καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Ιουνίου 2012
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μάι.   Ιολ. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  • Εγγραφή

Κασιδιάρικα κι επώδυνα

Posted by redship στο 8 Ιουνίου , 2012


από Cogito ergo sum

 

 

«Η επίθεση του εκπροσώπου της Χρυσής Αυγής σε υποψηφίους άλλων κομμάτων είναι απαράδεκτη, προκλητική και οφείλει να προβληματίσει όλους μας για το πού πάει ο τόπος και η Ελληνική Δημοκρατία. Οι προπηλακισμοί, οι φραστικές και φυσικές επιθέσεις εναντίον δημοσίων προσώπων από ακραία αριστερά και ακροδεξιά στοιχεία νομιμοποιήθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια και σε ορισμένες περιπτώσεις ενθαρρύνθηκαν από Μέσα Ενημέρωσης. Από την ώρα που όλες αυτές οι ενέργειες έμειναν ατιμώρητες, όπως συνέβη στην περίπτωση του βουλευτή κ. Χατζηδάκη, η φραστική βία και ο προπηλακισμός έγιναν η ρουτίνα και βοήθησαν στην ενίσχυση των πολιτικών άκρων. Σημαντικό ρόλο έπαιξε ασφαλώς σε αυτήν την κατεύθυνση η ιδιωτική τηλεόραση, η οποία, τυφλωμένη από το κυνήγι της τηλεθέασης, έφερε στο πολιτικό προσκήνιο γραφικές ή παρανοϊκές προσωπικότητες και βασίσθηκε στη συνταγή των τηλεκαβγάδων χωρίς όρους ή όρια. Η χθεσινή απαράδεκτη συμπεριφορά του υποψηφίου της Χρυσής Αυγής ήταν, συνεπώς, ένα προβλεπτό σημείο σε ένα μακρύ και ολισθηρό κατήφορο προς την ανεξέλεγκτη βία και το ξεκαθάρισμα πολιτικών και άλλων λογαριασμών με κάθε μέσο. Αυτός ο καταστροφικός κατήφορος ή θα σταματήσει άμεσα με την επιβολή του νόμου ή θα έχει απρόβλεπτες και επικίνδυνες συνέπειες για τη Δημοκρατία, τη συνοχή της κοινωνίας και την ίδια την υπόσταση του ελληνικού κράτους.»

Το παραπάνω κείμενο αποτελεί το κύριο άρθρο της σημερινής «Καθημερινής». Πρόκειται για ένα κείμενο γραμμένο με ιδιαίτερη προσοχή ώστε να αποσπάσει την συγκατάβαση και τα ευνοϊκά σχόλια του μέσου μη υποψιασμένου πολίτη και του μέσου φιλήσυχου οικογενειάρχη. Όμως, στην βάση του, πρόκειται για ένα πρόστυχο κείμενο. Και εξηγούμαι:

1) Το «πού πάει ο τόπος και η Ελληνική Δημοκρατία» (προσέξτε ότι δεν μιλάμε γενικά για την δημοκρατία, έτσι;) δεν περιμέναμε την συμπεριφορά τού Κασιδιάρη για να το καταλάβουμε. Το έχουμε εδώ και χρόνια πάρει χαμπάρι (και, μάλιστα, πολύ καθαρά) από το πώς η αστική εξουσία γράφει στα παπάρια της τον απλό πολίτη, φροντίζοντας για τα συμφέροντα των ολίγων κι από το πώς το αστικό καπιταλιστικό σύστημα κόβει και ράβει την έννοια της Δημοκρατίας στα μέτρα του, δημιουργώντας την δική του «δημοκρατία». Και για να τελειώνουμε: όπως δεν φτιάχνει μόνο η νύφη στραβά ψωμιά, έτσι δεν φταίει μόνο η Χρυσή Αυγή για την κατάντια τής δημοκρατίας ΤΟΥΣ.

2) Προσέξτε με πόσο έντεχνο τρόπο ο συντάκτης τού κειμένου βάζει όλα τα αβγά στο ίδιο καλάθι. Οι σφαλιάρες τού Κασιδιάρη εξομοιώνονται ευθέως μεν με την ανώνυμη καταμουτσουνιά που έφαγε ο Χατζηδάκης, εμμέσως δε με τα γιαούρτια τού Πάγκαλου, με τα φάσκελα της «πλατείας» και με τα μπινελίκια προς όλους εκείνους τους καραγκιόζηδες που είχαν (και έχουν) το θράσος να υποστηρίζουν ότι είχαν πατριωτικό καθήκον να ψηφίσουν τα μνημόνια για το καλό τού τόπου. Συνεπώς, καλέ μου αναγνώστη τής «Καθημερινής», αν διαφωνείς με την ενέργεια του Κασιδιάρη, πάψε να βρίζεις τους πολιτικούς γιατί γίνεσαι ένα με δαύτον.

3) Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, στην εμφάνιση και στο θέριεμα τέτοιων «κασιδιάρικων» φαινομένων έχει μεγάλη ευθύνη και «η ιδιωτική τηλεόραση, η οποία, τυφλωμένη από το κυνήγι της τηλεθέασης» κλπ. Συμφωνώ απολύτως. Συμφωνώ αλλά αισθάνομαι ότι ο αρθρογράφος με φτύνει κατάμουτρα, καθώς σκέφτομαι ότι η «Καθημερινή» και ο «Σκάι» αποτελούν το «κίτρινο» και το «καφέ» τού ίδιου λερωμένου σώβρακου.

4) Το σημαντικώτερο σε τούτο το άρθρο είναι η προσπάθεια ταύτισης των «πολιτικών άκρων» και ο τρόπος με τον οποίο γίνεται κοινή αναφορά σε «ακραία αριστερά και ακροδεξιά στοιχεία». Μπορεί αυτές οι εκφράσεις να φαίνονται ανώδυνες αλλά, αν προσμετρήσουμε την επιμονή των αστών δημοσιογράφων για ταύτιση φασισμού-κομμουνισμού (σύμφωνα με την πάγια πολιτική τής Ευρωπαϊκής Ένωσης), δεν υπάρχει τίποτε ανώδυνο. Εμφανώς, ο αρθρογράφος καταδικάζει τον φασιστικό τραμπουκισμό αλλά υπογείως επιχειρεί ύπουλο πλήγμα και κατά του κομμουνισμού, εφ’ όσον για τον «σύγρονο δημοκράτη ευρωπαίο» ο κομμουνισμός πρέπει να συνιστά «άκρο» και «εκτροπή από την νομιμότητα».

5) Σημειώστε τον «κώδωνα κινδύνου» περί «ανεξέλεγκτης βίας». Αλήθεια, τί παναπεί «ανεξέλεγκτη» βία και ποιό είναι το αντίθετό της; Η «ελεγχόμενη» βία; Κι αν ναι, ελεγχόμενη από ποιόν; Θα μου πείτε ότι πρόκειται για μαλακία «εν τη ρύμη τού λόγου». Θα απαντήσω ότι «γλώττα λανθάνουσα τ’ αληθή λέγει». Προφανώς, ο «δημοκράτης» αρθρογράφος νοσταλγεί τα ωραία χρόνια των «φιλοξενιών» στα ασφαλίτικα κρατητήρια και των «διακοπών» στα ξερονήσια, αλλά… «ας όψεται η φυματίωση», που έλεγε κι ο μεγάλος Κατσαντώνης.

6) Εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι τι εννοεί ο αρθρογράφος όταν επικαλείται την επιβολή τού νόμου. Το να συλλάβει τον Κασιδιάρη λόγω χειροδικίας, πάει καλά. Αλλά τί άλλο να κάνει ο νόμος; Να θέσει εκτός νόμου την Χρυσή Αυγή (ενδεχομένως δε και το ΚΚΕ, ως το άλλο άκρο); Ή, μήπως, να απαγορεύσει σε κάποιους (έστω φασίστες) να πιστεύουν ό,τι γουστάρουν να πιστεύουν; Μα, δεν είναι αντιδημοκρατικά αυτά τα πράγματα; Από πότε η Δημοκρατία απαγορεύει την ελεύθερη σκέψη και κατευθύνει τα «πιστεύω» οποιουδήποτε ανθρώπου; Και για να τελειώνουμε, την σωστή τοποθέτηση την έκανε χτες βράδυ η Λιάνα, λέγοντας ότι η καταδίκη αυτών των φαινομένων δεν γίνεται ούτε με προσωπικές μηνύσεις ούτε με παρέμβαση του νόμου αλλά με λαϊκή ετυμηγορία. Τόσο απλά.

ΥΓ: Σήμερα απέφυγα οποιαδήποτε αναφορά στον ΣυΡιζΑ. Εσκεμμένα. Θέλω να περάσω ένα ήρεμο σαββατοκύριακο. Έρρωσθε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: