καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Μαΐου 2012
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Εγγραφή

Archive for 8 Μαΐου 2012

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑ

Posted by redship στο 8 Μαΐου , 2012

 
Με τις δηλώσεις του σήμερα ο Αλ. Τσίπρας χρησιμοποίησε για την επόμενη εκλογική μάχη την εντολή που πήρε, κάνοντας επιμέρους προτάσεις με στοχευμένο προεκλογικό διάγγελμα στους πιο απελπισμένους, για να τους παραπλανήσει και να υποκλέψει ψήφους.


Πέρα από το θεμελιώδες γεγονός ότι μία κυβέρνηση δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο τέσσερα – πέντε ζητήματα, αλλά τα πάντα, τα οποία ο Αλ. Τσίπρας προσπέρασε σαν να μην υπάρχουν, το ΚΚΕ υπογραμμίζει τα εξής:
Με τις προτάσεις του Αλ. Τσίπρα δεν καταργούνται το μνημόνιο και η δανειακή σύμβαση. Παρόλα αυτά παρουσίασε ως φιλολαϊκή διέξοδο ορισμένες που συγκαλύπτουν τη γενικευμένη αντιλαϊκή επίθεση των μονοπωλίων και των κομμάτων τους, τις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, όπως είναι η «Στρατηγική ΕΕ 2020», πολιτικές που είναι ενσωματωμένες και στο μνημόνιο και στη δανειακή σύμβαση.
Οι προτάσεις του Αλ. Τσίπρα λένε σαφώς ότι οι εργαζόμενοι θα κληθούν και πάλι να πληρώσουν ένα μεγάλο μέρος του χρέους για το οποίο δεν ευθύνονται, ενώ ο λαός έχει ανάγκη από τη διαγραφή του χρέους. Παράλληλα αυτές οι προτάσεις αφήνουν ανοιχτό το δρόμο των ιδιωτικοποιήσεων και λυμένα τα χέρια των καπιταλιστών να επιβάλουν νέα αντεργατικά μέτρα (μισθούς των 400 ευρώ, ελαστικές σχέσεις εργασίας κ.α.). Αφήνουν στο απυρόβλητο τις αντιδραστικές αλλαγές στην παιδεία, υγεία, πρόνοια.
Οι εξαγγελίες του για δημόσιο έλεγχο των τραπεζών προς όφελος των μικρομεσαίων αποτελούν συνειδητή προσπάθεια εξαπάτησης, καθώς τους καταδικάζουν σε νέα δάνεια, μέσα σε συνθήκες ασφυκτικής τους περικύκλωσης από τα μονοπώλια.
Οι διακηρύξεις του Αλ. Τσίπρα για «παραγωγική ανασυγκρότηση με οικολογική ευαισθησία» αφορούν τον ίδιο δρόμο ανάπτυξης που οδήγησε ήδη στη βαθιά κρίση και στη χρεοκοπία του λαού, ενώ κλείνουν τα μάτια απέναντι στην Κοινή Αγροτική Πολιτική και στις συνέπειές της για τη φτωχή αγροτιά.
Η αποσιώπηση κάθε αναφοράς στις μόνιμες συμβατικές υποχρεώσεις που έχουν αναλάβει οι ελληνικές κυβερνήσεις στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και στα ιμπεριαλιστικά σχέδια επέμβασης στην Ανατολική Μεσόγειο, είναι πολύ χαρακτηριστική της υπόκλισης του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στην άρχουσα τάξη και στους διεθνείς συμμάχους της. Μια τέτοια κυβέρνηση θα περιπλέξει και θα οξύνει τα λαϊκά προβλήματα.
Ο λαός πρέπει να πάρει διαζύγιο απ’ όσους τον καλούν να συνεχίσει στον εφιαλτικό «ευρωμονόδρομο», είτε φορούν μνημονιακό είτε αντιμνημονιακό προσωπείο.
Η μάχη κρίνεται πρώτα απ’ όλα μέσα στην Ελλάδα και όχι μόνο στην ΕΕ. Εξάλλου ο περιβόητος «ευρωπαϊκός άνεμος» που δήθεν φέρνει ο Ολάντ, δεν αφορά τους λαούς, αλλά την αντιπαράθεση των μονοπωλίων κάθε χώρας για κυριαρχία.

ΑΘΗΝΑ 8/5/2012 ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

Posted in κκε | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Κύρια γνωρίσματα του καλού ναζιστή

Posted by redship στο 8 Μαΐου , 2012

για να έχει ο καθένας στην διάθεση του έναν γνώμονα για να μετράει την ροπή του

προς τον ναζισμό,  δίνουμε παρακάτω τα κύρια γνωρίσματα του καλού ναζιστή,

ακόμα και αυτού που δεν ξέρει   ότι είναι ναζιστής και αυτοχαρακτηρίζεται όπως

γουστάρει:

1)Πρέπει  να βάζει την πατρίδα του πάνω κι απ’ το Θεό.
2) Πρέπει να λατρεύει τους προγόνους και κυρίως να πιστεύει πως μπορεί να τους ξεπεράσει,  όντας χάλιας.
3) Πρέπει να έχει όνειρα αυτοκρατορικά για την πατρίδα του, ας πούμε να ονειρεύεται την ανασύσταση της ελληνικής Βυζαντινής αυτοκρατορίας ή όποιας άλλης.
4) Πρέπει να μισεί τους αστούς, που του φράζουν το δρόμο για την <<προαγωγή στην ανώτερη τάξη>>.
5) Πρέπει να μισεί τους κομουνιστές, που υπόσχονται ισότητα, ενώ στη φύση κυριαρχεί η ανισότητα.
6) Πρέπει να εξαφανίζει τους αδύναμους, γιατί το ίδιο κάνει και η φύση.
7) Πρέπει να λατρεύει τη φυσική ρώμη.
8) Πρέπει να είναι έτοιμος να πεθάνει για τον Αρχηγό, προπονούμενος και με έναν λιγότερο ισχυρό και θανατηφόρο Αρχηγό, σαν τον Παπανδρέου ή τον Καραμανλή ας πούμε.

9) Πρέπει να πιστεύει πως ο Αρχηγός είναι ο μεσσίας, και να θεωρεί τον άλλο μεσσία κάλπικο. Μέχρι που να συνηθίσει να λατρεύει μόνο τον Αρχηγό ως μεσσία, καλό θα είναι να πιστεύει και στον άλλο, για να κρατάει και την φόρμα του.

10) Πρέπει  να νιώθει πολύ, μα πολύ  άσχημα για  την κακή του μοίρα και να μην την εξαρτά απ΄ τη βλακεία  του κι απ΄τις κοινωνικές συνθήκες, αλλά από την έλλειψη  καλής και ικανής  ηγετικής  κεφαλής,  γνωστής και σα Μεγάλο Κεφάλι.

11)  Πρέπει να ¨πηδάει¨ όσο γίνεται πιο αραιά, για να μην σπαταλά  τις δυνάμεις  του, που τις χρειάζεται όλες  για  την μάχη, είτε κατά του σατανά,  είτε κατά  του σατανά  κομουνιστή.

12) Πρέπει να προτιμάει για  σύζυγο  ή  γκόμενα μια  ¨ γυναίκα  του λαού¨, ας πούμε μια εμποροϋπάλληλο  απ’ το Μόναχο,  σαν την Εύα Μπράουν,  ένα σκέτο ζώον , που ο Χίτλερ  την είχε  να την πηδάει μια φορά το  εξάμηνο ,  γιατί αν έχανε δυνάμεις πώς θα κατέστρεφε την Ευρώπη ;  Στην ανάγκη καλή είναι για σύζυγος και μια αεροσυνοδός ή όποια άλλη,   τέλος πάντων,  εκ του λαού προερχόμενη, ώστε  να  λειτουργεί πολιτικά ο μύθος  της Σταχτοπούτας .  Σημειώστε πως ο Χίτλερ δεν κάπνιζε, δεν έπινε,  δεν έτρωγε  κρέας  και αγαπούσε πολύ τα ζώα, επειδή δεν αγαπούσε καθόλου τους ανθρώπους.

13) Πρέπει να στραγγαλίζει κάθε άνομη παρόρμηση, όπως ο Χίτλερ το φοβερό εκείνο   ερωτικό του πάθος για την ανιψιά του,  που την υποχρέωσε να αυτοκτονήσει, για να μην τον σκανδαλίζει και χάνει δυνάμεις.

Αυτά. Και αν παρόλ’ αυτά  δεν τα καταφέρετε να γίνετε ναζιστής, τόσο το καλύτερο και για σας και για όλους μας.

Β. Ρ.

Posted in Το «αυγό του φιδιού» | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Λιάνα Κανέλλη στον Χατζηνικολάου.

Posted by redship στο 8 Μαΐου , 2012

 

από  βαθύ  κόκκινο

Posted in λιάνα κανέλλη | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Φέρ΄το Αριστερά.

Posted by redship στο 8 Μαΐου , 2012

 

 

Θύμιος Καλαμούκης

 

 

Όπως και να έχει η Γή θα γίνει κόκκινη, λέει περίπου ο ποιητής και επειδή με την ψήφο του ο ελληνικός λαός προχτές έβαψε την ελληνική Γη… ροζ, όπως έδειξε ο χάρτης του υπουργείου Εσωτερικών, καλό είναι να ξεκαθαρίσουμε τα βασικά, αφού κανείς δεν ξέρει τι μας ξημερώνει.

Η αριστερά είναι πολλά πράγματα, στο μυαλό του καθενός. Έτσι και στο δικό μου. Είναι κοινωνική ευαισθησία, είναι κοινωνική φροντίδα. Είναι πολιτισμός, αλληλεγγύη, ειλικρίνεια. Είναι σοβαρές προτάσεις, τεκμηριωμένες προτάσεις. Είναι ευθύνη και θυσία.

Αυτά περίπου είναι, αριστερά στο μυαλό μου. Τι ΔΕΝ είναι αριστερά, για μένα. Δύο πράγματα. Ευρωπαϊσμός και κυβερνητισμός.  Και εξηγούμαι:

Α. Δεν είναι και δεν μπορεί να είναι Αριστερός όποιος δηλώνει Ευρωπαϊστής, με δεδομένη την σημερινή Ευρώπη. Των μνημονίων, των εκβιασμών, των απειλών, των συμφερόντων και των τραπεζών. Αριστερά και τέτοια Ευρώπη, δεν μπορεί να ταιριάξουν, δεν μπορεί να συναντηθούν παρά μόνο για να καταστρέψει η μία την άλλη…

Β. Δεν είναι και δεν μπορεί να είναι Αριστερός όποιος δηλώνει κυβερνητιστής. Έτοιμος δηλαδή να φτιάξει κυβέρνηση, που να κινηθεί εντός των πλαισίων που του δίνει το υπάρχον οικονομικό σύστημα. Για τον απλό λόγο, ότι όποια κυβέρνηση σχηματιστεί, θα κληθεί να διαχειριστεί την ανεργία, που θα υπάρχει πάντα, την φτώχεια που θα υπάρχει πάντα, τους εφοπλιστές που θα υπάρχουν πάντα, τους καναλάρχες που θα υπάρχουν πάντα, τους αιμοβόρους τραπεζίτες που θα υπάρχουν πάντα. Τις αδικίες που θα υπάρχουν πάντα.

Εν ολίγοις. Η Αριστερά δεν πρέπει να διαχειρίζεται αυτά που «παράγει», ο καπιταλισμός. Η Αριστερά πρέπει να καταργήσει τον καπιταλισμό. Αλλιώς ο καπιταλισμός θα καταργήσει και θα καταπιεί την αριστερά και κυρίως τον λαό (παραδείγματα πάμπολλα).

Γιατί όλα αυτά; Διότι ακούω συζητήσεις συντρόφων από τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, που υποστηρίζουν ότι μια αριστερή κυβέρνηση, θα λύσει, ή θα επιχειρήσει να λύσει, φαινόμενα παθογένειας που έχουν δημιουργηθεί στην χώρα μας. Και θα προσπαθήσει να λύσει τα τραγικά αποτελέσματα μιας πολιτικής, χωρίς να αλλάξει την πολιτική, αλλά υπηρετώντας την πολιτική.

Και επειδή ο κόσμος διακρίνεται από μια βιασύνη και μια «τεμπελιά» και πιστεύει ότι ρίχνοντας απλά και μόνο ένα ψηφοδέλτιο στην κάλπη, μπορεί και να φύγει το μνημόνιο, οφείλουμε να πούμε ότι αυτό δεν θα γίνει. Μπορεί να γίνουν ένα σωρό άλλα ωραία πράγματα, αλλά μνημόνιο έτσι δεν φεύγει.

Οι χειροπέδες, μόνες τους, ποτέ δεν ξεκλειδώνονται. Πόσο μάλλον οι αλυσίδες. Δεν θα αλλάξει τίποτα, αν δεν αλλάξει ο λαός. Τρόπο σκέψης, τρόπο δράσης, τρόπο σύγκρουσης. Μα προχτές, έγινε ένα βήμα, θα πουν πολλοί. Σωστά έγινε ένα βήμα. Σημαντικό. Καταβαραθρώθηκαν τα ξεπουλημένα κόμματα του μνημονίου. Άριστο. Θεσπέσιο. Σημαντικό. Αλλά δεν φτάνει. Ήταν μια καλή αρχή, που αν δεν έχει συνέχεια, θα οδηγήσει σε τέλος.

 

ΥΓ 1. Πριν μέρες, είχα αναφέρει την φράση, «στις 6 Μαΐου ή θα γράψουμε ιστορία, ή θα μας γράψει η ιστορία». Υπό αυτό το πρίσμα, προχτές σαν λαός, ακόμη και αν κινηθήκαμε εκ του ασφαλούς και αν και γενικώς κινηθήκαμε δεξιά… γράψαμε ιστορία. Και πολύ το χαίρομαι. Και νιώθω ότι πρέπει να αλληλοευχηθούμε συγχαρητήρια και  πάντα τέτοια.

ΥΓ 2 Συμπληρώνοντας το προηγούμενο και αφού πια δεν έχουμε ΠΑΣΟΚ… ας έχουμε τα συνθήματα του «Μαζί καταφέραμε πολλά, μπορούμε περισσότερα».

ΥΓ3 Αν ήμουν Συριζαίος, θα ευχόμουν, σε τέτοιες εποχές, να είχα πολύ σκληρή κριτική από τα αριστερά μου…

Posted in Ελληνοφρένεια, Θύμιος Καλαμούκης | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Χρυσή Ναζί

Posted by redship στο 8 Μαΐου , 2012

Παρακολουθώντας την Κυριακή το βράδυ τις πρώτες εικόνες με τα «λεβεντόπαιδα» -όπως τα αποκάλεσε ο Μιχαλολιάκος- της «Χρυσής Αυγής», το απόφθεγμα επιβεβαιώνεται πλήρως:

«Ανθρωπος δεν γεννιέσαι.

Γίνεσαι…»

Posted in Το «αυγό του φιδιού» | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Λόγω, ακριβώς, των «ειδικών συνθηκών»

Posted by redship στο 8 Μαΐου , 2012

Γράφει   ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Κάποιοι, πριν από τις εκλογές και εντονότερα τώρα, μετά τις εκλογές, αναφέρονται στο γεγονός ότι η Ελλάδα, όπως σημειώνουν, διέρχεται «ειδικές συνθήκες».

Προσθέτουν ότι βάσει αυτού του λόγου, των «ειδικών συνθηκών», θα πρέπει να καθοριστεί και η στάση των πολιτικών κομμάτων.

Ας δούμε, λοιπόν, ποιες είναι αυτές οι «ειδικές συνθήκες»:

Η βαρβαρότητα, με τη μορφή της λιτότητας, της αντιλαϊκής αγριότητας, του εργασιακού μεσαίωνα, που εξαπλώνονται στην Ευρώπη, στην Αμερική και στον κόσμο ολόκληρο, είναι το αποτέλεσμα μιας παγκόσμιας κρίσης.

Αλλά, όπως άλλωστε παραδέχονται οι ίδιοι οι κεφαλαιοκράτες και τα πολιτικά τους όργανα, αυτή η κρίση έχει όνομα: Πρόκειται για βαθιά και παρατεταμένη

καπιταλιστική κρίση.

Αυτή είναι η πρώτη και κύρια «ειδική συνθήκη»: Η κρίση του καπιταλισμού. Ποιο συμπέρασμα προκύπτει, επομένως, από τούτη την κομβική διαπίστωση;

Τίποτα λιγότερο από την εξής αλήθεια:

Είναι αυτή ακριβώς η κρίση και ο χαρακτήρας της – ο καπιταλιστικός χαρακτήρας της κρίσης –

είναι ακριβώς αυτή η «ειδική συνθήκη»

που αναδεικνύει – και μάλιστα με απόλυτο τρόπο – ότι

η βαρβαρότητα, η αγριότητα, ο μισανθρωπισμός, η εκμετάλλευση, η καταπίεση, η ανελευθερία και η κάθε λογής έκφρασή τους, όπως τη βιώνουμε στην Ελλάδα (από τα μνημόνια και τις μειώσεις μισθών, μέχρι την εκτίναξη της ανεργίας και την εξάπλωση της κοινωνικής συμφοράς)

δεν αποτελούν παρά τυπική έκφραση και εκδήλωση της λειτουργίας ενός συστήματος – του καπιταλιστικού συστήματος – που όποτε φτάνει στα όριά του (και οι κρίσεις δεν είναι παρά η αποτύπωση των ορίων αυτού του συστήματος)

προσπαθεί να αναγεννηθεί μέσα από τη λαϊκή καταστροφή, μέσα από την κοινωνική λεηλασία, βυθίζοντας σε ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή και επιβάλλοντας ακόμα μεγαλύτερη λεηλασία στα ίδια του τα θύματα (εργάτες, αγρότες, μικρομεσαία στρώματα κ.λπ.).

Ποιο είναι, συνεπώς, το δεύτερο συμπέρασμα που εξάγεται από τούτη τη δεύτερη αλήθεια, την οποία ο ελληνικός λαός βιώνει με τρόπο οδυνηρό;

Μα ότι μέσα σε αυτό το σύστημα της κεφαλαιοκρατικής κυριαρχίας, ειδικά μέσα σε συνθήκες κρίσης αυτού του συστήματος, χωρίς την προοπτική της εξόδου και της ανατροπής αυτού του συστήματος,

ούτε «βελτίωση»,

ούτε «καλυτέρευση» και, πολύ περισσότερο,

καμία «λύση» στα προβλήματα του εργαζόμενου, καμία «λύση» στα προβλήματα του λαού, δεν μπορεί να υπάρξει.

Σε αυτές τις συνθήκες

– και λόγω αυτών ακριβώς των «ειδικών συνθηκών» –

τα λόγια του Λένιν απέναντι σε όσους υπόσχονται «βελτιώσεις» χωρίς, όμως, να σταματούν τους τεμενάδες στο καθεστώς που βαλτώνει το λαό, οι διαπιστώσεις του μπολσεβίκου ηγέτη ότι

«σε συνθήκες διατήρησης του καπιταλισμού οι μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να είναι ούτε σταθερές ούτε σοβαρές» και ότι οι εργαζόμενοι έχουν κάθε λόγο να «παλεύουν για βελτιώσεις για να συνεχίσουν πιο επίμονη πάλη ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά»,

ισχύουν εκατό φορές.

Αρα, ο «σωτηριολογικός», ο «φιλολαϊκός», ο «φιλεργατικός», ο «προοδευτικός», ο «αριστερός», ο «επαναστατικός» ή «υπερεπαναστατικός» λόγος του κάθε πολιτικού υποκειμένου, του κάθε κόμματος, κρίνεται με βάση την εξής λυδία λίθο:

Τα όσα λέει, τα όσα ισχυρίζεται, τα όσα επαγγέλλεται, τα όσα υπόσχεται, τα όσα διακηρύσσει,

και κυρίως το «αν» αφενός αυτά που λέει θα γίνουν, όσο και το «πώς» αφετέρου θα γίνουν αυτά που λέει,

εξαρτώνται, εν ολίγοις, από ένα πράγμα:

Από το «πού» λέει ότι θα γίνουν.

Θα γίνουν εντός ή εκτός καπιταλισμού; Θα γίνουν σε πορεία εντός ή εκτός του συστήματος της βαρβαρότητας; Εντός ή εκτός των μηχανισμών αυτής της βαρβαρότητας (π.χ. ΕΕ); Εντός ή εκτός των κανόνων λειτουργίας ενός συστήματος που έχει οικοδομηθεί και λειτουργεί πάνω στο έδαφος της βαρβαρότητας (π.χ. ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, μονοπώλια, εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο κ.λπ.);

Αυτό είναι το κριτήριο με βάση το οποίο προκύπτει

– και προκύπτει με τρόπο αλάνθαστο –

το πόσο «φιλολαϊκός», «φιλεργατικός», «αριστερός»

ή το πόσο δημαγωγικός, καιροσκοπικός και απατηλός

είναι ο λόγος εκείνου που τάζει «λύση», όχι έξω, αλλά μέσα στο σύστημα.

Μέσα, δηλαδή, σε εκείνο ακριβώς το σύστημα και μέσα σε εκείνους ακριβώς τους οργανισμούς και τους μηχανισμούς του, που δημιουργούν το πρόβλημα!

Αυτό είναι το κριτήριο με το οποίο πρέπει να ζυγιστούν όσοι εμφανίζονται σαν «σωτήρες» (και ενίοτε σαν «αριστεροί σωτήρες»).

Οσοι υπόσχονται στο λαό την «εξανθρωπισμένη» διαχείριση του ίδιου εκείνου συστήματος… που αφανίζει το λαό.

Οσοι, εν τέλει, θέλουν να διατηρήσουν την Ελλάδα εντός και επί τ’ αυτά του κεφαλαιοκρατικού κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού μοντέλου. Και μάλιστα τη στιγμή που – ακριβώς λόγω των «ειδικών συνθηκών» της κρίσης του καπιταλισμού – τα πάντα «φωνάζουν» υπέρ της ανατροπής του.

Posted in Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Νίκος Μπογιόπουλος | Leave a Comment »