καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Αύγουστος 2012
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιολ.   Σεπτ. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Εγγραφή

Archive for 5 Αυγούστου 2012

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ Το… βρώμικο παιχνίδι πίσω από τα φώτα

Posted by redship στο 5 Αυγούστου , 2012

 

 

«Το Σίδνεϊ δεν κέρδισε την ανάθεση των Αγώνων για την ομορφιά του, αλλά γιατί παίξαμε σωστά τους κανόνες του παιχνιδιού…» (Τζον Κόουτς, επικεφαλής Αυστραλιανής Ολυμπιακής Επιτροπής – «Ελευθεροτυπία», 25/1/1999).

Η παραδοχή δεν (πρέπει να) αποτελεί έκπληξη, ούτε μεμονωμένο γεγονός. Αλλά λογικό επακόλουθο και δομικό στοιχείο του συστήματος… Οι Ολυμπιακοί Αγώνες αποτελούν μια θλιβερή ιστορία εμπορευματοποίησης, ανταγωνισμού συμφερόντων, αλισβερισιού. Είναι δηλαδή κομμάτι του καπιταλισμού και των «αρχών» του. Και αυτοί, όπως κάθε τι στο εκμεταλλευτικό σύστημα, αντιμετωπίζονται ως μέσο κερδοφορίας, διέπονται από τους κανόνες της αγοράς.

Ο κυνισμός δεν πρέπει να σοκάρει κανέναν. Αποτελεί «φυσικό» στοιχείο του παιχνιδιού. Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, το «προϊόν» της (Ολυμπιακοί Αγώνες) και οι ενοικιαστές του – ως γνήσια τέκνα του καπιταλισμού – δεν ντρέπονται για την αγοραία αντίληψη και συμπεριφορά τους.

Απλά – για λόγους εντυπώσεων – αναγκάζονται να υποδύονται τους ηθικούς, με αρχές και υψηλά ιδανικά. Και όταν τα προσχήματα καταρρέουν να διαχειρίζονται τις καταστάσεις, «θυσιάζοντας» αποδιοπομπαίους τράγους, για να μη θιχτεί το οικοδόμημα.

Tζίρος δισ. και κινήσεις παρασκηνίου
Οπως έχουν δείξει τα παραδείγματα μέχρι σήμερα, η επιλογή της διοργανώτριας πόλης Ολυμπιακών Αγώνων δεν είναι αποτέλεσμα μόνο της σχετικής ψηφοφορίας…
Associated Press

Γύρω από τους Ολυμπιακούς Αγώνες τζιράρονται δισεκατομμύρια. Ο καθένας λοιπόν από τους εμπλεκόμενους – και ανάλογα τη θέση του – διεκδικεί μερίδιο της πίτας. Η διεκδίκηση αυτή προκαλεί ανταγωνισμούς συμφερόντων και μάχες, εντός και εκτός προσκηνίου. Στο πλαίσιο αυτό αλλά και στον πόλεμο εξουσίας (η οποία σχετίζεται άμεσα με το μοίρασμα) εντάσσονται οι κατά καιρούς αποκαλύψεις, επιλησμόνων «ταγών». Ακόμα και οι ρομαντικοί ή αφελείς (είναι ζήτημα εκτίμησης) θεατές τού δούναι και λαβείν δυσκολεύονται πολύ πλέον να αρνηθούν, με επιχειρήματα, την πραγματικότητα.

Το μεγαλύτερο – ως σήμερα – γνωστό σκάνδαλο διαφθοράς, έγινε με τους Χειμερινούς Αγώνες στο Σολτ Λέικ Σίτι (2002). Για την ανάληψη των αγώνων τους βοήθησε καθοριστικά το περίπου 1 εκατ. δολάρια σε δωροδοκίες «αθανάτων» με αντάλλαγμα τις ψήφους τους.

Μετά τις αποκαλύψεις στελέχη της Οργανωτικής Επιτροπής τοποθετούνταν: «Εφόσον το σύστημα λειτουργεί έτσι, κατά βάθος είμαστε τα θύματα. Το καταλάβαμε όμως αργά, γι’ αυτό και παλαιότερα, όπως το 1985, χάσαμε τη μάχη»…

Η «Park Record» της Γιούτα έγραψε: «Εχετε πρόχειρο κανένα κομπιουτεράκι; Αν υποθέσουμε ότι έρχονται 60 μέλη και το ποσό είναι 1 εκατ. δολάρια, τότε το κόστος για κάθε μέλος της ΔΟΕ είναι 16.666 δολάρια. Ας αφαιρέσουμε 1.666 για εισιτήρια πρώτης θέσης. Μας μένουν καθαρά 15.000 δολάρια. Ας αφαιρέσουμε άλλα 100 για διάφορα μικροέξοδα της πόλης και 700 για μια βδομάδα σε ξενοδοχεία πολυτελείας. Πάλι μας μένουν 14.200 δολάρια κατ’ άτομο, κάτι που γεννάει δύο ερωτήματα: Τι τρώνε τα μέλη της ΔΟΕ; Και πώς μπορούμε να γίνουμε κι εμείς μέλη αυτής της Επιτροπής;»1.

Ο (πράκτορας) Νοτιοκορεάτης «αθάνατος», Κιμ Ουν Γιονγκ, προσελήφθη σε τηλεοπτική εταιρεία στη Γιούτα και ο μισθός του πληρωνόταν από την Επιτροπή Διεκδίκησης. Ο επικεφαλής αυτής της επιτροπής, Τομ Γουέλς, χαρακτήρισε (για την απληστία του) τον «αθάνατο» από το Κονγκό, Ζαν Κλοντ Κανγκά, «ανθρώπινη ηλεκτρική σκούπα». Οταν ο Κανγκά αποβλήθηκε από τη ΔΟΕ, δήλωσε: «Οι Ολυμπιακοί Αγώνες διοργανώνονται από ανθρώπους και όχι από αγγέλους ή αγίους. Αν θέλετε τέτοιους, να οργανώσετε Αγώνες στον Παράδεισο, όχι στη Γη» (17/12/11, «Καθημερινή»).

Αρχές Δεκέμβρη του 1998, ο Ελβετός, Μαρκ Χόντλερ (μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου της ΔΟΕ και επικεφαλής του οργάνου για την επιτήρηση της διοργάνωσης) ανέφερε: «Στην περίπτωση του Σολτ Λέικ αλλά και παλαιότερα ακολουθήθηκαν αθέμιτες πρακτικές για την προώθηση των υποψηφιοτήτων»… («Το Βήμα», 24/1/1999).

Το σκάνδαλο έθεσε υπό έντονη αμφισβήτηση το ιερατείο και την επιχείρηση. Οι πολυεθνικές λοιπόν πρόσφεραν στους συνεταίρους απλόχερη υποστήριξη, ώστε να προστατευθεί το προϊόν και η κερδοφορία τους.

«Παραμένουμε κοντά στους αθλητές, στον κόσμο της Αυστραλίας, της Γιούτα και της Ελλάδας που θα διοργανώσουν τους αγώνες του 2000, του 2002 και του 2004 και συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι ένα ακόμα ισχυρότερο Ολυμπιακό Κίνημα μπορεί να αναδυθεί»… (Σκοτ Ρανκ, διευθυντής του Παγκόσμιου Ολυμπιακού Τμήματος της «Κόκα Κόλα», 25/5/1999).

«Η ΔΟΕ είναι ένας επαγγελματικός οργανισμός και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για την ακεραιότητά του ειδικά στον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται τις διαπραγματεύσεις για την τηλεοπτική κάλυψη»… (Αλμπερτ Σαρφ, πρόεδρος της Γιουροβίζιον, 2/6/1999).

Κομμάτι του ίδιου οικοδομήματος

Οι περιπτώσεις διαφθοράς και το αλισβερίσι δεν είναι βέβαια ούτε μεμονωμένα, ούτε εξαιρέσεις. Μέλος της ΔΟΕ που είχε επισκεφθεί την Ατλάντα λίγους μήνες πριν από την ψηφοφορία – για τους «Χρυσούς» Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 – περιγράφει ανώνυμα αλλά γλαφυρά: «Το δωμάτιό μου έμοιαζε με κατάστημα αφορολογήτων ειδών. Ακόμη και ένα σπανιότατο βιβλίο που έψαχνα για χρόνια ήταν τοποθετημένο πάνω στο κρεβάτι»…1

Το 1992 έγινε γνωστό ότι οι Γερμανοί (το Βερολίνο διεκδικούσε τους ΟΑ του 2000) είχαν καταχωρίσει σε ηλεκτρονικό υπολογιστή τις «αδυναμίες» (ερωτικές, γαστριμαργικές, οικονομικές κ.ο.κ.) των «αθανάτων». Ο υπεύθυνος για την ταξινόμηση, Νικόλαους Φουξ, δήλωσε τότε ότι, σύμφωνα με την έρευνά του, μόνον οι 7 από τους 94 τότε «αθανάτους» δεν ήταν εξαγοράσιμοι… («Αδέσμευτος Τύπος», 27/1/1999).

Μέχρι το τέλος του 1991 ο Χέλμικ – που ήταν πρόεδρος της πανίσχυρης ΟΕ των ΗΠΑ και μέλος του ΔΣ της ΔΟΕ – υπέγραφε συμβόλαια πολλών εκατομμυρίων δολαρίων με τους χορηγούς των Αγώνων. Αναγκάστηκε να παραιτηθεί και από τις δύο θέσεις όταν αποκαλύφθηκε ότι είχε δωροδοκηθεί. Μεταξύ άλλων «είχε πάρει 37.500 δολάρια από την τηλεοπτική εταιρεία «Turner» στην Ατλάντα, στις μισθοδοτικές καταστάσεις της οποίας ήταν από το 1987. Είχε πάρει 75.000 δολάρια για συμβουλές προς αθλητικές ομοσπονδίες που επιδίωκαν να αναγνωριστούν από τη ΔΟΕ»1

Εκπρόσωποι της Επιτροπής Διεκδίκησης του Κέιπ Τάουν για τους ΟΑ του 2004, παραδέχτηκαν το 1997 ότι προσπάθησαν να δελεάσουν με ταξίδια και δώρα 19 «αθανάτους» και τις συζύγους τους. Το 1998 οι Χειμερινοί Αγώνες έγιναν στο Ναγκάνο. Οπως είχε δημοσιοποιήσει η ιαπωνική εφημερίδα «Mainichi», την πόλη είχαν επισκεφτεί 62 μέλη της ΔΟΕ. Για την ικανοποίηση των… αναγκών τους δαπανήθηκαν, κατ’ άτομο, 22.000 δολάρια. Ο αναπληρωτής γενικός γραμματέας της Επιτροπής Διεκδίκησης, Σουμικάζου Γιαμαγκούτσι, αντέτεινε ότι «δεν ξοδεύτηκαν πάνω από 5.000 δολάρια ανά καλεσμένο».2

Αποκαλύψεις είχαμε – από την εκπομπή «Πανόραμα» (BBC) – και για τη διοργάνωση που βρίσκεται σε εξέλιξη. Δημοσιογράφοι ήρθαν σε επαφή με κάποιους μεσολαβητές, που υποστήριξαν πως έχουν τη δυνατότητα να αγοράσουν την ψήφο 54 από τα 124 μέλη της ΔΟΕ.

Οι ερευνητές παρουσιάστηκαν ως αντιπρόσωποι μιας οργάνωσης, που βαφτίστηκε «New London Ventures», η οποία υποτίθεται ότι εκπροσωπούσε τα συμφέροντα Βρετανών επιχειρηματιών, που ήθελαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2012 να διεξαχθούν στο Λονδίνο.

Ο Γκόραν Τάκατς, ένας από τους μεσολαβητές με βάση το Βελιγράδι, τους υποσχέθηκε έως και 20 θετικές ψήφους για το Λονδίνο, με αντάλλαγμα πολλά εκατομμύρια ευρώ. «Ολα είναι υπόθεση χρημάτων, τελεία και παύλα. Μετρητών, φυσικά», τόνισε ο εν λόγω «ατζέντης» στους δημοσιογράφους.

Ενας άλλος «συνάδελφός» του, ο Γκάμπορ Κομιάτιν, από τη Βουδαπέστη, υποσχέθηκε από την πλευρά του 20 ψήφους έναντι 200.000 ευρώ την καθεμία. Ενας άλλος υποσχόταν 14 ψήφους με ανάλογο τίμημα. Οι δημοσιογράφοι προσέγγισαν κι ένα μέλος της ΔΟΕ, τον Ιβάν Σλάβκοφ, πρόεδρο της Βουλγαρικής Ολυμπιακής Επιτροπής, ο οποίος παραδέχτηκε πως μπορούν να εξαγοραστούν ψήφοι. «Ορισμένοι εξ αυτών είναι επιχειρηματίες κι έχουν συμφέροντα. Ναι, θέλουν εξυπηρετήσεις», τόνισε ο Σλάβκοφ…

Τα πλοκάμια της διαπλοκής

Ο κανονισμός της ΔΟΕ (υποτίθεται πως) απαγορεύει δώρα αξίας μεγαλύτερης των 150 δολαρίων. Ο (αποθανών) πρώην πρόεδρος της ΔΟΕ, Χ. Α. Σάμαρανκ – το Μάη του 1995, λίγο πριν από την επιλογή της διοργανώτριας πόλης των Αγώνων του 2002 – είχε λάβει ως δώρα δύο κυνηγετικά όπλα μάρκας «Μπράουνινγκ» αξίας 1.000 δολαρίων. Από το Ναγκάνο, έλαβε ως δώρο ένα ξίφος σαμουράι αξίας 10.000 δολαρίων. Δικαιολόγησε την αποδοχή «για τον εμπλουτισμό του Ολυμπιακού Μουσείου»… («Το Βήμα», 24/1/1999).

Πέρυσι ελέγχθηκαν πειθαρχικά για διαφθορά τα μέλη της ΔΟΕ Χαβελάνζε (FIFA), Ντιάκ (IAAF), Χαγιάτου (πρόεδρος Αφρικανικής Ποδοσφαιρικής Συνομοσπονδίας). Είχαν δωροδοκηθεί από την ISL (εταιρεία μάρκετινγκ της FIFA που κατέρρευσε με χρέη περίπου 300 εκατ. δολάρια).

Ο πρώτος παραιτήθηκε (τρεις μέρες πριν από τη δημοσιοποίηση) και το πόρισμα δεν ανακοινώθηκε. Ο δεύτερος… τιμωρήθηκε με προειδοποίηση και ο τρίτος με επίπληξη. Ο πρόεδρος της ΔΟΕ, Ζακ Ρογκ, ανέφερε ότι το γεγονός «πως η δωροληψία τους σημειώθηκε πριν γίνουν μέλη της Επιτροπής, ήταν παράγοντας που μετρίασε τις συνέπειες»… (17/12/11, «Καθημερινή»).

———————————————————————

1. «Τα αφεντικά των Ολυμπιακών Αγώνων», εκδόσεις «ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ», 1992.

2. Αρθρο του Αγγ. Αθανασόπουλου με τίτλο: «Ο φαύλος κύκλος των «αθανάτων»» («ΤΟ ΒΗΜΑ., 24/01/1999).

 

Posted in αθλητισμός ή εμπορευματοποίηση | Με ετικέτα: , | 2 Σχόλια »

Μπούσουλας η ταξικά ανυποχώρητη πάλη Συνέντευξη με τον πρόεδρο του Σωματείου Εργαζομένων στην «Ελληνική Χαλυβουργία», Γιώργο Σιφωνιό

Posted by redship στο 5 Αυγούστου , 2012

– Μια εβδομάδα μετά την αναστολή της απεργίας, διαπιστώνετε μια εξαιρετικά άγρια επίθεση του Μάνεση στο Σωματείο, στην οργανωμένη συνδικαλιστική δράση. Γιατί, δώστε μας μια πρώτη εξήγηση γι’ αυτό.

— Την περιμέναμε αυτήν την επίθεση. Τα έχουμε βάλει με έναν εργοδότη που ορίζει κυβερνήσεις. Κι αυτήν την εβδομάδα, τα είδαμε όλα. Και τις εντολές του βιομήχανου που έγιναν πράξη από την κυβέρνηση με προσωπική παρέμβαση του ίδιου του πρωθυπουργού να παρέμβουν οι κρατικοί κατασταλτικοί μηχανισμοί για να σπάσει αυτός ο ηρωικός αγώνας των εννιά μηνών και τη χωρίς μάσκες πια ωμή εργοδοτική παρέμβαση μέσα στο χώρο δουλειάς για να τσακίσει το σωματείο, να εξαφανίσει τη συνδικαλιστική δράση. Επιβεβαιώνονται μέχρι κεραίας οι εκτιμήσεις του ΔΣ των Χαλυβουργών ότι έχουμε φτάσει σε αυτό που λέμε ολομέτωπη επίθεση στα δικαιώματα όλων των εργαζομένων. Βιομήχανος και κυβέρνηση πάνε χέρι – χέρι για να μη κουνιέται φύλλο στο χώρο δουλειάς. Δεν έγινε, λοιπόν, κάτι που δεν το περιμέναμε, από αυτές τις εξελίξεις προκύπτουν και πολιτικά συμπεράσματα.

Πάμε πίσω, να κάνουμε ένα γρήγορο απολογισμό αυτών των 273 ημερών απεργίας. Τι είναι αυτό που έκανε μια φαινομενικά τυπική αντιπαράθεση εργοδότη – εργαζομένων, σε κάποιο εργασιακό χώρο, να πάρει χαρακτήρα τόσο μεγάλης μάχης που ξέφυγε και από τα όρια του εργοστασίου και του Ασπροπύργου και της Αττικής και της Ελλάδας;

 
Eurokinissi

— Να θυμηθούμε ότι όταν ξεκίνησε η απεργία μας ήταν ήδη σε εξέλιξη μια άνευ προηγουμένου επίθεση συνολικά πάνω στα εισοδήματα των εργαζομένων και τα δικαιώματά τους. Προσπαθήσανε πολύ πριν ξεκινήσει η δική μας μάχη να κόψουνε δικαιώματα, να επιβάλουν συνθήκες εργασιακού Μεσαίωνα. Ηδη τότε και εμείς οι χαλυβουργοί ζούσαμε σε μια εργασιακή κόλαση, σε ένα γκέτο. Η διαφορά μας με άλλους εργαζόμενους ήταν ότι είχαμε ήδη κάποιες κατακτήσεις παραπάνω. Είχαμε παλέψει και είχαμε κατακτήσει ένα ανεκτό επίπεδο επιβίωσης, αλλά μέσα στα τελευταία πέντε χρόνια ο κ. Μάνεσης, ο καινούριος ιδιοκτήτης του εργοστασίου, προσπάθησε να τα αφαιρέσει όλα. Και στην κρίσιμη φάση επιχείρησε να καταργήσει και το 8ωρο εκμεταλλευόμενος όλο το πλέγμα των αντεργατικών νόμων που είχαν ήδη ψηφίσει την προηγούμενη δεκαετία.

Διαπιστώσαμε από την πρώτη στιγμή ότι ο συγκεκριμένος βιομήχανος λειτουργούσε σαν λαγός του συνόλου των βιομηχάνων. Θέλησε να χτυπήσει αποφασιστικά τα εργατικά δικαιώματα και να γίνει παράδειγμα για όλους τους βιομηχανικούς χώρους. Δεν ήταν εύκολο να το πετύχει καθώς κι εμείς ήμασταν οργανωμένοι. Είμαι 33 χρόνια στη χαλυβουργία κι άλλα εφτά πριν σε άλλες δουλειές. Μάθαμε μέσα στο καμίνι της ταξικής πάλης τι πρέπει να κάνουμε, πώς να αντιδρούμε και για να αποκρούσουμε επιθέσεις και για να αποσπάσουμε κατακτήσεις. Το σωματείο είχε την εμπιστοσύνη των εργατών, είμαστε ένα μ’ αυτούς, έχουμε τα ίδια βάσανα – έχω τέσσερα παιδιά – ήταν αυτονόητο ότι μ’ αυτούς που τρώγαμε ψωμί κι αλάτι θα τραβάγαμε μπροστά. Από την πρώτη στιγμή ρίξαμε το σύνθημα «Ολοι για έναν κι ένας για όλους». Καταλαβαίναμε ότι είναι γενική επίθεση, βλέπαμε πού πάνε τα πράγματα γύρω μας, βλέπαμε πως δεν θα φτάσουμε καν στη σύνταξη αν αφήσουμε να περάσουν όλα αυτά. Εχουμε δουλέψει, έχουμε ματώσει, έχουμε νεκρούς, έχουμε τραυματιστεί, έχουμε θύματα για όλες αυτές τις κατακτήσεις, δε γίνεται να αφήσουμε να μας τα αφαιρέσουν όλα. Προσπαθούμε να ζήσουμε με ψηλά το κεφάλι, με αξιοπρεπείς μισθούς, σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες μας. Φυσικά δεν περιμέναμε ότι θα φτάσουμε τόσο μακριά, να αποκτήσει ο αγώνας μας τόσο μεγάλο εύρος και να εκφραστεί σ’ αυτόν τόσο μεγάλη αλληλεγγύη.

Παλέψαμε για όλη την εργατική τάξη
Από τη συζήτηση με τον Γ. Σιφωνιό

— Εγινε, λες, μια απεργία που αφορούσε όλη την εργατική τάξη γιατί αντιμετώπιζε αιτήματα όλης της εργατικής τάξης; Δεν ήταν μόνο ενάντια στην επιβολή του 5ωρου και τη μείωση των μισθών;

— Το κύριο αίτημα είναι αυτό. Να υπερασπίσουμε το σταθερό χρόνο εργασίας για το χαλυβουργό, το 8ωρο. Είναι κρίσιμο ζήτημα όχι μόνο για εμάς, πόσο μάλλον για μας που δουλεύουμε στο καμίνι. Ηδη έχει κάνει πολλές προσπάθειες να καταργήσει το σταθερό χρόνο εργασίας. Εχει πέντε χρόνια ο χαλυβουργός να πάρει κανονική άδεια το καλοκαίρι. Γιατί το καλοκαίρι εντείνονται και μεγαλώνουν οι δουλειές για τους χαλυβουργούς. Να ανοίξω μια παρένθεση: Και η επέμβαση των ΜΑΤ τώρα έγινε γιατί έχουν ανοίξει οι δουλειές. Αυτή τη στιγμή γίνεται ένα άνευ προηγούμενου άδειασμα των αποθηκών, χωρίς να γίνεται η απαιτούμενη συντήρηση. Ενώ έπρεπε να έχει αρχίσει η απαιτούμενη συντήρηση για να βάλει μπροστά το έλασμα, το τροχείο και το καμίνι. Δεν κάνουν τίποτα. Και προσπαθούν να τσακίσουν το σωματείο που επιμένει ότι οι εργάτες πρέπει να δουλεύουν με ασφάλεια. Δεν θέλουμε να πάθουμε ό,τι έχουν πάθει στο Βόλο και το Βελεστίνο που έχουν μετρήσει νεκρό και δεν ξέρουν όταν μπαίνουν για δουλειά αν θα βγουν ζωντανοί.

— Να επανέλθουμε στο πώς εξελίχθηκε η απεργία, σε εκείνα τα στοιχεία που έχουν ευρύτερη σημασία για την εργατική τάξη;

— Οπως είπα, όταν ξεκινήσαμε δεν περίμενε ο κόσμος ότι θα αντέξουμε τόσο πολύ. Ολοι είχαν στο μυαλό τους εργατοπατέρες που ρίχνουν μια τουφεκιά στον αέρα και δεν κάνουν κάτι ουσιαστικό. Η απεργία μας σ’ αυτό το σημείο ξεμπρόστιασε και τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό. Στους εννέα μήνες η ΓΣΕΕ σύρθηκε μία φορά, το λέω κυριολεκτικά σύρθηκε, για να υποστηρίξει μία παναττική απεργία, στις 17 Γενάρη. Αναγκάστηκε να το κάνει γιατί είχαν κηρύξει την απεργία επτά εργατικά κέντρα. Αναγκάστηκε. Το ίδιο είχαν κάνει και στην ΠΟΕΜ και σε μια σειρά Ομοσπονδίες. Μας πολεμήσανε αντί να σταθούν στο πλευρό μας. Αντίθετα, ο απλός κόσμος κατάλαβε το νόημα, είδε στην απεργία μας τον αγώνα και για τα δικά του βάσανα. Αυτό μας έλεγαν όσοι έρχονταν στο εργοστάσιο να εκφράσουν τη συμπαράσταση. Από τα πιτσιρίκια του Δημοτικού, που έρχονταν με τους δασκάλους τους και δίναν στο απεργιακό ταμείο το πενηντάλεπτο, το εικοσάλεπτο ή και τρόφιμα, ως και τους εργάτες από άλλες επιχειρήσεις που δεν είχαν μπορέσει ακόμα να βρούνε τρόπο να παλέψουν κι αυτοί με τέτοια δύναμη. Αυτό ήταν και για εμάς όχι μόνο πρωτόγνωρο, ήταν που μας έδωσε μεγάλο θάρρος. Είναι αυτό που λέμε ότι είχε χαθεί τα προηγούμενα χρόνια, έβλεπε ο κόσμος πώς γίνεται ένας αγώνας σήμερα έτσι που πραγματικά να αντιμετωπίσει το βιομήχανο. Ξύπνησε μνήμες από τους αγώνες που είχαν γίνει παλιότερα και είχαν φέρει τις κατακτήσεις. Μόνο έτσι ιστορικά μπορώ να το εξηγήσω.

— Είδαν, λες, στην απεργία των χαλυβουργών να ορθώνεται ένα κίνημα με ταξικά χαρακτηριστικά;

— Αυτό ακριβώς. Η αλληλεγγύη είναι το γνώρισμα των ταξικών αγωνιστών, ότι σκέπτονται ο ένας για τον άλλο. Οταν βγάλαμε τον αγώνα μας προς τα έξω με αυτό το σύνθημα ξεκινήσαμε το «Ολοι για έναν». Ετσι φούντωσε αυτή η αλληλεγγύη. Ηρθαν δίπλα μας όσοι όσοι ήθελαν να παλέψουν και είχαν στους χώρους τους τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό να τους βάζει φρένο.

Είδαν το ταξικό κίνημα, το ΠΑΜΕ, όχι μόνο να κάνει δική του υπόθεση την απεργία μας, αλλά και να οργανώνει την αλληλεγγύη σε πρωτόγνωρα επίπεδα. Το «Κανένας μόνος του σ’ αυτή τη μάχη» έγινε πράξη και παράδειγμα. Το σύνθημα «Ολη η Ελλάδα μία Χαλυβουργία» από εκεί προήλθε. Εγινε σε πολύ κόσμο καθαρό ότι η καλύτερη βοήθεια που μπορούσαν να δώσουν στους χαλυβουργούς θα ήταν να ανάψουνε «φωτιές» στα δικά τους τα εργοστάσια. Κι απ’ τη μεριά μας βοηθήσαμε όσο μπορούσαμε σ’ αυτό. Πήγαμε παντού, σε όλη την Ελλάδα, στη ΛΑΡΚΟ, στην ΠΕΣΙΝΕ, που και εκεί τώρα περνάνε αυτά τα μέτρα για τα οποία τους είχαμε προειδοποιήσει. Γράψαμε σε ανοικτή επιστολή προς όλη την εργατική τάξη ότι ο Μάνεσης είναι ο λαγός των βιομηχάνων. Οτι αν περάσουν από τους χαλυβουργούς αυτά τα μέτρα, θα περάσουν παντού. Και τελικά ανακόψαμε κατά κάποιον τρόπο την επίθεση, το λέμε και στην εισήγησή μας, που έγινε απόφαση της συνέλευσης. Δυστυχώς, ο αντίπαλος είναι πάρα πολύ ισχυρός. Δεν είχαμε τις δυνάμεις να χτυπηθούμε με τα στρατιωτικά σώματα που έριξαν πάνω μας. Αποδείχτηκε – καθώς ο αγώνας μας εξελισσόταν σε συνθήκες γενικευμένης καπιταλιστικής κρίσης και άρα γενικευμένης επίθεσης στην εργατική τάξη – ότι προϋπόθεση για ακόμα καλύτερο αποτέλεσμα θα ήταν η γενίκευση του αγώνα, να έμπαιναν μεγαλύτερα τμήματα της εργατικής τάξης στη μάχη, αυτό είπαμε με το σύνθημα «Ολη η Ελλάδα μια Χαλυβουργία». Οι συσχετισμοί δεν το επέτρεψαν κι αυτό παραμένει ένα ανοιχτό μέτωπο.

Η σύγκρουση δεν τελειώνει

— Δηλώσατε όμως στη λήξη της απεργίας ότι παρ’ όλα αυτά «εμείς βγήκαμε νικητές». Σε ποια στοιχεία στηρίζεται αυτή η εκτίμηση;

— Βγήκαμε νικητές γιατί αχρηστεύσαμε το μηχανισμό του Μάνεση. Αυτό είναι το κυριότερο. Αυτό αποδεικνύεται τώρα πάλι. Ο Μάνεσης δεν μπορεί να χωνέψει αυτή την ήττα. Ο Μάνεσης και η τάξη του δεν μπορούν να χωνέψουν ότι άντεξαν οι χαλυβουργοί εννέα μήνες και δώσανε εντολή σ’ ολόκληρο πρωθυπουργό, με δύο κόμματα συμπαραστάτες, δηλαδή τρία κόμματα και εντολή πρωθυπουργού, να χτυπήσουν με τα ΜΑΤ αυτόν το μεγαλειώδη αγώνα.

Αποδείξαμε στην πράξη πόσο σημαντικό είναι να δίνει τη μάχη ο εργάτης συσπειρωμένος στο ταξικό σωματείο του. Μπορεί να χάσαμε στρατωτικά μια μάχη, αλλά ηθικά είμαστε νικητές. Είμαστε βέβαιοι γι’ αυτό που αναφέρουμε και στην απόφαση της συνέλευσης, ότι η σπορά που έριξαν οι χαλυβουργοί το επόμενο διάστημα θα πολλαπλασιαστεί. Δεν γίνεται αλλιώς. Η σύγκρουση δεν τελειώνει με μια ήττα ή με μία νίκη. Ο αγώνας θα συνεχιστεί.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο υφυπουργός Εργασίας, ο κύριος Παναγιωτόπουλος, μας έκανε επίθεση για μια φράση που έχουμε στην απόφαση, ότι οι αγώνες θα συνεχιστούν μέχρι τα εργοστάσια να έρθουν στους εργάτες. Μα φυσικά αυτή είναι η πεμπτουσία της ταξικής πάλης. Είμαστε αντίπαλοι με το αστικό πολιτικό σύστημα που τα στερεί όλα από τους εργάτες για να τα δίνει στην αστική τάξη. Κι αυτοί το ξέρουν αυτό. Οι νόμοι τους, ο μηχανισμός τους, όλα λειτουργούν για το τσάκισμα της ζωής των εργατών. Πώς θα μας κάνουν πιο φτηνούς για να έχουν περισσότερα κέρδη. Κι εμείς ξέρουμε πως μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα όταν βγάλουμε απ’ τη μέση το κέρδος του αφεντικού.

— Ο αντίπαλος, όμως, λέει ότι οι απεργίες και το ΠΑΜΕ κλείνουν τα εργοστάσια.

— Αυτό είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο που έχω ακούσει στα 40 χρόνια που δουλεύω στις φάμπρικες και στα εργοστάσια. Εγώ θα σας πω χιλιάδες εργοστάσια, για να μην πω εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο που δεν υπάρχει ΠΑΜΕ. Και θες να ξεκινήσουμε από τη «Microsoft», να πάμε στην «Peugeot» στη Γαλλία, να πάμε στη «Citroen», να πάμε στη «Mercedes» στη Γερμανία, να πάμε στα ανθρακωρυχεία της Ισπανίας, πού θέλετε να πάμε; Να μην πούμε για την Ελλάδα του Λαναρά, να μην πούμε για τη Βόρεια Ελλάδα, την Πάτρα, την «Frigoclass», που είναι του Δαβίδ που έχει την «Coca – Cola», γνωρίζουμε, διαβάζουμε, παρακολουθούμε. Είμαστε ταξικοί συνδικαλιστές. Μη μας κοροϊδεύουν άλλο πια. Απλά ο κόσμος θέλει πιο πολλή ενημέρωση και λιγότερα πρωινάδικα απ’ αυτά που δείχνουν στις νοικοκυρές πώς θα μαγειρεύουν αστακό όταν στα σπίτια δεν έχουν ένα κιλό πατάτες να μαγειρέψουν.

Οι εργάτες θέλουν ανοιχτά τα εργοστάσια. Οι βιομήχανοι τα κλείνουν όταν βρίσκουν αλλού περισσότερο κέρδος. Αυτό είναι το γεγονός και να το λέμε έξω απ’ τα δόντια.

Αγώνας για τη δική μας εξουσία

— Μιλώντας «έξω απ’ τα δόντια», πώς κρίνετε τις τρεις κυβερνήσεις που πέρασαν κατά τη διάρκεια της απεργίας;

— Το συμπέρασμα είναι όποια κυβέρνηση και να ανέβει επάνω, ο εργάτης δεν πρέπει να ξεγελιέται. Οι κυβερνήσεις είναι ένα εργαλείο που δουλεύει για τα συμφέροντα μιας τάξης. Υπάρχουν οι αυταπάτες που λένε ότι μπορεί να γίνει κάτι. Σου λένε διάλεξε εσύ ποιος θέλει να σε κυβερνάει. Αλλά μην διαλέξεις αυτόν που σου λέει ότι πρέπει εσύ να πάρεις την εξουσία. Μην διαλέγεις αυτόν που θέλει για το κοινωνικό σύνολο την εξουσία. Ψηφίζει ο κόσμος για να αλλάξει κυβέρνηση κι αλλάζει απλά αυτός που κάθεται στο σβέρκο του. Και οι τρεις αυτές κυβερνήσεις δουλέψανε, δουλεύει και η σημερινή, για την αστική τάξη. Πλασάρουν ένα …κάρο μπούρδες για διλήμματα π.χ. ευρώ ή δραχμή και ότι θα χρεοκοπήσουμε. Ρώτησα έναν απολυμένο πώς θες να ζεις με ευρώ ή δραχμή και μου είπε άσε τις βλακείες, Σιφωνιέ, και φέρε μου ένα κιλό ψωμί να φάω. Αυτό που ενδιαφέρει τον κόσμο είναι να υπάρχει δουλειά. Να υπάρχει πραγματική ανάπτυξη και όχι εκμετάλλευση του εργάτη. Αυτό όμως σημαίνει να μην τα περιμένεις όλα απ’ τις εκλογές, σημαίνει διαρκής αγώνας για να πάρεις εσύ την εξουσία.

— Είναι αυτό κι ένα από τα συμπεράσματα της δικής σας απεργίας; Η πολιτικοποίηση, δηλαδή, του αγώνα;

— Τα συμπεράσματα της απεργίας είναι ότι – όπως λέμε – έχουμε ρίξει αρκετό σπόρο σ’ αυτή τη κατεύθυνση. Λέμε ότι αυτός ο αγώνας πρέπει να μελετηθεί από αρκετούς εργαζόμενους και ειδικά από τους νέους. Το λέγαμε ειδικά στα παιδιά που έρχονταν στο εργοστάσιο. Και νομίζουμε ότι αυτό είναι το καλύτερο μάθημά τους. Το πώς πρέπει να γίνονται οι αγώνες. Τα παιδιά αυτά μεγαλώνουν και ήδη τους λένε ότι δεν έχουν δικαιώματα, ότι πρέπει να συνηθίσουν χωρίς βιβλία και με χορηγούς στα σχολεία. Εμείς τους είπαμε ότι το δικαίωμα το καταχτάς και για να το κρατήσεις, πρέπει να συνεχίζεις να παλεύεις. Και δε θα σταματάς να παλεύεις όσο θα υπάρχει ταξική διαφορά.

Εχουμε μπροστά σκληρή μάχη

— Να γυρίσουμε λίγο στο εργοστάσιο. Τι κατάσταση διαμορφώνεται μετά την αναστολή της απεργίας; Πώς αντιμετωπίζετε την επίθεση; Πώς το παλεύετε;

— Οι χαλυβουργοί αυτήν τη στιγμή έχουν μπει δυνατά στο παιχνίδι. Υπάρχει απ’ τη μια η γνωστή ομάδα των 5-6 ατόμων που από την αρχή του αγώνα ήταν μαζί με τους διευθυντές του εργoστασίου, που η εξαθλίωση τους έχει κόψει τα πόδια. Κι απέναντι υπάρχει η πλειοψηφία των χαλυβουργών που αντέχει ακόμα. Γιατί έχει το δίκιο με το μέρος της, γιατί έχει το ταξικό κίνημα στο πλάι της και γιατί βλέπει ότι ο αγώνας που έδωσε πρέπει να συνεχιστεί καθώς η επίθεση συνεχίζεται μέσα κι έξω από το εργοστάσιο. Τα χαράτσια, για παράδειγμα, αρχίζουν τώρα να έρχονται. Παρόλο που εμείς φέτος δεν είχαμε εισόδημα, καλούμαστε να πληρώνουμε για το περσινό εισόδημα από 1.000 μέχρι 1.500 ευρώ. Του χρόνου δεν θα έχουμε επίσης καθόλου εισόδημα. Ολες οι ενδείξεις λένε ότι ο Μάνεσης θέλει το εργοστάσιο να δουλεύει περιστασιακά. Γι’ αυτό θέλει να απαλλαγεί από το Σωματείο το ταξικό, το δυνατό σωματείο, για να βάζει τους εργάτες να δουλεύουν εκ περιτροπής, να περνάει ό,τι αντεργατικό θέλει. Γιατί τώρα σκοπεύουν να περάσουν κι άλλα μέτρα. Ηδη πάνε να χτυπήσουν το ίδιο το δικαίωμα στην απεργία, θέλουν να περάσουν αλυσίδες όχι από τα πόδια και τα χέρια, αλλά από το λαιμό και να σέρνουν τον εργάτη με τον χαλκά. Να μην υπάρχει πια αντίσταση. Αυτό θέλουν με δηλώσεις σαν του Σαμαρά ότι θα πρέπει να εφαρμοστεί ο νόμος και η τάξη: Να τσακιστεί το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα με την πρωτοπορία του. Αυτή είναι η μάχη τώρα και θα ‘ναι εξίσου σκληρή.

— Με αυτά τα δεδομένα, λες ότι το σύνθημα «Να γίνει η Ελλάδα μια Χαλυβουργία» είναι επίκαιρο. Θα το ξαναλέγατε αυτό το σύνθημα;

— Είναι το πιο επίκαιρο σύνθημα. Μακάρι με βάση τον αγώνα των χαλυβουργών να ξεκινήσουν και άλλοι. Να έχουν παράδειγμα την ταξική ενότητα που υπήρχε, τη σιδερένια πυγμή μετά τις ομόφωνες αποφάσεις, την ταξική αλληλεγγύη. Οι χαλυβουργοί στηρίχτηκαν από το ΠΑΜΕ κι έγιναν μέρος της δύναμης του ΠΑΜΕ. Δεν ήταν πάντα έτσι, όταν ξεκινούσαμε στους 9 της διοίκησης υπήρχαν συνάδελφοι απ’ όλες σχεδόν τις παρατάξεις. Και στην πορεία της μάχης είδαν πια στην πράξη τους εχθρούς, είδαν και τους φίλους και επέλεξαν να ταχθούν με το ταξικό κίνημα. Βγάλανε και πολιτικά συμπεράσματα. Ποιοι στηρίζουν πράγματι τους εργάτες, ποιοι τους χτυπάνε ανοιχτά και ποιοι τους ακουμπάνε φιλικά στην πλάτη και από πίσω τους σκάβουνε το λάκκο. Για να ξανάρθω στο σύνθημα, ναι, με τον αγώνα μας δείξαμε ότι χωρίς εργάτη γρανάζι δε γυρνά, δείξαμε ότι όλος ο πλούτος παράγεται από τους εργάτες και αποδείξαμε ότι το κρίσιμο είναι ποιος κατέχει τα μέσα παραγωγής για να μπορέσουν να αναπτυχθούν οι πλουτοπαραγωγικές δυνατότητες που στη χώρα μας είναι πολλές κι αρκετές για να ζήσει καλά ο λαός μας. Το σύνθημα «Ολη η Ελλάδα μια Χαλυβουργία» είναι κάλεσμα για συνολικό αγώνα ταξικά προσανατολισμένο μέχρι τέλους. Αυτός πρέπει να είναι μπούσουλας.

 

– Μια τελευταία ερώτηση. Τι γίνεται με τους απολυμένους;

— Εδω θα δοθεί πιο μεγάλη μάχη από την εννιάμηνη απεργία. Να είστε σίγουροι.

Οπως δεν προδώσαμε μέχρι τώρα την εμπιστοσύνη που μας έδωσαν οι εργάτες, έτσι θα συνεχίσουμε. Οργανωμένοι στα ταξικό σωματείο μας, συσπειρωμενοι όλοι. Ο αγώνας για την επαναπρόσληψη των απολυμένων δε σταματάει. Θα πέσουμε μέχρι ενός. Μέχρι να παρθούν πίσω οι 120 απολυμένοι.

Ο Μάνεσης δεν έχει κάνει πίσω από το στόχο του να μειώσει τους 379 σε 200. Ομως, έχει πάρει άδεια για την κατασκευή λιμανιού με βάση προδιαγραφή για 420 εργαζομένους, 365 ημέρες το χρόνο, 24 ώρες το 24ωρο. Θα επιμείνουμε να δουλεύει το εργοστάσιο με όλο το αναγκαίο προσωπικό. Κι εδώ αποκαλύπτεται και το αίσχος όσων δήθεν υπερασπίζονται το δικαίωμα στην εργασία, αυτοί που έχουν ρίξει εκατομμύρια στην ανεργία και επιδιώκουν να οδηγήσουν στην εξαθλίωση όσους έχουν ακόμα δουλειά. Θα συνεχισουμε λοιπόν.

 

 

από   τον  ριζοσπάστη

Posted in τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, ταξικός πόλεμος | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Ορολογία θερινής νυκτός

Posted by redship στο 5 Αυγούστου , 2012

 
Της   Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
Μεσούντος του θέρους γίνονται και λέγονται στην Ελλάδα όλα όσα δύσκολα θα προφέρονταν κι ακόμη δυσκολότερα θ’ ακούγονταν. Και περνάνε για πράματα και θάματα που κανένας δε θα μπορεί να ισχυριστεί το φθινόπωρο, λόγου χάριν, ότι δεν ήξερε, δεν άκουσε, δεν είδε, δεν έμαθε. Οχι, δε μιλάω σύντροφοι για τα απαίσια τρομοκρατικά μέτρα της τρόικας κι άλλα τέτοια καλά πλασαρισμένα σε ιθαγενείς ως μοιραία διαδικασία επιβίωσης στο κελί της ευρωστρούγκας. Μεσ’ το κατακαλόκαιρο και τη φωτιά στα μπατζάκια των αγανακτισμένων, αυτών που φώναζαν «να καεί το μπορντέλο η Βουλή» και τώρα μπήκαν μέσα και κάνουν τις κότες που δεν ανακατεύονται με τα πίτουρα αλλά τα μοιράζουν φιλανθρωπικά στους δούλους της πολιτικής τους, στήνεται ένα ολόκληρο καινούριο λεξιλόγιο για να διακιολογηθούν τα επικείμενα εγκλήματα. Αυτά που απ’ την Ελλάδα έως τη Συρία κι απ’ τη Μαδαγασκάρη έως το ξεχασμένο Σουδάν ετοιμάζονται ν’ ανοίξουν ως μέτωπα πολέμου αμέσως μετά τις αμερικάνικες εκλογές.
Προσοχή χρειάζεται σε κάτι πληροφοριούλες που …χάνονται σκόπιμα πίσω από γιγάντια γεγονότα, όπως η διαγραφή νεοδημοκράτη βουλευτή πάλι με αφορμή τις φλυαρομπουρδολογίες στα κοινωνικά δίκτυα. Οπως ότι ο Ομπάμα έδωσε το πράσινο φως στη χρηματοδότηση των… «ανταρτών» της Συρίας αφού προηγουμένως υπέγραψαν συμφωνία για το πώς θα κυβερνήσουν μετά. Αντάρτες παρακαλώ. Με προικοσύμφωνο και την εγγύηση του θείου Σαμ… Μαραμένα τα γιούλια κι οι βιόλες της αραβικής άνοιξης .
Στα πιο δικά μας, θέλει προσοχή ο όρος που έχει κάνει την εμφάνισή του στο διαδίκτυο και ήδη περνάει σε δηλώσεις φασιστοειδών και το γραπτό λόγο του δήθεν πολιτικού ρεπορτάζ. «Αριστεροφασίστες». Τον χρησιμοποιούν συστηματικά και συστημικά, αριστεροί λεγεωνάριοι της επιδοτούμενης διανόησης και αναλυτάριοι της σχολής του ντόπιου ηθικοπλαστικού καπιταλισμού. Αλλά και ένας ακροδεξιός υπόκοσμος που θέλει να απαλλαγεί από την εικόνα του χιτλερομουστακιού και να την αντικαταστήσει με αυτήν του κουστουμαρισμένου αποτελεσματικού ηλίθιου που κάνει τον πορτιέρη της πολιτικής νύχτας και νομίζει ότι η αγία τράπεζα τον κάνει τραπεζίτη….
Ο όρος αριστεροφασίστες χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον απ’ τα δουλοπρεπή υπαλληλοτσιράκια του Μάνεση για τους υποστηρικτές των ηρωικών χαλυβουργών, ενίοτε έγινε και επιθετικός προσδιορισμός των μελών του ΠΑΜΕ, και έχει τις ρίζες του σε μια καλά σχεδιασμένη προπαγάνδα της φανερής και κρυφής ακροδεξιάς. Η οποία μετά τις εκλογές προσπαθεί, και ως ένα βαθμό πετυχαίνει, να κρύβει τον τραμπουκισμό της πίσω από τη φαμφαρόνικη και θεατρινίστικη διάρροια σχολίων. Το σκεπτικό απλουστευτικό και ευκολοχώνευτο από μάζες που φοβούνται περισσότερο απ’ όσο πεινάνε και δεν τολμάνε να αναρωτηθούν πώς γίνεται να μην έχει ήδη καεί το… κλπ.κλπ.κλπ. Ετσι λοιπόν στήνεται το παραμυθάκι. Αν εμείς είμαστε φασίστες εσείς είστε αριστεροφασίστες. Η μετεξέλιξη του Χ = Σ!!! (τι Χιτλερ τι Στάλιν, παλιά μου τέχνη ευρωκόσκινο). Το γεγονός ότι η ενσωματωμένη ημιαγράμματη δημοσιογραφία αναπαράγει τον όρο τόσο όσο και κάθε βολικό «αντάρτη» ώστε να τον νομιμοποίησει τάχιστα, δε χρείαζεται μήτε ανάλυση μήτε καν επισήμανση.
Αντάρτες στο εξωτερικό, στη γειτονιά μας και στη Μεσόγειό μας, αριστεροφασίστες στο εσωτερικό, με θηριώδη ανεργία, εξαθλιωτική φτώχια και ιδεολογικό ευνουχισμό. Το πεδίο βολής που θα ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι …μεσ’ στο καλοκαίρι αυτό στήνεται. Φαιό. Εδώ και Τώρα. Οπως το χρώμα της ανοχής. Στην αρχή στις λέξεις. Κι ύστερα στις πράξεις. Και μετά στις δράσεις. Κι ώσπου να διορθώσεις την ψήφο σου, ο χειμερινός ψόφος σε γραπώνει απ’ τον Αυγουστο. Πάντως, την επόμενη φορά που θ’ ακούσω από εκλογικούς και μη ριψάσπιδες, πως τελικά πάλι το ΚΚΕ είχε δίκιο, μα το Θεό, θα τους δώσω δωρεάν τα κόλυβα να θάψουν την ελπίδα τους. Που πεθαίνει, λένε, πάντα τελευταία, αλλά εκείνοι την εγκαταλείπουν πρώτοι…

 

Posted in λιάνα κανέλλη | Με ετικέτα: | 4 Σχόλια »