καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Αύγουστος 2012
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιολ.   Σεπτ. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Εγγραφή

Για το ΚΚΕ

Posted by redship στο 10 Αυγούστου , 2012


Η ζωή, όπως λένε, είναι γεμάτη εκπλήξεις. Πριν από 21 χρόνια, το 1991, και λίγο πριν ξεκινήσω τις μεταπτυχιακές μου σπουδές, είχα επισκεφτεί τον παππού μου και πιάσαμε την κουβέντα για τις εξελίξεις στην ΕΣΣΔ. Θυμάμαι την χαρακτηριστική άρνησή του να αποδεχτεί αυτό που εγώ, εικοσιενός τότε, έβλεπα σαν μια απόλυτα φυσιολογική εξέλιξη. Ήταν πολύ οργισμένος με τον Γκορμπατσώφ, που εγώ τότε έβλεπα ως έναν πεφωτισμένο ανανεωτή, που έδινε στη χώρα την δυνατότητα να αναπνεύσει και να διορθώσει τα κακά της. Μαλώσαμε. Δεν παρακολούθησα τότε τις εξελίξεις στη χώρα μετά την άνοδο στην εξουσία του Γέλτσιν· οι σπουδές και η γεωγραφική απόσταση από την Ευρώπη με απομάκρυναν πολύ απ’ την ωμή πραγματικότητα της αντεπανάστασης που συντελούνταν στην Ανατολή και της νέας ψυχροπολεμικής περιόδου που χτιζόταν, με άπλετη καπιταλιστική χρηματοδότηση, στη Δύση. Ουσιαστικά, παρακολούθησα τις συνέπειες όσων έγιναν μόνο μέσα από τα κύματα μεταναστών που άρχισαν να καταφθάνουν στην Ελλάδα. Και πήρε χρόνια πολλά για να καταλάβω ότι τελικά τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά όσο νόμιζα το 1991.

Οι αρχές της κρίσης με βρήκαν στο μαρξιστικό στρατόπεδο, όπου βρισκόμουν ήδη από εκείνη την εποχή του 1991, μέσα όμως από την τριβή με την λεγόμενη «Νέα Αριστερά» και την αποκλειστικά δυτική της κληρονομιά. Άντλησα από όσα γνώριζα από την μαρξιστική πολιτική οικονομία και είδα από νωρίς ότι έχουμε να κάνουμε με κάτι πάρα πολύ σοβαρό, με μια περίσταση από αυτές που αλλάζουν την ιστορία, προς το χειρότερο ή το καλύτερο. Με μεγάλη μου, τεράστια θα έλεγα, έκπληξη, διαπίστωσα όλο και πιο ξεκάθαρα ότι η συντριπτική πλειοψηφία όσων θα έπρεπε να συμφωνούν μαζί μου, διότι προερχόντουσαν από την ίδια μήτρα της «Νέας Αριστεράς», δεν συμφωνούσαν καθόλου μαζί μου. Διαπίστωσα ότι δεν μιλούσαν με μαρξιστικούς όρους. Ότι στην ουσία είχαν ήδη εγκαταλείψει τον Μαρξισμό. Οι μελέτες που είχαν γράψει, και τις οποίες σε αρκετές περιπτώσεις θαύμαζα, δεν είχαν την παραμικρή σχέση με τις θέσεις που πήραν πολιτικά όταν η κρίση χτύπησε στ’ αλήθεια την χώρα και την ευρωπαϊκή ήπειρο. Αυτό στις περιπτώσεις όπου οι πρώην σύντροφοι μιλούσαν καν. Σε πολλές, ίσως στις περισσότερες, σιωπούσαν ένοχα.
Στο ΚΚΕ δεν κατέληξα επειδή άλλαξα γνώμη για κάτι από όσα σκεφτόμουν και γνώριζα το 2008. Κατέληξα επειδή σταδιακά, όλοι οι άλλοι την κοπάνησαν από το πεδίο του τι είναι μαρξιστική τοποθέτηση επάνω στην κρίση του συστήματος. Και δεν την κοπάνησαν απλώς βέβαια από αυτό, το θεωρητικό-οικονομικό σκέλος. Επειδή κατανόησαν τις συνέπειες της αποστασίας τους από την μαρξιστική θεώρηση σωστά, την κοπάνησαν επίσης από όλα όσα διακήρυτταν προηγουμένως: τον αντι-ιμπεριαλισμό, που ξαφνικά αντικαταστάθηκε από την «ευθύνη στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» όταν και όπου το απαιτεί το ΝΑΤΟ· από τον αντιμιλιταρισμό και το κίνημα για την ειρήνη· από τον αντιρατσισμό και την συνεπή εναντίωση στην θυματοποίηση ανθρώπων με πρόσχημα την καταγωγή ή το χρώμα του δέρματός τους· από την φιλεργατική οπτική. Στην πραγματικότητα, όσο υποχωρούσαν από βασικές θέσεις της Νέας Αριστεράς οι πρώην σύντροφοι, τόσο έβλεπα το ΚΚΕ να βγαίνει μπροστά, όπως βλέπεις την άμμο να προβάλλει καθώς υποχωρεί το νερό στην άμπωτι. Το είδα να κρατά την αντι-ιμπεριαλιστική και τη φιλειρηνική σημαία με σθένος· να προβάλλει τον αντιρατσισμό και την χωρίς διακρίσεις ανθρωπιά ως στοιχειώδεις αξίες του οργανωμένου προλεταριάτου· να αγωνίζεται για εργασιακά δικαιώματα που οι υπόλοιποι θεωρούν ήδη ξεπερασμένα· να μιλά για εργατική τάξη όταν όλοι οι άλλοι μοιάζουν να έχουν ξεχάσει τη λέξη. Και έμεινε, νομίζω ήδη ουσιαστικά, για μια ακόμα φορά το μόνο οργανωμένο αντίβαρο στον φασισμό, αφού ο «αντιφασισμός», όταν έχεις εγκαταλείψει θέσεις σε όλα τα προηγούμενα, δεν είναι παρά μια κενή, σαν καύκαλο στην έρημο, λέξη.

Η συμπόρευση και συστράτευση με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας δεν ήταν για μένα θέμα συναισθηματικό, θέμα νοσταλγίας, θέμα αντίδρασης σε κάτι ή θέμα αλλαγής τρόπου σκέψης. Ήταν θέμα λογικό, θέμα εκτίμησης του πού βρίσκεται στ’ αλήθεια σήμερα ο πολιτικός πυρήνας της σκέψης που πάντα είχα και πάντα υπηρετούσα. Και όσο περνά ο καιρός, τόσο επιβεβαιώνεται αυτή η διαπίστωση, ότι δηλαδή το ΚΚΕ είναι σήμερα η μόνη λαϊκά οργανωμένη πολιτική δύναμη στην Ελλάδα για τον πολιτικά έντιμο και προοδευτικό άνθρωπο, για τον άνθρωπο που πιστεύει στη δικαιοσύνη και την ισότητα, για τον άνθρωπο που απεχθάνεται την εκμετάλλευση και την καταπίεση των άλλων, για τον άνθρωπο που μισεί τις φυλετικές διακρίσεις, τον πόλεμο, την βαρβαρότητα της ανεξέλεγκτης κυριαρχίας του χρήματος, το μίσος που γεννά ο ανταγωνισμός για επιβίωση.

Και για αυτούς τους λόγους, άνθρωπο που δεν συμπορεύεται και δεν συντάσσεται σήμερα με το ΚΚΕ, που σήμερα δεν έχει ακόμη βρει κανένα λόγο να επανεκτιμήσει την στάση του απέναντι στο τι έδειχνε και το τι στην πραγματικότητα ήταν η «αριστερά» που θα το αντικαταστούσε, υποτίθεται, ως «νέα, βελτιωμένη» έκδοση, δεν μπορώ να τον δω ούτε ως έντιμο πολιτικά ούτε ως προοδευτικό. Όπως και οι φίλοι, έτσι και τα κόμματα κρίνονται στα δύσκολα, όχι στα εύκολα. Και στα δύσκολα, μονάχα ένα κόμμα έχει το θάρρος, την δύναμη, το ήθος, να σταθεί όρθιο στην όλο και πιο ανεξέλεγκτη λαίλαπα βαρβαρότητας, μίσους, βίας, και ηλιθιότητας που κατακλύζει μια εξαθλιωμένη από κάθε άποψη κοινωνία. Μόνο ένα κόμμα έχει διατηρήσει, με τεράστιο για το ίδιο κόστος εκλογικά, το δικαίωμα στην πολιτική ηθική, αντί για ατέρμονες ντρίμπλες, τσιριμόνιες, και τακτικισμούς που υποτίθεται ότι θα μας οδηγήσουν σε «κάτι» –κανείς δεν μας λέει σε τι– κάποτε, σε μιαν άλλη ίσως ζωή, ή στη Δευτέρα Παρουσία, όταν η πολιτική ανηθικότητα, ο συμβιβασμός με το κακό και το ψεύδος δικαιωθούν ως «ανώτερη στρατηγική». Αυτό το εξαναγκαστικό φορτίο πολιτικού θάρρους και αναλυτικής διαύγειας και ευθυκρισίας το οποίο βαραίνει το κόμμα με την εδραίωση της «κατάστασης εξαίρεσης», όταν όλοι οι άλλοι αυτομολούν στο στρατόπεδο του εχθρού ή (νομίζουν πως) κρύβονται πίσω από ατέρμονες ακροβασίες και επαμφορετισμούς, αυτό είναι το βασικό κοινό σημείο που μπορώ να διακρίνω με την ηρωϊκή εποχή του ΕΑΜ: το να σηκώνεις αυτό που κανείς άλλος δεν θέλει και δεν μπορεί να σηκώσει. Και νομίζω πως όποιος έχει βασική τιμιότητα όταν επικαλείται νοσταλγικά μια τέτοια εποχή, έχει επίσης την ευθύνη να αναγνωρίσει τούτο το απλό και αναπάρνητο γεγονός και να κανονίσει την πορεία του αναλόγως.

Σαφέστατα πολλοί καγχάζουν και θα καγχάσουν για τα παραπάνω ως προϊόντα «ρομαντισμού», εμμονών, «οπαδισμού», «συνδικαλιάς», ή ιδίου συμφέροντος. Λίγη σημασία, και ακόμα λιγότερο ενδιαφέρον, έχει αυτό για μένα. Δεν συμβαίνει συχνά στην ανθρώπινη ζωή, δεν συμβαίνει καν για κάθε γενιά, να κληθεί να σταθεί με σταθερότητα και ενσυνειδητότητα από την μία ή την άλλη πλευρά μιας γραμμής. Εγώ γνωρίζω πού στέκομαι και γιατί, όσο δεν γνώριζα ποτέ πριν τόσο ξεκάθαρα στη ζωή μου. Γνωρίζω την αναγκαιότητα αυτής της επιλογής, κατανοώ τους κανόνες που διέπουν μια τέτοια αναγκαιότητα, και που σίγουρα δεν είναι αυτοί του «γούστου». Πάρα πολλοί στις τελευταίες δεκαετίες παρουσίασαν τα σχέδια τους για ένα καλύτερο Κομμουνιστικό Κόμμα και άσκησαν δριμεία κριτική στις αδυναμίες του, που οι ίδιοι προφανώς θα «θεράπευαν» αν τους αναγάγαμε σε γκουρού και οδηγητές μας. Καλό θα ήταν να κοιτάξουν τα σημερινά τους χάλια, ως συνομιλητές «αριστερών οικονομολόγων» που έχουν μετατρέψει τον Μαρξ σε λογιστή, ως «υπεράνω υποψίας» άλλοθι της ωμότητας του ιμπεριαλισμού, ως ασπίδες προστασίας του αντεργατικού μένους του κεφαλαίου, ως αγωγοί κροκοδείλιων δακρύων και προαγωγοί λεκτικά διακοσμημένων κολαστηρίων για όσους είχαν την ατυχία να γίνουν μετανάστες. Καλό θα ήταν να σκεφτούν γιατί μικραίνουν οι ίδιοι όσο αυτό που προσπάθησαν να μικράνουν σε τρίτα μάτια υψώνει ήθος, αξιοπρέπεια, θάρρος και αυτοθυσία: η ζωντανή, η ανήσυχη λαϊκή βάση, αυτό που ζήλεψαν και αυτό που εποφθαλμιούσαν μια ζωή για προσωπική χρήση και νομή, ούτε εφευρίσκεται απ’ την ατομική βούληση, ούτε υποκαθίσταται με άρθρα στις καθωσπρέπει εφημερίδες. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να υποτιμήσεις τη διαλεκτική, αντιφατική ενότητα που εκφράζεται στο κόμμα χωρίς να υπερτιμήσεις ταυτόχρονα και μάλλον αντιδιαλεκτικά τον εαυτό σου, και το συνδυαστικό αποτέλεσμα δεν είναι καθόλου, μα καθόλου, «μαρξιστικό.»

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, πανταχόθεν και μακρόθεν λοιδωρημένο και γελοιοποιημένο από τόσους και τόσους «έξυπνους ανθρώπους» που έκαναν τη σοφία σλόγκαν και το σλόγκαν χρήμα, δεν είναι ένα ακόμα κομμάτι της Ελλάδας. Είναι ένα κομμάτι της παγκόσμιας ιστορίας και ανήκει επίσης σ’ αυτή· και είναι το μέρος όπου η ελληνική κοινωνία κλείδωσε ό,τι καλύτερο, ό,τι αληθινότερο και πιο εξευγενισμένο ήταν ποτέ της ικανή να δημιουργήσει. Δεν ξέρω πότε θα βρει το κλειδί αυτής της κληρονομιάς που άφησε στον εαυτό της αφού την παράχωσε πρώτα βαθιά, πολύ βαθιά μέσα στη μνήμη της και την επιθυμία της. Ως τότε όμως, κάποιοι θα πρέπει να φυλάξουν αυτή την κληρονομιά ως κόρην οφθαλμού. Με τις αντιφάσεις και το μεγαλείο της· με τα ελείμματα και τα περισσεύματά της· με τα πάθη της, τα παθήματά της, τις αβεβαιότητές της, την ακλόνητη βεβαιότητα και την υπερβατικότητά της. Είναι ένα άξιο καθήκον, και το αναλαμβάνω ως ένας ακόμη των πολλών, ούτε λιγότερος ούτε περισσότερος από κανένα άλλο, με τιμή και χαρά, για όσο χρειαστεί.

Advertisements

3 Σχόλια to “Για το ΚΚΕ”

  1. Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

  2. satyrikon said

    Reblogged this on ΝΕΑ ΧΩΡΙΣ ΦΙΛΤΡΟ ΦΕΛΛΟΥ.

  3. SYNTROFOS said

    Η ΠΕΝΑ ΣΟΥ ΕΓΡΑΦΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ…..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: