά τι να κάνουμε; Ουδέν καλόν ( κοινοβουλευτικόν) αμιγές κακού ( κοινοβουλευτικού). Τον «δούρειο ίππο» δεν τον έφτιαξαν οι «ανατροπείς».  Τον έφτιαξαν οι Εγγλέζοι το 1638. Κι εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν «μπολσεβίκοι».  Αυτοί είναι πάρα πολύ μεταγενέστεροι των εφευρετών του κοινοβουλευτισμού. Τι θέλετε να κάνουν τώρα; Να πουν » ευχαριστώ για την πρόσκληση, αλλά για λόγους αρχής εμείς δεν συνηθίζουμε τις επισκέψεις στο σπίτι του εχθρού μας»; Τους καλέσατε σε ανύποπτο χρόνο, το 1638, και σας κουβαλήθηκαν γύρω στα 1920 για πρώτη φορά, με μεγάλη καθυστέρηση. Όμως, κάλιο αργά παρά ποτέ- αν κι εσείς θα προτιμούσατε μια αντιστροφή της παροιμίας: Κάλιο ποτέ παρά αργά. Λοιπόν, ή θα βάλετε οριστικό λουκέτο στο Κοινοβούλιο, όπως το κάνατε ευκαιριακά πολλές φορές μέχρι τώρα, ή θα συνυπάρξετε ειρηνικά με τους εχθρούς σας. Τρίτος δρόμος προς τον καπιταλισμό δεν υπάρχει.
Και για να είμαστε κυνικά ειλικρινείς προσθέτουμε προς χρήσιν σας ένα ακόμα τσιτάτο απ’ το «Αριστερισμός, η παιδική αρρώστια του κομουνισμού» του Λένιν. Λέει λοιπόν ο Λένιν : » Το να λέμε πως το κοινοβουλευτικό σύστημα είναι «ιστορικά απαρχαιωμένο» είναι σωστό για την προπαγάνδα, αλλά ο καθένας ξέρει πως αυτό απέχει ακόμα πολύ απ ‘ το να έχει ξεπεραστεί στην πράξη».

βασίλης  ραφαηλίδης

Advertisements

2 Σχόλια to “ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ”

  1. Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

  2. Ανώνυμος said

    ΚΟΥΦΙΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΠΡΟΕΛΑΥΝΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ Ο ΛΑΟΣ ΤΟΝ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΑΕΙ ΚΑΛΩΣΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: