καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Μαΐου 2012
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Εγγραφή

Η Εντολή κι η Λεοντή

Posted by redship στο 5 Μαΐου , 2012


 
Νάτη πάλι μπροστά η κάλπη. Δεν είναι μήτε ύψωμα που πρέπει να καταληφθεί, αλλά δεν είναι και μια στάση που την προσπερνάς λες και σ’ αυτήν θα ξαποστάσεις. Οι ρωγμές στο κουτί που ρίχνεται το ψηφοδέλτιο, είναι καμιά φορά και ίσως ανέκαθεν σ’ αυτόν τον τόπο, λάθος προάγγελος λάθος σεισμού. Φανφάρες και μεγάλα λόγια. Μεγάλα πιστόλια κι άσφαιρες υποσχέσεις. Το όλον σύστημα τα δίνει όλα, τα σχεδιάζει όλα, τα εγγυάται όλα περί τη νομή και κατοχή της πραγματικής εξουσίας με λεοντή τη διακυβέρνηση.

Σε τούτες τις εκλογές ειπώθηκε κι έγινε αποδεκτό από την πείρα και τα βάσανα από την αγωνία για το αύριο και την αθλιότητα του παρόντος πως «είμαστε σε πόλεμο». Κι αυτή είναι η μόνη γενικώς παραδεκτή αλήθεια από το ιστορικό πολιτικό υποκείμενο που λέγεται και είναι ο λαός. Κι έγινε συνάμα δυστυχώς αποδεκτό, πως αυτός ακριβώς ο λαός εξαφανίστηκε όλο το προηγούμενο διάστημα όποτε αρθρώθηκε έστω και μισός πολιτικός κι όχι επικοινωνιακός παρελκυστικός λόγος. Τι «κοινωνικοί εταίροι», βαφτίστηκε. Τι «κοινωνία» και «ομάδες» έπαιξαν με ξεφούσκωτη μπάλα το παιχνίδι της κερκίδας των ελεγκτών προεκλογικής κυκλοφορίας. Τι «συντεχνίες» πραγματικές και ανύπαρκτες αντάμα χρησιμοποιήθηκαν ή συκοφαντήθηκαν ως υπεύθυνες για την επελθούσα και την επερχόμενη καταστροφή. Μυαλά κολλήθηκαν στα κάγκελα και κάγκελα ξηλώθηκαν σε πυροτεχνηματικές απελευθερώσεις από μια θεσμοθετημένη μιζέρια.

Κανένα σενάριο ζωής, καμιά σκηνοθεσία εκλογικής προσαρμογής δεν μπορεί να φτάσει στον κυνισμό της σκοπιμότητας. Ναι είμαστε σε πόλεμο και δε θα τον λήξουμε μήτε με παράδοση μήτε με υποταγή όσοι αποφασίσαμε κι όσοι θα αποφασίσουν ψηφίζοντας ΚΚΕ να ξεφύγουν οριστικά από την τεχνητή πραγματικότητα και να ζήσουν καλύτερα σ’ αυτήν που μπορούν και ξέρουν να φτιάξουν.

Η πρώτη «αποκάλυψη» είναι οι όροι, οι προϋποθέσεις και το διαφαινόμενο αποτέλεσμα αυτών καθαυτών των σημερινών εκλογών. Κι είναι σκληρή και αμείλικτη όσο μπορείς να ξεχωρίσεις ψηφοφόρε την εντολή από την λεοντή. Την αλήθεια (που στη γλώσσα μας σημαίνει απλά δεν ξεχνώ) απ’ τη δολοφονικά επίκαιρη αλήθεια μιας μέρας, μιας πράξης και μιας στιγμής αποκομμένης απ’ το χτες και κυρίως από το αύριο. Για να δούμε λοιπόν την ύψιστη μορφή χειραγώγησης που μπορεί και να είναι οι εκλογές και το εκλογικό σύστημα στις αρχές του 21ου αιώνα στη «μικρή» «Χρεωμένη» Ελλάδα, ως εκλογικό διακύβευμα.

«Να καεί να καεί το μπορντέλο η Βουλή», φώναζαν τα πλήθη δακρυγονοκλαίοντα μόλις πριν από λίγους μήνες, όταν μέσα στο «μπορντέλλο» οι…ψηφισθέντες αντιπρόσωποι γίνονταν μεταλλαγμένων εντολών φορείς ιών ισχύος. Κάτι σαν άλιεν στις ταινίες θρίλερ επιστημονικής φαντασίας των εφέ, που από ένα σώμα βγαίνει ένα άλλο πολιτικό ον, και οι βουλήσεις του λαού γίνονται πασιέντζα με περισσότερα χαρτιά. Στο όνομα της δημοκρατίας. Μετάφραση εντολής στο όνομα της δημοκρατίας. Και σήμερα απλά οι κραυγάζοντες και οι ενισχυτές τους, θέλουν να μπουν μες στο «μπορντέλο», να το… τακτοποιήσουν να λειτουργεί καλύτερα. Στο όνομα της δημοκρατίας, οι εμπρηστές φοράνε τη λεοντή του διορθωτή και πυροσβέστη. Στην ίδια αντιμνημονιακή γραμμή κι ευρώπουλα και λυκόπουλα. Κι άντε ψεύτικος ανήφορος για το «γιούρια στον ταβλά με τα κουλούρια». Το σχέδιο από κάτω ολοφάνερο και στρεβλωτικά εκτυφλωτικό σαν σωρός από σπασμένα τζάμια και κρύσταλλα που διαθλούν το φως προς κάθε κατεύθυνση και το βαφτίζουν άστρο ή σταρ λαμπρό που μας οδηγεί…Πού. Στην απλώς επόμενη μέρα. Δανεική απ’ το μέλλον των παιδιών. Κομμένη απ’ τη ζωή των γηρατειών. Αρρωστη σαν το ηθικό που χάνεται για λίγες ώρες, όταν η κερκίδα αντιλαμβάνεται πως δεν παίζει αυτή το πρωτάθλημα.

Θυμάμαι με θλίψη και πόνο μυαλού έναν αριστερό κομμουνιστογενή, να μου λέει εδώ και δέκα χρόνια πως «άμα στο ΚΚΕ σ’ έχουν για να ασχολείσαι με τους παιδικούς σταθμούς και τα μικρά κι ασήμαντα να φύγεις. Εσύ είσαι για τα μεγάλα, αυτά που αλλάζουν τον κόσμο…». Σήμερα είναι υποψήφιος με εξωκοινοβουλευτικό κόμμα, συμμετέχει στις εκλογές και θέλει να με διορθώσει εμένα την αδιόρθωτη γιατί είναι πιο ρομαντικός κομμουνιστής από μένα…κολλημένη στο ΚΚΕ. Δεν είναι προσωπική υπόθεση η ψήφος. Ούτε όταν τη δίνεις ούτε όταν την παίρνεις. Δεν είναι λευκή επιταγή. Είναι συγκεκριμένη εντολή. Είναι υπεύθυνη υποκειμενική επιλογή. Γιατί ο άλλος φίλος μου ο δεξιός, μ’ έπιασε και μου ‘πε. «Πρώτη φορά θα ψηφίσω ΚΚΕ». «Τον ρώτησα γιατί και μ’ απάντησε «γιατί χανόμαστε κι εσείς θα είστε εκεί. Δεν θα πάμε έτσι άκλαυτοι»…

Δος μου κι άλλα τέτοια μικρά κι ασήμαντα όπως η πραγματική ζωή κι η ρεαλιστική λαϊκή ψήφος και τα σημαντικά είναι την επόμενη μέρα πολίτη ψηφοφόρε, ακούω εγώ το ΚΚΕ το κόμμα σου λαέ ν’ αντέχει να βροντοφωνάζει. Θέλω το σίδερο και το ξύλο, θέλω τη γνώση και το σχέδιο, θέλω τη μηχανή και το πετρέλαιο, θέλω τον υπολογιστή και το χρήστη του, θέλω το εμπόρευμα και τον επιβάτη να μεταφέρω. Γιατί θέλω το ναυπηγείο να φτιάξω το πλοίο μου, την κιβωτό των εργαζόμενων ανθρώπων στον κατακλυσμό των αφεντικών και των μονοπωλίων να κρατήσω ζωντανό και περήφανο. Δεν θέλω να παίξω τον ιπτάμενο Ολλανδό, τιμονιέρη στο σαπιοκάραβο των μονοπωλίων να πλανάται πάνω από σκελετούς άτυχων πληρωμάτων. Αλλο εντολή. Αλλο λεοντή.

Η ψήφος στο ΚΚΕ είναι για να μείνει στο ίδιο μετερίζι των αγώνων την επομένη των εκλογών. Για να παλεύει στα ψηλαλώνια απέναντι στο χάρο των λαών με καλύτερα όπλα και καλύτερες ασπίδες. Για να ζει ο λαός αφέντης τη ζωή του, αφέντης τη γη του, αφέντης τη γνώση και τα όνειρά του. Αυτήν την εντολή με ευλάβεια να την πάρουμε και με αγώνες και θυσίες να την εκτελέσουμε. Απ’ τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη περνάς κωπηλατώντας. Θα περάσουμε στην επόμενη μέρα με την ίδια σημαία. ΚΚΕ. Ποτέ σημαία ευκαιρίας.

 

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: