καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Αύγουστος 2012
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιολ.   Σεπτ. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Εγγραφή

Archive for 1 Αυγούστου 2012

«Το εργοστάσιο δεν είναι στρατόπεδο συγκέντρωσης»

Posted by redship στο 1 Αυγούστου , 2012

από  ταξική  αντεπίθεση

«Το εργοστάσιο δεν είναι στρατόπεδο συγκέντρωσης»

 

Αποσπάσματα από την απάντηση των χαλυβουργών στα ψεύδη του Μάνεση
Στην απαντητική του επιστολή στο εξώδικο και την επιστολή του Μάνεση προς το Σωματείο, το ΔΣ του Σωματείου της «Ελληνικής Χαλυβουργίας», μεταξύ άλλων, τονίζει:
«Αποτελούν μνημείο ψεύδους και διαστροφής της αλήθειας, με μοναδικό σκοπό να τρομοκρατήσετε τα μέλη του ΔΣ και τους εργαζόμενους, να καλλιεργήσετε το έδαφος για να επιφέρετε πλήγμα στο Σωματείο και να επιβάλλετε καθεστώς φόβου και αυθαιρεσίας στο χώρο εργασίας.
Ολη η Ελλάδα γνωρίζει ότι τη Δευτέρα και ενώ τα μέλη του ΔΣ και οι εργαζόμενοι προσήλθαμε έγκαιρα προκειμένου να εισέλθουμε στο χώρο του εργοστασίου για εργασία, αντιμετωπίσαμε μια πρωτοφανή κατάσταση. Η πύλη του εργοστασίου ήταν κατειλημμένη από τρεις κλούβες των ΜΑΤ και εκατοντάδες αστυνομικούς, οι οποίοι με πλήρη εξάρτηση και οπλισμό είχαν παραταχθεί και μας εμπόδιζαν την ελεύθερη είσοδο. Είναι απαράδεκτο να αρνείστε ότι απαγορεύτηκε η είσοδος των εργαζομένων στο εργοστάσιο τη στιγμή που έγινε γνωστό στο πανελλήνιο από τα ΜΜΕ. Η συμπεριφορά αυτή των αστυνομικών δυνάμεων δεν θα μπορούσε να λάβει χώρα εάν δεν είχε την κάλυψη και τουλάχιστον τη σύμφωνη γνώμη της εταιρίας σας.

Δυστυχώς όμως, η επιχείρηση τρομοκράτησης των εργαζομένων συνεχίστηκε από την εταιρεία σας και μετά την είσοδό μας για εργασία. Σε πολλούς εργαζόμενους αναθέσατε καθήκοντα άσχετα με την ειδικότητά τους, αφού για παράδειγμα από ειδικευμένους τεχνίτες απαιτήσατε να σκουπίζουν το χώρο. Το διευθυντικό σας δικαίωμα, το οποίο επικαλείστε δεν μπορεί να ασκείται αυθαίρετα, υπόκειται στους περιορισμούς του νόμου και όχι σε στρατιωτικούς κανονισμούς.
Επιπλέον, περιορίσατε τα μέλη του ΔΣ του Σωματείου, στα γραφεία του, στο χώρο του εργοστασίου, στέλνοντας απ’ έξω «φρουρά» απεργοσπαστών, που με ψυχολογική και λεκτική βία απαγόρευαν στα μέλη του ΔΣ να εξέλθουν από τα γραφεία. Την ίδια στιγμή, τα διευθυντικά σας στελέχη απαγόρευαν ρητά στα μέλη του ΔΣ να επισκεφτούν τους χώρους του εργοστασίου, για να διαπιστώσουν τους όρους εργασίας και την τήρηση των κανόνων υγιεινής και ασφάλειας των εργαζομένων.
Θέλετε να τρομοκρατήσετε τους εργαζόμενους, να τους εκδικηθείτε για τον αγώνα τους
Είναι προφανές ότι η εταιρεία σας μεθοδεύει σχεδιασμένη επιχείρηση για να δημιουργήσει ερείσματα, ώστε να άρει τη συνδικαλιστική προστασία των μελών του ΔΣ του Σωματείου μας, με στόχο την απόλυσή τους και τελικό σκοπό τη διάλυση του Σωματείου, γιατί αποτελεί το μοναδικό μέσο προστασίας των συμφερόντων των εργαζομένων της επιχείρησής σας. Η τακτική σας τις δύο αυτές ημέρες αποδεικνύει ότι έχετε σκοπό να τρομοκρατήσετε τους εργαζόμενους, να τους εκδικηθείτε και να τους τιμωρήσετε για το μεγαλειώδη απεργιακό αγώνα τους.
Σας δηλώνουμε για ακόμη μια φορά ότι ο χώρος του εργοστασίου συνιστά χώρο εργασίας και όχι στρατόπεδο συγκέντρωσης, στον οποίο η εταιρεία σας θεωρεί ότι έχει δικαίωμα να επιβάλει την αυθαιρεσία, την τρομοκρατία και τον αυταρχισμό ως το μοναδικό νόμο. Το Σωματείο και η διοίκησή του είναι υποχρεωμένοι να προστατέψουν τα δικαιώματα των εργαζομένων σύμφωνα με τις διατάξεις της εργατικής νομοθεσίας και του νόμου.
Σας καλούμε να σταματήσετε αμέσως την παράνομη συμπεριφορά σας. Να σταματήσετε αμέσως να παρεμποδίζετε τη νόμιμη συνδικαλιστική δράση του Σωματείου. Να σέβεστε την προσωπικότητα των εργαζομένων και τα δικαιώματά τους».
Πηγή: Ριζοσπάστης

Posted in τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, ταξικός πόλεμος | Με ετικέτα: | 2 Σχόλια »

Νίκος Ζαχαριάδης: Αδριανούπολη (ή Νικομήδεια) 27/4/1903 – Σοργκούτ 1/8/1973

Posted by redship στο 1 Αυγούστου , 2012

από  το  κουτί

Σαν σήμερα, 1η Αυγούστου του 1973, έφυγε από τη ζωή ο –κατά γενική ομολογία- επιφανέστερος γραμματέας του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης. Έχουν ακουστεί πολλά γύρω από το αν πράγματι αυτοκτόνησε ή δολοφονήθηκε. Το σίγουρο είναι ότι δεν πέθανε από φυσιολογικά αίτια (καρδιά), όπως έγραψαν τότε στο πιστοποιητικό θανάτου του.

Άλλωστε, και στην επικρατούσα εκδοχή της αυτοκτονίας, με τον τρόπο που αυτή έγινε, ισοδυναμεί στην ουσία με εξόντωση.

Προκαλεί πολλές σκέψεις το γεγονός ότι έφυγε από τη ζωή με βίαιο τρόπο, λίγους μήνες πριν από την πτώση της δικτατορίας και την νομιμοποίηση του ΚΚΕ. Πώς θάταν άραγε η ιστορία, αν γραφότανε «αλλιώς»; Θα είχε ίσως ενδιαφέρον να γραφτεί ένα μυθιστόρημα εναλλακτικής ιστορίας, μ’ αυτήν την ‘άλλη’ εκδοχή: Ο Νίκος Ζαχαριάδης ανεβαίνει για δεύτερη φορά τις σκάλες των γραφείων του κόμματος, και λέει στα έκπληκτα στελέχη για άλλη μια φορά, όπως το 1945, «Γειά σας, είμαι ο γραμματέας του κόμματος»…

Πώς θάταν άραγε το τοπίο στην αριστερά της μεταπολίτευσης; Το σίγουρο είναι ότι οι αγωνιστές τουκόμματος, ο κόσμος της αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος έτρεφε μεγάλη εκτίμηση στο πρόσωπό του. Ακόμα και οι πολιτικοί του αντίπαλοι, μιλούσαν με σεβασμό για την προσωπικότητα και τη συμβολή του στην οικοδόμηση του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος. Βέβαια, ο ρόλος της προσωπικότητας στην ιστορία είναι πολύ συζητήσιμος, άλλωστε οι προσωπικότητες διαμορφώνονται μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Η ίδια η ιστορία –και όχι η εξιστόρησή της- δεν έχει υποκείμενο αλλά κινητήριο μοχλό την πάλη των τάξεων.

Έτσι και ο Νίκος Ζαχαριάδης, με θετικές και αρνητικές πλευρές στη δύσκολη περίοδο που διαχειρίστηκε υψηλές ευθύνες, αναμετρήθηκε με ιστορικής σημασίας καμπές της ταξικής πάλης.

Τα αποτελέσματα, είναι αλήθεια, τα ξέρουμε. Όπως ξέρουμε και τι έγινε με την αποκήρυξη του Άρη. ΤουΆρη, που έλπιζε πως όλα θα διορθώνονταν, αν μιλούσε «με το Νίκο». Ο φίλος του Νίκου Ζαχαριάδηλογοτέχνης και συγγραφέας Αλέξης Πάρνης (κατά κόσμον Σωτήρης Λεωνιδάκης), αναφέρει κάπου ότι ο Ζαχαριάδης στη δύση της ζωής του έφερε βαρέως και αναγνώρισε το λάθος του με την αποκήρυξη του Άρη.

Δεν έχουμε την πρόθεση σ’ αυτό το σύντομο σημείωμα να αποτιμήσουμε τη συμβολή αλλά και τις ευθύνες του Νίκου Ζαχαριάδη για την πορεία της ελληνικής αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος. Στις επόμενες μέρες θα ακολουθήσουν κι άλλες αναρτήσεις στο μπλογκ και την ιστοσελίδα μας με ιστορικά ντοκουμέντα και απόψεις. Το σίγουρο είναι ότι οι ηγέτες είναι προϊόν της εποχής τους. Και είναι πράγματι άχαρο να παριστάνει κανείς τον ‘μετά Χριστόν προφήτη’, κάνοντας κριτική από την ασφάλεια του πληκτρολογίου του και με την απόσταση των 6, 7 ή 8 δεκαετιών που μας χωρίζουν από τα γεγονότα.

Έχει επικρατήσει σε ένα τμήμα της αριστεράς να αναφέρεται σαν‘ζαχαριαδισμός’ κάθε διαστρέβλωση της εσωκομματικής δημοκρατίας, κάθε τι στραβό στην εσωτερική λειτουργία του κόμματος. Ας μας εξηγηθεί όμως, πώς με την ‘έκλειψη’ του λαοπρόβλητου ηγέτη της κομμουνιστικής αριστεράς δεν εξέλιπαν οι λόγοι της ‘κακοδαιμονίας’…

Η ίδια η καθαίρεση του γραμματέα του κόμματος, έγινε με απόφαση του ΚΚΣΕ. Μάλιστα, την εισήγηση στην6η ολομέλεια του ’56 τη διάβασε ο …Ρουμάνος Γκεοργκίου Ντεζ! Αυτός και ο Φινλανδός Ότο Κοουσίνενέλυναν και έδεναν στο ελληνικό κομμουνιστικό κόμμα όταν ‘αποκαταστάθηκε’ η εσωκομματική δημοκρατία.

Δεν επιχειρούμε να μπούμε σε βάθος, να μιλήσουμε για το μεγαλείο αλλά και τις σκοτεινές σελίδες του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος. Για την πρακτορολογία που ήταν σύμφυτη με τη ζωή του κόμματος σε δύσκολες εποχές. Άλλωστε θύμα της έπεσε και ο ίδιος ο Ζαχαριάδης, επίσημα και ανεπίσημα. Υπάρχειβιβλίο αγωνιστή της αριστεράς (δραπέτη των Βούρλων), που σε κάποια σελίδα αφήνει σκιές για τον ρόλο του Νίκου Ζαχαριάδη στο Νταχάου, όπου δήθεν είχε ύποπτα προνομιακή μεταχείριση. Πράκτορας των Γερμανών λοιπόν… Όμως, στο προοίμιο του ίδιου βιβλίου καταγγέλλεται σαν τυφλό όργανο της Μόσχας,αυτός που ήταν ίσως ο μόνος από τους ηγέτες της εποχής που πήγε κόντρα. Στο επίμετρο βέβαια, επικρίνεται γιατί παράκουσε τον Στάλιν κι έκανε το 2ο αντάρτικο! Αφού προηγουμένως στις εσωτερικές σελίδες παρουσιάζεται σαν …πράκτορας των Άγγλων, καθώς επέστρεψε από το Νταχάου με αγγλικό αεροπλάνο.

Αλλά και επίσημα το κόμμα, αφού τον καθαίρεσε στην 6η ολομέλεια του 1956 και τον διέγραψε στην 7ητο 1957, είχε συστήσει επιτροπή για να διερευνήσει το αν ο Ζαχαριάδης ήταν χαφιές! Το ‘πόρισμά’ της κάποια χρόνια αργότερα ήταν κατάπτυστο: «Από την εξέταση που κάναμε δεν προέκυψαν αποδείξεις ότι ο Ζαχαριάδης είναι χαφιές»… Αυτό το μαράζι το έσυρε ο Ζαχαριάδης, αδικαίωτος, μέχρι τον τάφο του, με όποιον τρόπο και αν μπήκε εκεί μέσα. Πάλευε μέχρι το τέλος της ζωής του με διαβήματα, απεργίες πείνας και την απόπειρα (1962) να έρθει στην Ελλάδα να δικαστεί, για την αποκατάσταση της αγωνιστικής του τιμής. «Την τιμή κανένας δεν μπορεί να σου την αφαιρέσει. Την τιμή μπορείς μονάχα να την χάσεις», γράφει ο ίδιος στο τελευταίο γραφτό του, το συγκλονιστικό «Μήνυμα από την άλλη μεριά».

Ο Νίκος Ζαχαριάδης έγινε γραμματέας του κόμματος μετά τη λήξη της περιόδου 1928-1931 που έμεινε στην ιστορία σαν «χωρίς αρχές φραξιονιστική πάλη». Έμεινε κρατούμενος στο Νταχάου την περίοδο της Κατοχής μέχρι τον Μάη του 1945. Στη θέση του ανέλαβε γραμματέας του ΚΚΕ ο Γιώργης Σιάντος.Επέστρεψε και ανέλαβε πάλι γραμματέας, μετά από την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας. Στο βιβλίο του «Η Οδύσσεια των διδύμων», ο Αλέξης Πάρνης περιγράφει ότι ο Ζαχαριάδης με το όπλο στον ώμο περίμενε να περάσει και ο τελευταίος αντάρτης στο έδαφος της Αλβανίας για να αποχαιρετήσει και αυτός –για πάντα, παρά τις προσπάθειές του- την ελληνική γη.

«Λίγα σπυριά ελληνική γη βάλε στο φάκελο της απάντησής σου», έγραφε πολύ αργότερα, εξόριστος στο μακρινό Μποροβίτσι, στον φίλο του Αλέξη Πάρνη. Του τάστειλε ο φίλος του. «Τα μαντιλόδεσε κι είπε στα παιδιά του να τα βάλουν στον τάφο του. Η επιθυμία του πραγματοποιήθηκε ύστερα από δεκαεφτά χρόνια, τον Αύγουστο του 1973», γράφει στο βιβλίο του «ΓΕΙΑ ΧΑΡΑ- ΝΙΚΟΣ» ο συγγραφέας. Το σχετικό κεφάλαιο του βιβλίου ξεκινάει με τους στίχους του Αλέξη Πάρνη:

Απ΄τη γη του Βίτσι και του Γράμμου

μέχρι του Προμηθέα τον ουρανό,

για την Ιθάκη της πολέμησε η γενιά μου

κι όχι για κάποιο «πουκάμισο αδειανό».

Μία από τις δύο μεγαλύτερες μορφές του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος ο Νίκος Ζαχαριάδης,συμπυκνώνει συμβολικά στο πρόσωπο, τη διαδρομή και το τραγικό ούτως ή άλλως τέλος του, μια μεγάλη εποχή αγώνων , μια εποχή που επιχειρήθηκε η ελληνική ‘έφοδος στον ουρανό’. Έναν αγώνα που συνεχίζεται, για την ανατροπή του απάνθρωπου καπιταλιστικού συστήματος και την επικράτηση των πιο ευγενικών ιδανικών που γέννησε η ανθρωπότητα.

Ακριβώς γι’ αυτό δεν είναι τυχαίο ότι στη ‘δεύτερη κηδεία’ του, εκείνη την κρύα μέρα του Δεκέμβρη του 1991 στο Α’ Νεκροταφείο, έδωσαν το ‘παρών’ αγωνιστές από τους πιο ετερόκλιτους πολιτικά χώρους… Αναγνωρίζοντας ότι στο πρόσωπό του συμβολίζεται μια ολόκληρη εποχή αγώνων και θυσιών, ανιδιοτελών αγώνων και θυσιών, για μια Ελλάδα της δουλειάς και της λευτεριάς.

kokkiniotis

Απόσπασμα από το τελευταίο γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη, προς την ηγεσία του ΚΚΕ:

«Στη ζωή μου, έκανα πολλά λάθη και στραβά. Ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω. Όμως με κατηγόρησαν ότι πρόδωσα το ΚΚΕ και τον αγώνα και με διέγραψαν απτό κόμμα. Κανένας δεν βρέθηκε ανοικτά, αντρίκια να πει ότι αφτό είναι ψέμα. Παράπονο δεν έχω γιατί έμαθα το φορτίο να το κουβαλάω μόνος μου. Το ΚΚΕ ήταν και παραμένει το κόμμα μου και κανένας δεν μπορεί να το χτυπήσει και να το λερώσει χρησιμοποιώντας το όνομα μου… Το γράμμα αφτό το γράφω για να βουλώσω το στόμα σ’ όλους αφτούς που θα βάλουν τώρα τις φωνές. Με το ΚΚΕ δεν είχα ούτε έχω ανοιχτούς λογαριασμούς. Ούτε μπορούσα ποτέ νάχω».

Στο γράμμα προς τα παιδιά του με ημερομηνία 26/6/1973, υπήρχε μία προσθήκη για το ενδεχόμενο που αυτό θα έβλεπε το φως της δημοσιότητας. «Για το λαό της Ελλάδας και τους κουκουέδες αν λάχει να διαβάσουν τις γραμμές αυτές, προσθέτω τούτα: τίποτε, απόλυτα τίποτε δεν κλόνισε, ούτε μπορούσε να κλονίσει την πίστη μου στον κομμουνισμό, το μαρξισμό- λενινισμό, το κουκουέδικο ΚΚΕ το ανεξάρτητο, λέφτερο και σοσιαλιστικό μέλλον του λαού και της πατρίδας μου, όπως δεν την κλόνισαν και τα 12 χρόνια που πέρασα στα μπουντρούμια της πλουτοκρατικής και μοναρχοφασιστικής αντίδρασης και στις φυλακές και στα στρατόπεδα της χιτλερικής Γερμανίας.»
Ο πρόλογος από το βιβλίο του Αλέξη Πάρνη «Γεια χαρά Νίκος» – Η αλληλογραφία μου με το Νίκο Ζαχαριάδη

«Αρχή άνδρα δείκνυσι», λέει το ρητό. Όμως και η πτώση από το θώκο της, ο τρόπος που την αντιμετωπίζει είναι ενδεικτικός για τον ηγέτη και την ποιότητα του.

Ό,τι με εντυπωσίασε ιδιαίτερα στη συμπεριφορά του Νίκου Ζαχαριάδη τα χρόνια της δοκιμασίας μετά την καθαίρεση κι εκτόπιση στ’ απόκοσμο, βαλτωμένο Μποροβιτσι ήταν η αξιοπρέπεια και η ακατάβλητη καρτερία του στα πλήγματα της μοίρας. Η κατοπινή εξορία στο ζοφερό πηγάδι του Σοργκούτ, όσα τράβηξε εκεί, έντεκα μαρτυρικά χρόνια, ως την «προγραμματισμένη» αυτοκτονία του (ήταν το τέλος του κυκλωμένου πολεμιστή που διαλέγει το θάνατο από την παράδοση), επιβεβαίωσαν την εντύπωση μου.

Αυτά τα δεκαεφτά χρόνια κάθειρξης στη Σοβιετική Ένωση, τη χώρα που λάτρεψε κι υπερασπίστηκε όσο κανείς άλλος Ευρωπαίος κομμουνιστής ηγέτης, η αντίσταση του στην αισχρή συ-ριφορά της έκλυτης σοβιετικής νομενκλατούρας -της θαμμένης τωρα πια στο σκουπιδαριό της ιστορίας-, που δεν μπόρεσε να τον λυγίσει. είναι για μένα ισάξια με τη λεβέντικη, πατριωτική του στάση στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο και το ιστορικό «Ανοιχτό γράμμα», το έναυσμα της κατοπινής εαμικής αντίστασης.

Ποια θα ‘ναι αλήθεια η ετυμηγορία της ιστορίας γι’ αυτό τον αλύγιστο Έλληνα επαναστάτη, που διάλεξε να αυτοκτονήσει σαν τον ομηρικό Αίαντα για να διασώσει την τιμή, την αξιοπρέπεια, τα ιδανικά του αγώνα του για μιαν «Ελλάδα της δουλειάς, της λευτεριάς», μ’ ένα γνήσιο λαϊκό πολιτισμό, δίχως καμιά ξένη εξάρτηση;

Posted in Νίκος Ζαχαριάδης | Με ετικέτα: | 6 Σχόλια »

Με εξώδικα και προκλήσεις επιχειρεί να επιβάλει καθεστώς τρομοκρατίας ο Μάνεσης

Posted by redship στο 1 Αυγούστου , 2012

από  ταξική  αντεπίθεση

Το όργιο τρομοκρατίας από την εργοδοσία εντείνεται
Λίγο πριν η πολυπληθής αντιπροσωπεία συνδικαλιστικών φορέων και το Σωματείο των χαλυβουργών συναντηθεί με τη διοίκηση του ΣΕΠΕ
Με εξώδικα, λεκτικές προκλήσεις από πρώην απεργοσπάστες και διευθυντικά στελέχη, τρομοκρατία και αυθαίρετες εντολές για ανάθεση καθηκόντων άσχετα με την ειδικότητά τους, προσπαθεί ο ιδιοκτήτης της «Χαλυβουργίας Ελλάδας» Ν. Μάνεσης να κάμψει το φρόνημα των μελών του ΔΣ του Σωματείου «Ελληνικής Χαλυβουργίας» και αρκετών άλλων εργατών που πρωτοστάτησαν στον 9μηνο απεργιακό αγώνα.
Συγκεκριμένα, από την πρώτη στιγμή που μπήκαν για δουλειά, η εργοδοσία συνέχισε τις προσπάθειές της – με την ίδια παταγώδη αποτυχία – για την απομόνωση των μελών του ΔΣ του Σωματείου της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» και προσωπικά του προέδρου της Γ. Σιφωνιού από το σύνολο των εργαζομένων του εργοστασίου. Αρχικά, απαγόρευσε στα μέλη του ΔΣ να περιοδεύσουν στους χώρους δουλειάς, με προσωπική εντολή του διευθυντή του εργοστασίου. Επιπρόσθετα, σε όλα τα μέλη του ΔΣ ουσιαστικά δεν τους επέτρεψαν τα διευθυντικά στελέχη να πάνε στα οργανικά τους πόστα. Αρχικά τους τα άλλαξαν και τους έστειλαν σε άσχετες δουλειές και στη συνέχεια τους έδωσαν εντολή να πάνε στα γραφεία του Σωματείου και να παραμείνουν εκεί μέχρι να τους …ειδοποιήσουν.

Από τους εργάτες, προχτές Δευτέρα, ζήτησαν να δουλέψουν μέχρι τις 5.30 μ.μ. και όχι μέχρι τις 2.30 μ.μ. που τελειώνει η πρωινή βάρδια, επειδή μπήκαν στο εργοστάσιο στις 9.30 π.μ. λόγω της παρουσίας των αστυνομικών δυνάμεων στην πύλη του εργοστασίου καθώς κι εντός. Στο σημείο αυτό φάνηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο η εμπιστοσύνη των εργατών προς τα μέλη του ΔΣ του Σωματείου. Μόλις τα μέλη του ΔΣ βρέθηκαν κοντά στους εργάτες και τους παρότρυναν να φύγουν κανονικά με τη λήξη της βάρδιας, καθώς δε φέρουν καμιά ευθύνη για το γεγονός ότι μπήκαν μέσα τρεις ώρες αργότερα, η συντριπτική πλειοψηφία των εργατών ανταποκρίθηκε και σχόλασε κανονικά στις 2.30 μ.μ., παρά τις απειλές των διευθυντικών στελεχών για μείωση του ημερομισθίου κατά τρεις ώρες…
Μνημείο ψεύδους και διαστρέβλωσης το εξώδικο του Μάνεση
Η εργοδοσία στο εξώδικο που απέστειλε χτες σε όλα τα μέλη του ΔΣ και αποτελεί μνημείο ψεύδους αναφέρει: «…μετά την αναστολή των απεργιακών κινητοποιήσεων επίμονα και αδικαιολόγητα αρνηθήκατε να εκτελέσετε την εργασία η οποία σας ανατέθηκε και με την εν γένει συμπεριφορά σας προκαλέσατε προβλήματα στην ομαλή και απρόσκοπτη λειτουργία του εργοστασίου.
Επειδή, η κατά τα ανωτέρω άρνησή σας και η εν γένει συμπεριφορά σας συνιστούν παράβαση των όρων της μεταξύ μας συμβάσεως και του νόμου. Σας καλούμε όπως εκτελείτε την εργασία, η οποία σας ανατίθεται και παύσετε να δημιουργείτε προβλήματα στην ομαλή λειτουργία του εργοστασίου. Αλλως σας δηλώνουμε ότι θα λάβουμε όλα τα μέτρα που μας παρέχει η μεταξύ μας σύμβαση και ο νόμος».
Στο ίδιο ύφος με τα εξώδικα, κινήθηκε μια επιστολή που απέστειλε η εργοδοσία της «Χαλυβουργίας Ελλάδας» προχτές, προς το Σωματείο της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» με την οποία θεωρεί πως «η αναστολή της απεργίας είναι προσχηματική». Επίσης σε αρκετούς δόθηκε κλήση με δικαστικό επιμελητή η οποία τους καλεί να προσέλθουν στο Αστυνομικό Τμήμα Ασπροπύργου για να ενημερωθούν για το περιεχόμενο σε βάρος τους καταγγελιών με βάση τον Ποινικό Κώδικα.
Συνάντηση χαλυβουργών – συνδικαλιστικών φορέων με το ΣΕΠΕ
Απέναντι σε αυτό το όργιο τρομοκρατίας και αυθαιρεσίας, σύσσωμο το ΔΣ του Σωματείου «Ελληνικής Χαλυβουργίας» μαζί με πολυπληθής αντιπροσωπεία εκπροσώπων συνδικαλιστικών φορέων, αποτελούμενη από το Εργατικό Κέντρο (ΕΚ) Αθήνας, ΕΚ Πειραιά, ΕΚ Ελευσίνας, τα Συνδικάτα Μετάλλου Αθήνας, Πειραιά, Θριασίου, την Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων Μετάλλου, τα Σωματεία των Ιδιωτικών Υπαλλήλων, Εμποροϋπαλλήλων, Ιδιωτικής Υγείας κ.ά., συναντήθηκε χτες το μεσημέρι με τον ειδικό γραμματέα του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας Μιχάλη Χάλαρη και του κατήγγειλαν το όργιο τρομοκρατίας και αυθαιρεσίας που επικρατεί στο εργοστάσιο.
Από την πλευρά του ο Μ. Χάλαρης δεσμεύτηκε πως θα προκαλέσει τριμερή συνάντηση για εργατική διαφορά την ερχόμενη βδομάδα και ότι θα στείλει μεικτό κλιμάκιο για έλεγχο υγιεινής και ασφάλειας στο εργοστάσιο.
Στη συνέχεια ζήτησαν να συναντηθούν και με τον υπουργό Εργασίας Γιάννη Βρούτση, ο οποίος, παρότι στην τηλεφωνική επικοινωνία που είχε χτες το πρωί με τον πρόεδρο του ΔΣ του Σωματείου Γ. Σιφωνιό του είπε πως θα συναντηθούν, το μεσημέρι δικαιολογήθηκε μέσω του διευθυντή του πως βρίσκεται σε συνεχείς συσκέψεις και αδυνατεί να τους δει.
Μάλιστα, από το διευθυντή του γραφείου του ζητήθηκε από τους συνδικαλιστές να ακολουθήσουν την εξής γελοία διαδικασία που φυσικά δεν πέρασε. Αντί δηλαδή να κλείσουν επιτόπου ραντεβού με τον ίδιο και τη γραμματεία του υπουργείου, τους ζήτησε να αποχωρήσουν και στη συνέχεια να πάρουν τηλέφωνο οι συνδικαλιστές για να οριστεί το νέο ραντεβού!
      Πηγή:Ριζοσπάστης

Posted in τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, ταξικός πόλεμος | Με ετικέτα: | 2 Σχόλια »

Ο Δωδεκάλογος μιας πραγματικότητας

Posted by redship στο 1 Αυγούστου , 2012

από   το κουτί

 

Ο τίτλος όπως συμβαίνει και με τις περισσότερες αναρτήσεις που κάνω είναι συνήθως δικός μου, έτσι και σ’ αυτήν την ανάρτηση που αποτελεί ένα μικρό κομμάτι από ολόκληρο άρθρο και είμαι αναγκασμένος να κάνω αυτήν την εισαγωγή για να μπορέσει να «μπει» η ανάρτηση χωρίς να ξενίζει τον αναγνώστη.
Το παρακάτω κείμενο αποτελεί μέρος κριτικής, αυτό που με εντυπωσίασε είναι η οπτική που βλέπει την πραγματικότητα και που ουσιαστικά αντί να την απαξιώνει όπως συμβαίνει σχεδόν με όλους τους πολιτικούς χώρους οι οποίοι κυρίως μας επαναλαμβάνουν το «μαύρο μέλλον» και το τραγικό παρόν, ουσιαστικά με αυτόν τον τρόπο μας δημιουργούν και την παθητικότητα.
Το προκείμενο με ενδιαφέρει για την θετικότητα που βλέπει τη σημερινή πραγματικότητα, χωρίς τόσο να φοβίζει όσο περισσότερο να εμπνέει. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που θέλω να ανεβάσω τη συγκεκριμένη ανάρτηση. Ένας δικός μου υπότιτλος θα μπορούσε να είναι: Γιατί δεν πρέπει να φοβόμαστε την πολιτική κατάσταση σήμερα:

Πρώτο, γιατί η οικονομική κρίση που ξέσπασε όξυνε στο έπακρο όλα τα προβλήματα της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζομένων γενικότερα. Παραπέρα οι εργαζόμενοι έχαναν κοινωνικές κατακτήσεις που είχαν κερδίσει τις προηγούμενες δεκαετίες με σκληρούς ακόμη και αιματηρούς αγώνες. Αυξανόταν θεαματικά η ανεργία, ιδιαίτερα ανάμεσα στους νέους. Εμφανίστηκε ξανά έντονο κύμα μετανάστευσης, ιδιαίτερα των νέων επιστημόνων.
Δεύτερο, γιατί, ταυτόχρονα, σημειώθηκε η μεγαλύτερη καταστροφή στα μικροαστικά στρώματα στην ιστορία της νεώτερης Ελλάδας, γεγονός που έφερνε πιο κοντά την κοινωνική συμμαχία της εργατικής τάξης με τα στρώματα αυτά.
Τρίτο, γιατί προχωρούσαν με πολύ γρήγορους ρυθμούς οι διαδικασίες απαξίωσης του δικομματισμού και του αστικού πολιτικού συστήματος συνολικά.
Τέταρτο, γιατί η άρχουσα τάξη άρχισε να στερεύει από λύσεις στο πολιτικό επίπεδο και αυτό φάνηκε και με τη δημιουργία της κυβέρνησης Λουκά Παπαδήμου.
Πέμπτο, γιατί η άρχουσα τάξη αντιμετώπιζε μεγάλα και πραγματικά οικονομικά προβλήματα, τα οποία όπως έχει δείξει η ζωή μέχρι τώρα δεν μπορεί να τα επιλύσει. Επομένως στη συνείδηση του ελληνικού λαού άρχισε να κάνει την εμφάνισή της η ανάγκη για «άλλη» λύση, ακαθόριστη, ασπόνδυλη, αδιαμόρφωτη αλλά πάντως δεν συμπεριελάμβανε τα κόμματα του δικομματισμού.
Έκτο, γιατί η κρίση είχε επηρεάσει πολύ σοβαρά την Ευρωπαϊκή Ένωση και της είχε εντείνει αποφασιστικά τις διαλυτικές της τάσεις. Κατ’ επέκταση δεν έπρεπε να παραμένει κανείς δέσμιος του γεγονότος ότι οι εργαζόμενοι και γενικότερα ο ελληνικός λαός δεν είχαν φτάσει να απορρίψουν συνολικά την Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπήρχε η αναγκαία βάση. Κι αυτή ήταν η απόρριψη, από την πλευρά του ελληνικού λαού, της οικονομικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ερχόταν μέσα από την απόρριψη των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων.
Έβδομο, γιατί η άρχουσα τάξη ήταν διασπασμένη μια και η ίδια είχε εισέλθει στη διαδικασία της καταστροφής της και λόγω της κρίσης και λόγω της ευρωενωσιακής οικονομικής πολιτικής.
Όγδοο, γιατί παρά το γεγονός ότι ο ελληνικός λαός δεν είχε φτάσει να απορρίψει συνολικά την Ευρωπαϊκή Ένωση, το όραμα, όμως, είχε αμαυρωθεί σημαντικά. Δηλαδή γινόταν κατανοητό ότι το συγκεκριμένο όραμα της συγκεκριμένης Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν όραμα της άρχουσας τάξης και όχι όραμα των εργαζομένων.
Ένατο, γιατί ο ΣΥΝ – ΣΥΡΙΖΑ, υπό ορισμένη έννοια, ήταν μέρος του προβλήματος της οικονομικής και πολιτικής κρίσης εξ αιτίας του στρατηγικού του προσανατολισμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ. Αλλά πρότεινε μια λύση που ήταν η απόρριψη των μνημονίων, που σε τελική ανάλυση του αναιρούσε την ίδια του τη στρατηγική.
Δέκατο, γιατί ο ελληνικός λαός πρόσβλεπε στο ΚΚΕ μια και είχε επαληθευτεί με την πολιτική του και τη στάση του για μια πολιτική της άρχουσας τάξης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που εφαρμοζόταν από βάθους χρόνου και επέφερε μόνο δεινά και συμφορές για τους εργαζόμενους και τη χώρα. Η άρχουσα τάξη ήταν μπροστά σε μια ήττα στρατηγικής σημασίας γι αυτήν. Για το λόγο αυτό τη μάχη την έδινε πάνω στη συμμετοχή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ.
Ενδέκατο, γιατί, παρόλο που η άρχουσα τάξη έδινε μια μάχη στρατηγικής σημασίας η λύση που πρόσφερε ήταν αδιέξοδη και το ομολογούσε κι από πάνω. Δεν ήταν σε θέση να διαβεβαιώσει τον ελληνικό λαό ότι τα μνημόνια θα μπορούσαν να οδηγήσουν την ελληνική οικονομία και τη χώρα σε έξοδο από την οικονομική κρίση και τη χρεοκοπία. Και σε κάθε περίπτωση η κρίση θα ήταν μακροχρόνια και θα είχε πολλά θύματα. Αυτό ακριβώς το γεγονός αποκάλυπτε τη δύσκολη θέση που είχε περιέλθει η άρχουσα τάξη.
Δωδέκατο, γιατί το εργατικό κίνημα, αν και το ΚΚΕ επωμίζεται τις δικές του ευθύνες για την κατάσταση στην οποία βρισκόταν αυτό, ανέβαινε σε αγωνιστικότητα και  είχε μπροστά του σαφώς πιο αγωνιστική προοπτική απ’ ότι τα προηγούμενα χρόνια.

Posted in πολιτικη | Με ετικέτα: | 1 Comment »