καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Μαΐου 2012
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Εγγραφή

Archive for 15 Μαΐου 2012

Απαντήσεις και Λύσεις

Posted by redship στο 15 Μαΐου , 2012

 

 

Θύμιος Καλαμούκης

 

 

Υπάρχει λύση υπέρ του λαού; Και όταν λέμε υπέρ του λαού, τι ακριβώς εννοούμε; Να ξαναγυρίσουμε στα προ του 2009 επίπεδα; Η όποια λύση υπέρ του λαού, θα περάσει αναίμακτα από την έγκριση της Μέρκελ και των λοιπών τεράτων της «μητέρας» Ευρωπαϊκής Ένωσης; Και γιατί να γίνει αυτό; Μόνο και μόνο επειδή οι Έλληνες ψήφισαν διαφορετικά και θέλουν διαφορετικά;

Μερικά ερωτήματα, που ακούγονται τις τελευταίες μέρες, σε στρογγυλά και τετράγωνα τραπέζια, από πολλούς χωρίς όμως να δίνεται η κομβική απάντηση. Μια απάντηση που ταυτόχρονα απαντά στα παραπάνω αλλά και σε μια σειρά άλλων ερωτημάτων. Μια απάντηση που απαντά σε όλα τα ερωτήματα της μετεκλογικής περιόδου.

Η απάντηση είναι η εξής: Τίποτα δεν μπορεί να γίνει, προς όφελος του λαού. Τίποτα ουσιαστικό, ριζικό αποτελεσματικό, όσο ο λαός δεν είναι πρωταγωνιστής, δεν είναι μπροστά, δεν είναι πρώτος. Όσο ο λαός δεν έχει λόγο, ρόλο, και τρόπο να επιβάλει την θέλησή του. Και όλα αυτά δεν επιτυγχάνονται ΜΟΝΟ με το εκλογικό αποτέλεσμα όσο διαφορετικό ή ηχηρό ήταν αυτό.

Λυπάμαι που το λέω και λυπάμαι που το διαπιστώνω. Η Κατάσταση είναι τέτοια, που το μισό  βήμα που κάναμε στις εκλογές είναι ελάχιστο στα υπόλοιπα 99,5 βήματα που πρέπει ακόμη να κάνουμε. Είναι υποχρεωτικό να κάνουμε και τα υπόλοιπα βήματα; (ένα ακόμη ερώτημα).

Είναι κάτι παραπάνω από υποχρεωτικό. Είναι Ζωτικό. Και τα 99,5 βήματα; (ένα ακόμη ερώτημα). Καλά ας κάνουμε τα 89,5 και ας αφήσουμε χρέος τα υπόλοιπα 10. Μαζί με τα άλλα χρέη μας ας έχουμε και μια δεκάδα βήματα.

Δυστυχώς και ευτυχώς ταυτόχρονα, με την επίθεση που έχουμε δεχτεί, με την ομοβροντία μέτρων, αλλεπάλληλων, αναποτελεσματικών, καταστροφικών, μονόπλευρων μέτρων, η όποια λύση απαιτεί κάτι παραπάνω από την επίσκεψη στην κάλπη. Κάτι πολύ περισσότερο. Δεν υπάρχει περίπτωση κανείς από τους εμπνευστές αυτών των πολιτικών εκτός χώρας, καμία Τρόικα, κανένα ΔΝΤ, καμία κυβέρνηση νεοφιλελευθέρων κατοικίδιων, να προσφέρει στους Έλληνες την ελευθερία τους επειδή απλά και μόνο την ζήτησαν, μια Κυριακή του Μάη.

Όσο μένουμε πιστοί στην θεωρία της εξουσιοδότησης, όσο αρκούμαστε μόνο στο βρίσιμο του ΜΕΓΚΑ, όσο περιμένουμε από εμπνευσμένους και μάγκες ηγέτες να μας σώσουν, όσο πιστεύουμε ότι σε λίγο τα πράγματα θα καλυτερεύσουν και όσο δικαιολογούμε την απουσία μας, από όσα γίνονται, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτε. Και όλα θα πάρουν τον προδιαγεγραμμένο δρόμο της τελικής εξόντωσης και εξαθλίωσης.

Μια εβδομάδα μετά τις εκλογές το μόνο που κάνουμε με επιτυχία είναι να παρακολουθούμε τα έκτακτα των καναλιών, να βλέπουμε τον βαριεστημένο Κ.Παπούλια να πηγαινοέρχεται και να δεχόμαστε τον τρόμο και τις απειλές που στέλνουν οι ξένες εφημερίδες και τα πρωτοσέλιδα. Όταν θα έπρεπε να κάνουμε τα ακριβώς αντίθετα. Να τρομοκρατούμε εμείς, να γεμίζουμε εμείς τα πρωτοσέλιδά τους, να γινόμαστε εμείς έκτακτο γεγονός και να σπέρνουμε πανικό. Πως θα μπορούσαν να είχαν γίνει όλα αυτά; (μια ακόμη ερώτηση).

Μόνο με έναν τρόπο. Με έναν αποφασισμένο λαό για αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια. Με μια ηγεσία μέσα από αυτόν τον λαό, μαζί με τον λαό, ένα με τον λαό. Μια ατίθαση ανυπότακτη ηγεσία, ενός εξεγερμένου λαού! Που δεν θα δέχεται να συζητήσει τίποτα, πολύ περισσότερο να επαναδιαπραγματευθεί, ή επανεξετάσει.

Αν δεν γίνει τώρα, θα γίνει κάποτε. Μέχρι τότε θα χάνουμε χρόνο, δικαιώματα, ποιότητα ζωής και αξιοπρέπεια.

 

ΥΓ1. Στις πόσες περικοπές μισθού, επιδομάτων και δικαιωμάτων θα έλεγαν οι παππούδες σου ένα τεράστιο και βροντερό ΟΧΙ;

ΥΓ2. Στις πόσες περικοπές μισθού, επιδομάτων και δικαιωμάτων θα έλεγες στο παιδί σου να πει ένα τεράστιο και βροντερό ΟΧΙ;

Posted in ρήξη και ανατροπή, Ελληνοφρένεια, Θύμιος Καλαμούκης | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Αλλαγή διαχείρισης ή πολιτικής;

Posted by redship στο 15 Μαΐου , 2012

Με μια ταχύτητα που εκπλήσσει και με μιας μορφής ομοφωνία – αυτή δεν εκπλήσσει – όλες οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου μιλάνε σήμερα για την ανάγκη αλλαγής πολιτικής. Δεν μιλούν όμως με ειλικρίνεια. Κάτω από τα συνθήματα για δήθεν «αποτυχία της πολιτικής των μνημονίων», για «άλλο αέρα στην Ευρώπη», για «σεβασμό στην ετυμηγορία του λαού» κ.ο.κ. αυτό που εννοούν όλες οι άλλες δυνάμεις πέραν του ΚΚΕ, όταν μιλούν για αλλαγή πολιτικής, είναι απλώς μια διαφορετική διαχείριση στο πλαίσιο της ίδιας πολιτικής. Της ίδιας πολιτικής που, είτε φέρνει ανάπτυξη για το κεφάλαιο είτε βρίσκεται στη φάση της κρίσης, για το λαό πάντοτε επιφυλάσσει μέτρα που συμπιέζουν την τιμή της εργατικής του δύναμης, είτε με ευθείες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, είτε με χτύπημα σε κοινωνικές παροχές και δικαιώματα. Αυτή την πολιτική την έχουμε ζήσει διαχρονικά, με διαφορετικές παραλλαγές διαχείρισης, αλλά ίδια πάντα στην ουσία της, στο ποιον υπηρετεί.
Σε αυτή τη φάση, όποια παραλλαγή διαχείρισης κι αν προκρίνουν, στόχος όλων των άλλων δυνάμεων, από τη ΝΔ και το κόμμα του Καμμένου έως το ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, στόχος και των άλλων κομμάτων που έμειναν εκτός βουλής, είναι η …«ανάπτυξη». Τι σημαίνει ανάπτυξη για όλους αυτούς; Σημαίνει ανάκαμψη της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Ο λαός δεν έχει κανένα λόγο να αποζητά μια τέτοια ανάπτυξη. Την έζησε, την ξέρει.
Ούτε πρέπει να πιάσει τόπο ο ελιγμός και οι αυταπάτες που θέλουν να σπείρουν όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις στο λαό, ότι τάχα με «επαναδιαπραγμάτευση», «καταγγελία», «απαγκίστρωση» κλπ. του μνημονίου, θα …ανακουφιστεί. Ψέμα: Αυτές οι «λύσεις» οδηγούν απλώς σε ένα νέο μνημόνιο. Δεν πρόκειται ούτε καν να γυρίσει ο λαός στην προ μνημονίου κατάσταση, δεν πρόκειται να του δώσουν πίσω όλα όσα του έχουν αφαιρέσει τα τελευταία τρία χρόνια. Στην καλύτερη περίπτωση αυτό που υπόσχονται όλοι τους στο λαό είναι να μην έχει νέες βαριές απώλειες τον επόμενο μήνα, να πάρουν μια παράταση ενός χρόνου και να συνεχίσουν μετά. Το ΠΑΣΟΚ π.χ. το λέει ξεκάθαρα: Τώρα μπορούμε, λέει, να πετύχουμε κάτι, αφού έχουμε κάνει όλα όσα κάναμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τη διγλωσσία του, παραδέχτηκε το ίδιο, στη διάρκεια των διερευνητικών εντολών, καθώς δεν μιλάει για επιστροφή στο λαό όλων όσα του ‘χουν κλέψει, αλλά παραπέμπει σ’ ένα αόριστο μέλλον και μια ανέφικτη «πανευρωπαϊκή λύση» χωρίς σύγκρουση με τα μονοπώλια. Εφτασαν να κάνουν σημαία τη Ρουμανία, όπου αφού έφτασαν οι μισθοί στα 200 ευρώ(!) την έφερναν ως παράδειγμα ότι κατάφερε να δώσει 10% αύξηση! Τη φτώχεια μας την παίρνουν ως δεδομένο και τάζουν ανέξοδα ψίχουλα. Ποια αλλαγή πολιτικής, λοιπόν;
Αλλαγή πολιτικής μπορεί να γίνει μόνο με ισχυρό ΚΚΕ και το λαό οργανωμένο. Αλλαγή πολιτικής σημαίνει πολιτική που να υπηρετεί το λαό και όχι τα μονοπώλια. Ορος για μια τέτοια πολιτική είναι η αποδέσμευση από την ΕΕ με μονομερή διαγραφή του χρέους και λαϊκή εξουσία. Αλλαγή πολιτικής σημαίνει πολιτική που την ασκεί ο ίδιος ο λαός έχοντας την οικονομία στα χέρια του.

Posted in πολιτικη, ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, ταξικός πόλεμος, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Εκεί που η εργατιά γκρεμίζει τα μνημόνια -Υπογράφτηκε κλαδική Συλλογική Σύμβαση στα Ποτά

Posted by redship στο 15 Μαΐου , 2012

Χτες, και κάτω από την πίεση της σημερινής απεργιακής κινητοποίησης, οι βιομήχανοι του ΣΕΒ στον κλάδο των Ποτών (αναψυκτικά, ζυθοποιία, οινοποιία, νερό) υπέγραψαν κλαδική Σύμβαση με την Πανελλήνια Ομοσπονδία Γάλακτος – Τροφίμων – Ποτών, η οποία προβλέπει την επέκταση της μέχρι τώρα Σύμβασης του κλάδου για έναν ακόμη χρόνο, χωρίς καμιά μείωση μισθών κι επιδομάτων, ενώ όλοι οι εργαζόμενοι και οι νεοπροσλαμβανόμενοι θα αμείβονται με αυτήν τη Σύμβαση ανεξάρτητα από ηλικία. Οι εργαζόμενοι μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, με όλους τους αντεργατικούς νόμους που ψήφισε η συγκυβέρνηση όπως τους μισθούς 511 ευρώ για νέους κάτω των 25 χρόνων, τη δυνατότητα που έδινε στην εργοδοσία ο νόμος για τις επιχειρησιακές ή ατομικές συμβάσεις στο ύψος του κατώτατου μισθού, δηλαδή όλο το νομικό οπλοστάσιο για να επιβάλουν οι εργοδότες μείωση μισθών, με τον αγώνα τους κατάφεραν να μην ενεργοποιήσει η εργοδοσία τους αντεργατικούς νόμους και να υπογράψουν Σύμβαση. Και έφεραν αποτέλεσμα με τον ενιαίο διεκδικητικό τους αγώνα, σε αντίθεση με τις δυνάμεις του εργοδοτικού συνδικαλισμού σε άλλους χώρους που πάνε χωρίς κινητοποίηση σε συμβιβασμό με την εργοδοσία και στο όνομα να υπάρχει Σύμβαση και υπογράφουν μειώσεις μισθών.

Με ανακοίνωσή της η Ομοσπονδία τονίζει: «Είναι μια επιτυχία μέσα σε συνθήκες όπου η εργοδοσία, αξιοποιώντας το αντιλαϊκό οπλοστάσιο που της έδωσαν οι κυβερνήσεις του «ευρωμονόδρομου», μειώνει ραγδαία μισθούς και μεροκάματα, καταργεί δικαιώματα κατακτημένα παλιότερα με σκληρούς αγώνες. Καμιά επανάπαυση. Η Συλλογική Σύμβαση που υπογράψαμε και που κατοχυρώνει δικαιώματα είναι αποτέλεσμα του αγώνα μας, της οργάνωσής μας, της ενότητάς μας, στοιχεία που πρέπει να ενισχυθούν. Ολοι να γίνουμε ενεργά μέλη στα συνδικάτα μας».

Μετά τη χτεσινή εξέλιξη, η απεργία στον κλάδο των αναψυκτικών, ζυθοποιίας, οινοποιίας, νερών αναστέλλεται, αλλά πραγματοποιείται κανονικά στον υπόλοιπο κλάδο που καλύπτει η Ομοσπονδία Γάλακτος – Τροφίμων – Ποτών.

Posted in ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, ταξικός πόλεμος, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Π.Α.ΜΕ | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Ο κ. Δραγασάκης τα είπε (ξανά) όλα!

Posted by redship στο 15 Μαΐου , 2012

Γράφει   ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

Τι ακριβώς λέει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Τι ακριβώς εννοεί;

Πόσα από αυτά που λέει τα εννοεί και τι εννοεί από όσα λέει;

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταγγείλει και θα ακυρώσει το μνημόνιο;

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταγγείλει και θα ακυρώσει τη δανειακή σύμβαση;

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταγγείλει τους τοκογλύφους και θα απαλλάξει το λαό από το χρέος;

Οπως από το περασμένο Σάββατο σημείωνε η στήλη, τις απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά ήρθε να φωτίσει – και μάλιστα με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο – ο κ. Γιάννης Δραγασάκης με τη συνέντευξη που είχε παραχωρήσει μια μέρα πριν στον ρ/σ «Real Fm».

Ας θυμηθούμε τι είπε ο κ. Δραγασάκης

(«Real Fm», Παρασκευή, 11/5/2012):

«Η έννοια της καταγγελίας είναι ένας πολιτικός όρος. Τι θα πει καταγγέλλω;

Υπάρχουν αρκετές συγχύσεις. Στη σκέψη τη δική μας δεν υπάρχει η έννοια της μονομερούς πράξης. Δηλαδή, να βγούμε και μονομερώς να πούμε διαγράφουμε το χρέος, καταγγέλλουμε κ.λπ.

Δεν είναι και λογικό να το πει κανείς αυτό.

Αυτό που θα γίνει είναι μία επαναδιαπραγμάτευση, ένα πλαίσιο διαφορετικό μέσα στο οποίο θα θέσουμε τους δικούς μας στόχους.

Από εκεί και πέρα (…) άλλο το τι θέλουμε να κάνουμε κι άλλο το πώς θα γίνει αυτό».

«Ο κ. Δραγασάκης τα είπε όλα. Μα όλα!», τόνιζε ο «Ρ» την επομένη ακριβώς μέρα από τις παραπάνω δηλώσεις.

Ομως, ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί προφανώς ως μέγιστη ανάγκη του να καταστεί σαφέστερος (προς όσους θέλει να καταστεί σαφέστερος)…

Ανάγκη πρόδηλη από το γεγονός ότι ο κ. Δραγασάκης, μόλις δυο μέρες αργότερα, επανήλθε. Και μάλιστα τούτη φορά επανήλθε μιλώντας από την εφημερίδα «Το Βήμα», όπου φρόντισε να είναι ακόμα πιο αποκαλυπτικός

– έως διαυγής, θα λέγαμε –

ως προς το τι λέει και το τι, τελικά, εννοεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ιδού οι τοποθετήσεις του κ. Δραγασάκη

(«Βήμα», Κυριακή, 13/5/2012):

1. (Στην ερώτηση αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα «καταγγείλει» τη δανειακή σύμβαση):

«Πρέπει να διευκρινίσω ότι δεν έχουν κατανοηθεί πλήρως οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Εμείς δεν μιλάμε για μονομερείς ενέργειες. Αντιθέτως, αναγνωρίζουμε ότι έχουμε μια δομική αλληλεξάρτηση στην ΕΕ και γι’ αυτό δεν μιλούμε για μονομερείς ενέργειες, αλλά για επαναδιαπραγμάτευση των πάντων, εκτός και αν υποχρεωθούμε σε μονομερείς ενέργειες».

2. (Στην ερώτηση για το «κούρεμα» των οφειλών δανειοληπτών στις τράπεζες):

«Σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι επειδή είναι δημόσιες οι τράπεζες θα πρέπει να χαρίσουν δάνεια, αλλά θα πρέπει να βρεθούν κοινωνικά δίκαιες και οικονομικά βιώσιμες λύσεις».

3. (Στην ερώτηση τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών – εδώ είναι και το καλύτερο):

«Τα 50 δισ. ευρώ που προβλέπεται να καταβληθούν για την ανακεφαλαιοποίηση και διάσωση του τραπεζικού συστήματος, με το έναν ή τον άλλον τρόπο, θα επιβαρύνουν το δημόσιο χρέος και εξ αντικειμένου τίθεται θέμα για δημόσιο έλεγχο των τραπεζών. Πρέπει να συζητήσουμε τον τρόπο που θα γίνει ο δημόσιος έλεγχος, ώστε να αποφευχθούν φαινόμενα του παρελθόντος. Εμείς προκρίνουμε κάτι κοντά στο σουηδικό μοντέλο, όταν η χώρα κρατικοποίησε τις τράπεζες, τις τροφοδότησε με κεφάλαια, τις εξυγίανε, τις κατέστησε κερδοφόρες και τις πούλησε σε ιδιώτες».

Κατόπιν αυτών των τόσο αποκαλυπτικών, πραγματικά δεν υπάρχει λόγος για κανένα μα κανένα σχόλιο.

Αξίζει μόνο να το επαναλάβουμε:

Ο ΣΥΡΙΖΑ, διά του κ. Δραγασάκη, τα είπε όλα!

Για την ακρίβεια:

Τα ξαναείπε όλα. Μα όλα!

Posted in Αστική ή εργατική εξουσία, Νίκος Μπογιόπουλος, Ο οπορτουνισμός, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, ανάπτυξη για ποιόν; | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »