καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Μαΐου 2012
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Εγγραφή

Archive for 17 Μαΐου 2012

«Mε απόφαση της Βουλής μπορεί να καταργηθεί το Μνημόνιο» δήλωσε η γ.γ. του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα

Posted by redship στο 17 Μαΐου , 2012

Ούτε το εκλογικό αποτέλεσμα του Μαΐου, ούτε του Ιουνίου -όποιο κι αν είναι αυτό- μπορεί να θεωρηθεί ότι καταργεί το μνημόνιο και τη δανειακή συνθήκη, δήλωσε σήμερα η γγ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα και κατά συνεπεια, πρόσθεσε, για να καταργηθεί το μνημόνιο και η δανειακή συνθήκη πρώτα πρέπει να καταργηθεί με απόφαση της πλειοψηφίας της Βουλής και μετά να κοινοποιηθεί η απόφαση στα όργανα της ΕΕ.

Όποιος διακηρύσσει ότι το εκλογικό αποτέλεσμα αυτόματα καταργεί συνθήκες, τόνισε η κ. Παπαρήγα, το χρησιμοποιεί σαν επιχείρημα για να μη φέρει το θέμα στη Βουλή και για να πάει να διαπραγματεύεται στην ουσία ένα νέο μνημόνιο, μια νέα δανειακή συνθήκη στα όργανα της ΕΕ, άρα λέει συνειδητά ψέματα. Αν ο λαός, αναφέρει η κ. Παπααρήγα, π.χ. αποφασίσει τα επόμενα χρόνια την αποδέσμευση από την ΕΕ, μπορεί, για παράδειγμα, να την αποφασίσει με ένα δημοψήφισμα -και πάλι πρέπει να επικυρωθεί με απόφαση της Βουλής.

Απαντώντας σε τοποθετήσεις άλλων κομμάτων ότι δεν θα μειωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις, η γραμματέας του ΚΚΕ είπε ότι συμπεριφέρονται ως εξής: «Είναι σαν να μας λένε ότι έχουμε το τυρί στα χέρια μας, δεν έχουμε το ψωμί, θα μας δώσει το ψωμί για να φάμε ψωμοτύρι. Ο λαός έχει χάσει και το ψωμί και το τυρί και για να μπορέσει να αντέξει πρέπει να πάρει και αυξήσεις. Είναι θέματα που πρέπει να ξεκαθαριστούν στις εκλογές, για να ξέρει ο καθένας αν το τιμόνι πάει προς τα αριστερά ή πάει προς τα δεξιά. Γιατί κοιτάξτε, η ΝΔ, η κεντροδεξιά, δεξιά θα πάει το τιμόνι. Αλλά και η αριστερά, όπως εμφανίζεται, εμφανίζεται με συνθήματα αριστερά αλλά το τιμόνι θα το στρίψει δεξιά, ιδιαίτερα στο πεδίο της οικονομίας. Αυτά για εμάς είναι το α και το ω. Όλες οι άλλες συζητήσεις είναι περιττές».

Η κ. Παπαρήγα υπογράμμισε ότι για τους λόγους αυτούς, «χρειάζεται να υπάρχει ένα αντίβαρο μέσα στο κοινοβούλιο και πάνω απ’ όλα μέσα στο λαό, γιατί τα πράγματα μετεκλογικά, είτε κεντροδεξιά είτε κεντροαριστερά έχουμε, το τιμόνι θα στρέφει συνεχώς όλο και πιο δεξιά για το λαό. Δεν εξισώνουμε τα κόμματα, αλλά αυτός ο παράγοντας που οδηγεί στην εξίσωση τελικά, είναι η πολιτική στο πεδίο της οικονομίας, απέναντι στην ΕΕ, απέναντι στους επιχειρηματικούς ομίλους, οι οποίοι θέλουν να ανακάμψει η κερδοφορία τους με ανεργία, με λιτότητα, με φτώχεια, σχετική και απόλυτη εξαθλίωση του λαού».

Posted in ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα | Με ετικέτα: | 1 Comment »

«ΕΕ ή χάος»!

Posted by redship στο 17 Μαΐου , 2012

 

Γράφει  ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

Το 1961 έλεγαν ότι η σύνδεση της Ελλάδας με την τότε ΕΟΚ αποτελούσε βήμα οικονομικής και δημοκρατικής ευημερίας.

Το ΚΚΕ επισήμαινε ότι επρόκειτο για «ολέθρια συμφωνία» σε όλους τους τομείς.

Στο διάστημα που μεσολάβησε αντί για την εμβάθυνση της δημοκρατίας ήρθε η χούντα, και αντί της οικονομικής ευημερίας για το λαό συνεχίστηκε το «καραβάν σαράι» της ανά τον κόσμο μετανάστευσης των Ελλήνων εργαζομένων.

To 1981 έλεγαν ότι η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ θα ήταν ένας «παράδεισος» όπου οι Ελληνες θα έτρωγαν «με χρυσά κουτάλια».

Το ΚΚΕ τόνιζε τότε ότι η είσοδος της Ελλάδας στην ΕΟΚ ισοδυναμούσε για το λαό με είσοδο στο «λάκκο των λεόντων».

Στο διάστημα που μεσολάβησε ο λαός της Ελλάδας υπέστη τα επίχειρα της καπιταλιστικής ανισομετρίας. Αυτό σύμφωνα με την ορολογία του Γιούνκερ σημαίνει: «Ηξερα – είπε ο Γιούνκερ – ότι η Γερμανία και η Γαλλία κέρδιζαν τεράστια ποσά από τις εξαγωγές τους προς την Ελλάδα, αλλά εγώ δεν μπορούσα να πω δημόσια αυτό που γνώριζα»!

Το 1991 πρόσδεσαν την Ελλάδα στο «μονόδρομο» του Μάαστριχτ, από το οποίο υποτίθεται ότι ο λαός θα έδρεπε οφέλη λόγω της «ελεύθερης κίνησης» κεφαλαίων, εμπορευμάτων, υπηρεσιών, προσώπων.

Το ΚΚΕ κατέδειξε ότι η μόνη «ελευθερία» του «ευρωμονόδρομου» ήταν η ελευθερία του καπιταλιστικού «ευρωμινώταυρου» να κατασπαράσσει δικαιώματα των εργαζομένων στο όνομα του «ανταγωνισμού» των μονοπωλίων.

Στο διάστημα που μεσολάβησε ουδείς πλέον αμφιβάλλει ότι η Συνθήκη του Μάαστριχτ αποτέλεσε και αποτελεί το μνημόνιο των μνημονίων της βαρβαρότητας.


Το 2001 πανηγύριζαν για την ένταξη της «ισχυρής» Ελλάδας στην ΟΝΕ και στο «απάνεμο λιμάνι» του ευρώ.

Το ΚΚΕ μίλησε από την πρώτη στιγμή για πολιτική που εγκυμονούσε νέες κρίσεις και νέα βάσανα για το λαό.

Στο διάστημα που μεσολάβησε η «ισχυρή Ελλάδα» αποδείχτηκε η Ελλάδα του «Τιτανικού» με το λαό αλυσοδεμένο στα αμπάρια της χρεοκοπίας και της εξαθλίωσης.

Σήμερα – και ενόψει των εκλογών – το τεκμήριο της αλήθειας, το τεκμήριο για το ποιος εδώ και μισό αιώνα έλεγε την αλήθεια και ποιος έλεγε ψέματα στο λαό, ας γίνει κι αυτό κριτήριο ψήφου.

Σήμερα, που η τάξη των πλουτοκρατών και τα κόμματά της έχουν το ανείπωτο θράσος να εκβιάζουν το λαό με το δίλημμα «ΕΕ ή χάος»,

την ώρα που άλλοι δίνουν όρκους πίστης στον «ευρωενωσιακό προσανατολισμό» κι άλλοι υπέρ της «επαναδιαπραγμάτευσης» εντός κι επί τ’ αυτά του ίδιου «προσανατολισμού»,

το ΚΚΕ τονίζει:

Η Ελλάδα του 1,5 εκατομμυρίου ανέργων, των 3 εκατομμυρίων κοινωνικά αποκλεισμένων, των «λουκέτων», των συσσιτίων, του μισθού των 400 ευρώ και των εργασιακών σχέσεων – Νταχάου, δεν είναι άλλη από την Ελλάδα του χάους, δεν είναι άλλη από την Ελλάδα της ΕΕ και του ευρώ.

Το ΚΚΕ τονίζει:

Με το χάος δε «διαπραγματεύεσαι», δεν «επαναδιαπραγματεύεσαι».

Το χάος ούτε το «επανεξετάζεις», ούτε το «επανιδρύεις».

Από το χάος ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΕΣΑΙ.

Και δημιουργείς μια άλλη Ελλάδα, χωρίς κεφαλαιοκράτες και μονοπώλια, όπου ο λαός δε θα καλείται να μετρά τη φτώχεια του είτε σε ευρώ, είτε σε δραχμές.

Posted in πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, ταξικός πόλεμος, Αστική ή εργατική εξουσία, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Δίλλημα Νο 634

Posted by redship στο 17 Μαΐου , 2012

Θύμιος Καλαμούκης

Ο Έλληνας τρελαίνεται  για διλλήματα. Το έχει αποδείξει τα τελευταία 35 περίπου χρόνια. Και από ότι φαίνεται θα το αποδείξει και στις προσεχείς εκλογές.  Δως του δίλλημα και παρ του τον μισθό, το επίδομα, τις καταθέσεις και ότι άλλο μπορείς. Μάλιστα η ιστορία έχει αποδείξει πως όσο πιο ισχυρό είναι το δίλλημα τόσο ο Έλληνας  «τσιμπάει» πιο δυνατά.

Έτσι λοιπόν μετά το προχτεσινό ναυάγιο στο Προεδρικό Μέγαρο, από τις δηλώσεις των αρχηγών τέθηκε το νέο δίλλημα, το οποίο σε αδρές γραμμές περιγράφεται ως εξής: Δεξιά- σίγουρη- σταθερή διακυβέρνηση ή Αριστερή- ριζοσπαστική- καινούργια διακυβέρνηση;  Το δίλλημα τέθηκε έτσι , ή κάπως έτσι από τις ίδιες τις δυνάμεις. (σίγουρα θα ξεκαθαριστεί περισσότερο όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές).

Σύμφωνα με την λογική την δική μου το δίλλημα μεταφράζεται ως εξής: Δεξιά- παρωχημένη- κάργα μνημονιακή διαχείριση ή Αριστερή –νεφελώδη ολίγον από όλα διαχείριση; Με δεδομένο το πρόωρον του πράγματος άρα και τον φόβο να αδικήσω, καταθέτω ορισμένες σκέψεις προσπαθώντας να τονίσω την ποιότητα των διαφορών του διλλήματος.

Η πρώτη εκδοχή, η Δεξιά- κάργα μνημονιακή λογική διακυβέρνησης, έχει αποτύχει παταγωδώς και στην πράξη και στην συνείδηση των ελλήνων. Δημιούργησε τεράστια προβλήματα, έφερε καταστροφή  και φτώχεια. Ασκήθηκε στην πράξη κυρίως από το ΠΑΣΟΚ, και λιγότερο από τη ΝΔ, η οποία την λανσάρει πια ως ιδεολογική πλατφόρμα μοναδικής ευρωπαϊκής λύσης, ως στρατηγική διεξόδου, σε μια γκρεμισμένη χώρα.

Η δεύτερη εκδοχή, της Αριστερής εκδοχής, λανσάρεται από τον ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς είναι η αλήθειά μέχρι στιγμής να ξεκαθαρίζει με σαφήνεια αρκετά μελανά σημεία. (περιμένουμε και ελπίζουμε μέχρι τις εκλογές να ξεκαθαριστούν πλήρως). Το θέμα με αυτήν την εκδοχή είναι ότι έχει μπόλικη αμφισβήτηση της υπάρχουσας οικονομικής συνταγής  και σωστά, έχει άριστη καταγραφή του υπάρχοντος χάους και σωστά, έχει πλούσια επιχειρηματολογία για την επισήμανση των αδιεξόδων και σωστά.

Αυτό που επίσης έχει η δεύτερη αυτή εκδοχή είναι η διαχείριση. Και αυτό προσωπικώς με ενοχλεί, αν και το περίμενα. Αριστερά και διαχείριση παρωχημένου, εκμεταλλευτικού, άδικου, ίσως και αδίστακτου πλαισίου, δεν κολλάνε. Έτσι όπως διατυπώνεται η μέχρι στιγμής κυβερνητική πρόταση της αριστεράς είναι μια πρόταση διαχείρισης. Και είναι κακό αυτό, θα αναρωτηθεί κάποιος; Ναι είναι κακό αυτό.

Διότι εδώ που έχουμε φτάσει δεν θέλουμε διαχείριση. Για την ακρίβεια, δεν θέλουμε μια καλύτερη διαχείριση, μια αρτιότερη διαχείριση, μια αριστερή διαχείριση. Θέλουμε και έχουμε ανάγκη όλα τα υπόλοιπα, που από παράδοση υπάρχουν κρυμμένα στην αριστερά, έστω και βαθειά. Ανατροπή, αποφασιστικότητα, ρήξη, σύγκρουση. Αυτά είναι απαραίτητα όταν έχεις ως στόχο πραγματικές αλλαγές. Όταν πασχίζεις για μερικά ψίχουλα παραπάνω, τότε ίσως χρειάζεται, μόνο μια απλή διαχείριση.

Μετά από δύο χρόνια μνημονίων, βαρβαρότητας  και επιθετικού αμόκ μέτρων, αυτό που πρέπει να προτείνεται ως λύση, δεν μπορεί να είναι η συνεννόηση με τους επιτιθέμενους, ή όποια ανακωχή, η επανεξέταση μαζί τους των όρων της ειρήνης κλπ κλπ. Μετά από δύο χρόνια εξαθλίωσης το μόνο που δεν χωρά είναι συζητήσεις, επαναδιαπραγματεύσεις, επανεξετάσεις. Αλλά οποιαδήποτε τέτοια επιλογή απαιτεί την ενεργή, αποφασιστική συμμετοχή του κόσμου, κάτι που αφενός δεν υπάρχει αφετέρου δεν επιδιώκεται.

Για ευνόητους λόγους.

Posted in Ελληνοφρένεια, Θύμιος Καλαμούκης | Με ετικέτα: , | 1 Comment »