καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Οκτώβριος 2011
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Εγγραφή

Archive for 21 Οκτωβρίου 2011

Αναδημοσιεύση : «Επιστημονικός Κομμουνισμός vs Αντιεπιστημονικός Αντικομμουνισμός (2ο Μέρος «Αυθόρμητο και συνειδητό»)»

Posted by redship στο 21 Οκτωβρίου , 2011

ανδημοσίευση από radio collectiva

Με αφορμή τα χτεσινά γεγονότα που προκάλεσαν όλοι όσοι δηλώνουν υπερεπαναστάστες, μαυροκόκκινοι, κατακόκκινοι, μαύροι, άσπροι και ασπρόμαυροι, αναδημοσιεύουμε το άρθρο μας της 5/2/2011.
Δεν θα εξετάσουμε και δεν θα ασχοληθούμε αν οι μυστικές υπηρεσίες διασυνδέονται με κάποιους από αυτούς κάτι που είναι περισσότερο από βέβαιο, αλλά αυτούς που τους υποστηρίζουν και τους ακολουθούν χωρίς να έχουν πάρει χαμπάρι τι παίζεται και που επουδενεί δεν μπορεί να είναι σύμμαχοι όχι γιατί ακολουθούν προβοκάτορες, αλλά γιατί και ιδεολογικά δεν είναι συγγενείς μας…
Ακόμα και να μην ήταν προβοκατόρικοι μηχανισμοί(που στην κεφαλή ήταν) αυτοί που έδρασαν και δρουν μαζί τους δεν πας πουθενά μαζί τους ούτε καν για κατούρημα.» Άμα έχεις τέτοιους φίλους τι τους θέλεις τους εχθρούς. »
Το όριο ανάμεσα στην κριτική η ακόμα και στην πολεμική είναι το ψέμα, η κατασυκοφάντηση το αναμάσημα της λαθολογίας και η προβοκάτσια.
Η παραπάνω διαδικασίες δεν είναι τίποτα άλλο από το τελευταίο στάδιο της λυσσαλέας επίθεσης ενάντια στο ταξικό εργατικό λαϊκό κίνημα που καθοδηγείται και εκφράζεται από ένα συνεπές Κ. Κ, από τους αντικομμουνιστές όλων των αποχρώσεων.
Είτε γίνεται προετοιμασμένα είτε γίνεται ενστικτωδώς και επί ποδός είναι τμήμα μιας πολυετούς, καλά συντονισμένης και καλά σχεδιασμένης προπαγάνδας στο τελευταίο της στάδιο, ενώ επιστρατεύται όταν όλα τα επιχειρήματα του πολιτικού αντιπάλου έχουν καταρρεύσει.
Επειδή οι αντικομμουνιστές δεν μπορούν να αντιπαρατεθούν πολιτικά με τα συνεπή Κ. Κ , όχι γιατί δεν έχουν πολιτικές θέσεις (θέσεις έχουν και μάλιστα καλά επεξεργασμένες είτε ως μέρος του πολιτικού προσωπικού του μονοπωλιακού η του εγχώριου κεφαλαίου, είτε ως εκφραστές μικροαστικών στρωμάτων με αντεπαναστατική συνείδηση, που ο μόνιμος τρόμος τους είναι να μην μοιράσει η όποια επερχόμενη δικτατορία του προλεταριάτου τις αδιάφορες για αυτήν περιουσίες των τελευταίων), αλλά προτάσσουν το ψέμα μιας και η εργατική τάξη και τα σύμμαχα σε αυτήν στρώματα αποτελούν εκλογική πελατεία.
Να πούμε πως οι πιο σφοδροί αντικομμουνιστές είναι οι φασίστες, οι εθνικοσοσιαλιστές, οι κεντρώοι, οι σοσιαλδημοκράτες και οι αριστεριστές όλων των αποχρώσεων και αυτό είναι τυχαίο, δεν νομίζουμε λέμε εμείς. Φυσικά τα κοινά αντικομμουνιστικά χαρακτηριστικά όλων των παραπάνω δεν τους βάζουν στο ίδιο σακούλι εξάλλου έχουν και τεράστιες διαφορές, σαφώς και δεν είναι το ίδιο πράγμα, ασχέτως ότι όλοι έχουν την ίδια αφετηρία και μισούν το ίδιο την εργατική τάξη, την οποία δεν την θεωρούν πρωτοπορία.
Όλοι οι παραπάνω παρά τις μεγάλες διαφορές τους ακουμπούν σε μικροαστικές θεωρίες που στην πραγματικότητα απευθύνονται είτε στα πιο εξαθλιωμένα τμήματα της εργατικής τάξης(τα χωρίς ταξική συνείδηση και τα λούμπεν στοιχεία της), είτε στα μικρομεσαία στρώματα που αισθάνονται μικροαστική τάξη και κατά βάση υιοθετούν μικροαστικά χωρίς καμία αξία ιδεολογικά σχήματα που μεταξύ τους λίγο ως πολύ μοιάζουν.
Για παράδειγμα και οι σοσιαλδημοκράτες και οι φασίστες αναπτύσσουν τη θεωρία που λέει πως οι μικροαστοί δεν είναι ενδιάμεσα στρώματα ανάμεσα στην εργατική τάξη και το κεφάλαιο που ρέπουν πότε προς τα πάνω και πότε προς τα κάτω, αλλά μια ξεχωριστή τάξη που έχει ως αντίπαλο και την αστική και την εργατική τάξη αλλά αν είναι να διαλέξει σύμμαχο ανάμεσα στους δυο διαλέγει την αστική.
Όπως για παράδειγμα οι σοσιαλδημοκράτες, ο ΣΥΝ, οι οικολόγοι και οι αριστεριστές της αυτοδιαχείρισης συμφωνούν πως «οι νόμοι της αγοράς είναι πιο αποτελεσματικοί και πιο σημαντικοί από το ζήτημα το ποιος κυριαρχεί στην ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και στο ζήτημα της διανομής των προϊόντων της εργασίας».
Παρά τις όποιες διαφορές τους οι αριστεριστές, οι αναρχικοί, οι οπαδοί «του νέου επαναστατικού υποκειμένου», οι σοσιαλδημοκράτες και οι νέο αριστεροί* εκθειάζουν τις ιδέες του Μπούκτσιν που απορρέουν από το βιβλίο του «Αυθορμητισμός και οργάνωση», θεοποιώντας το «αυθόρμητο» ως ανώτερο επαναστατικό κίνητρο και πολεμώντας το συνειδητό, ως καπέλωμα της εργατικής τάξης στη μάζα, λες και η μετατροπή της σε όχλο θα επιφέρει το παραμικρό επαναστατικό αποτέλεσμα. Πέραν του ότι μπορεί να λειτουργήσει ως προβοκάτσια και να επιφέρει τα ακριβώς αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα, γίνεται μαγνήτης σε κάθε λογής ασφαλίτικο μηχανισμό του κράτους που θέλει να χτυπήσει το εργατικό λαϊκό κίνημα παρά τις όποιες καλές προθέσεις των παραπάνω*. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ήρωας του αριστερισμού και νυν οικολόγος – πράσινος Ντανιέλ κον Μπετίτ έλεγε, «Ο αυθορμητισμός είναι ο πλέον βολικός τρόπος να εκτονώνεται η επαναστατικότητα των μαζών».
Παρά τις όποιες διαφορές τους όλοι οι παραπάνω* αρνούνται την ιστορική αποστολή της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, αρνούνται το ρόλο των Κ. Κ. και πολεμούν λυσσαλέα την επιστημονική κοσμοθεωρία του Μαρξισμού Λενινισμού που συνεπάγεται της πρωτοπόρας του οργάνωσης. Αντ’ αυτού προτάσσουν μικροαστικά ρεύματα, με κορυφαίο αυτό του μικροαστικού ατομικισμού που είναι το ιδεολογικό μαραφέτι των σύγχρονων αντιεξουσιαστών και υιοθετείται και από τους «αντιεξουσιαστές» της κυβέρνησης του ΓΑΠ σε περιόδους που αυτή ήταν αντιπολίτευση όπως το Δεκέμβρη του 2008 μαζί με το ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Για όλους τους παραπάνω η εργατική τάξη δηλαδή το προλεταριάτο όχι μόνο δεν είναι η επαναστατική και πρωτοπόρα τάξη, αλλά είναι και αυτή που λόγω του πληθωρικού καταμερισμού της δεν μπορεί να είναι ενιαία και συμπαγής. Υιοθετούν τις απόψεις του βιβλίου του Γάλλου «ακτιβιστή» Αντρέ Γκόρτζ με τον τίτλο «Αντίο προλεταριάτο» και που κυκλοφόρησε το 1980. Με λίγα λόγια αναμασούν ότι «η εργατική τάξη δεν είναι και δεν μπορεί να λειτουργήσει ως σύνολο αλλά ως αυτόνομες και ξεχωριστές οντότητες» και «η εξουσία δεν μπορεί να κατακτηθεί παρά μόνο από μια τάξη που είναι κυρίαρχη». Αναμασούν την αντιεπιστημονική ρητορική της βλακείας και την συνθηματολογία των γκράφιτι, που είναι ναι μεν οξυδερκής αλλά ταυτόχρονα τόσο ρηχή μιας μιας και διατείνει σοφιστικού τύπου συμπεράσματα τα οποία δεν απορρέουν από καμία κοινωνική, ταξική και ιστορική πραγματικότητα και είναι 100% υποκειμενικός ιδεαλισμός. Φυσικά οι θέσεις του Αντρέ Γκόρτζ δεν εμφανίστηκαν από μόνες τους, παρόμοιες θέσεις αναπτύχθηκαν και από τους Α. Νέγκρι και Φ. Γκουατταρί που πρώτο παρουσίασαν το «νέο επαναστατικό υποκείμενο» που κατ΄αυτούς θα είναι η νεολαία, οι γυναίκες και το λούμπεν προλεταριάτο στη μπροσούρα «Οι νέοι χώροι της ελευθερίας». Παράλληλα με αυτούς δούλευε και η σχολή της Φρανκφούρτης γνωστή με το επίθετο «praxis» (Χέμπερτ Μαρκούζε – Μαξ Χορκχάιμερ), όπου το νέο επαναστατικό υποκείμενο ήταν κάπου ανάμεσα σε όλα τα παραπάνω, ενώ προσπαθούσε να διαστρεβλώσει τον Μαρξισμό, συνενώνοντας τον με θεωρίες όπως η φροϋδική και ο νεοθετικισμός, οδηγώντας τον Μαρξισμό κατευθείαν στον βολονταρισμό και στον υποκειμενικό ιδεαλισμό.
Όλοι μαζί και αυτοί και οι αριστεριστές και οι οι αναρχικοί αρνούνται με επιμονή την δικτατορία του προλεταριάτου και την εργατοαγροτική συμμαχία, όπως αρνούνται την λενινιστική αρχή για τις τάξεις (α.»τη θέση που κατέχουν σ’ ένα ιστορικά καθορισμένο σύστημα κοινωνικής παραγωγής», β. «τη σχέση τους με τα μέσα παραγωγής», γ. «το ρόλο τους στην κοινωνική οργάνωση της εργασίας», δ. «πως ιδιοποιούνται τη μερίδα του κοινωνικού πλούτου», ε.»ποιο είναι το μέγεθος της μερίδας του κοινωνικού πλούτου».) καθορίζοντας τες από το μέγεθος της φορολογικής τους δήλωσης, στο αν έχουν πισίνες, κινητά, ακίνητα και σταθερή εργασία, αν φορούν κοστούμι με γραβάτα, η είναι του alternativo style.
Όλα αυτά τα μικροαστικά και απολιτίκ στοιχεία προβοκάρουν συνειδητά το μαζικό λαϊκό κίνημα αναπτύσσοντας πότε πρωτόγονο και πότε επιστημονικοφανή αντικομμουνισμό.
Χτυπούν κατευθείαν στην καρδιά των μικρομεσαίων στρωμάτων που λόγω της μικρής ιδιοκτησίας που έχουν και του φόβου τους να μην την χάσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία, την ησυχία και τις παραδοσιακές η μη συνήθειες τους. Τα διαμορφώνουν έτσι για να αποδέχονται την εύπεπτη συνθηματολογία και τον καιροσκοπισμό όλων των παραπάνω «ιδεολογικών σχημάτων» γιατί η σκέψη τους δεν απαιτεί κάποια δυσκολία, ούτε κηρύττει την οποιαδήποτε σύγκρουση με το μονοπωλιακό καπιταλισμό, αλλά με τις εξουσίες η τα παρασκήνια γενικά και αόριστα.
Συνήθως ο αντικομμουνιστής που μονίμως στηρίζεται στο ψέμα αναπτύσσει τη λογική του παραλόγου, τη σκέψη της μη σκέψης, κάνει σημαία του την παραϊστορία σε σχέση με την ιστορία, ενώ οι ιστορίες συνωμοσίας είναι το δόγμα του.
Η δυνατότητα της επεξεργασίας του αντικομμουνιστή σε ένα οποιοδήποτε θέμα είναι τέτοια που φτάνει μόνο στο επίπεδο του διαχωρισμού του ειδικού από το γενικό, οδηγώντας την ενότητα του ειδικού και το γενικού στο αόριστο. Δεν έχει ιδέα πως όταν διαχωρίζεται και η ενότητα και η διάκριση ανάμεσα στα αντίθετα η τα σχετικώς ομοιογενή τότε η κατάληξη είναι η μεταφυσική. Αυτή τάση ομφαλοσκοπισμού και φυγής του γενικού από από ειδικό και το αντίστροφο χαρακτηρίζει τις ποιο ανώριμες πολιτικά ομαδούλες που έχουν πάρει οριστικά και αμετάκλητα η διαζύγιο από τη λογική η γραμμή από τις μυστικές υπηρεσίες να κάνουν αντικομμουνισμό. Αυτή η τάση χαρακτηρίζει και την κύρια πλευρά δραστηριοποίησης που αναπτύσσουν οι προβοκατόρικοι μηχανισμοί όταν αυτή εκδηλώνεται από ώριμα πολιτικά υποκείμενα(πρόσωπα, φορείς κόμματα). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ο οπορτουνισμός, αντικομμουνισμός | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί.(21/10/11)

Posted by redship στο 21 Οκτωβρίου , 2011

 

Ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί, της καταστροφής, της φτώχειας, της εξαθλίωσης, της γενικευμένης μαυρίλας που απλώνουν βασανιστικά πάνω από την χώρα.  Αυτουργοί, της κλοπής της περιουσίας του τόπου, του ξεπουλήματος μοναδικών θησαυρών, κερδοφόρων οργανισμών.

Φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί του ξηλώματος  αυτών των ελάχιστων δικαιωμάτων που είχαν απομείνει, για την προστασία της δουλειάς, του ανέργου, του αδύναμου, της μητρότητας, του ανήμπορου.

Φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί, της γενικευμένης ανασφάλειας, κατάθλιψης, της βαριάς συννεφιάς που φέρνουν στον τόπο.

Φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί, αδίστακτοι εγκληματίες, κατά των ηλικιωμένων συνταξιούχων, που με ιταμό τρόπο τόλμησαν να κόψουν το δώρο Χριστουγέννων και Πάσχα,  από τα γεροντάκια, με την σύνταξη των 450 ευρώ!!!.

Φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί, έμπνευσης, θέσπισης και επιβολής φόρων, φόρων, φόρων, φόρων  και άλλων φόρων.

Φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της απόλυτης ελευθερίας που εξασφαλίζουν σε κάθε λογής λαμόγια, κολλητούς, φοροφυγάδες, μεγαλοκαρχαρίες, να κατακλέβουν τα δημόσια ταμεία, με χαριστικές φοροαπαλλαγές και φοροκλοπές.

Ηθικοί αυτουργοί της καταδίκης ενός λαού σε ισόβια φυλάκιση, ανέχειας και δυστυχίας.
Φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί, ενός πρωτοφανούς κύματος αυταρχισμού, και διατήρησης, ενός συρφετού ύποπτων και σκοτεινών μηχανισμών, με κουκούλα ή χωρίς.

Ηθικοί αυτουργοί, του θανάτου, ενός μεροκαματιάρη οικοδόμου, μαχητή διαδηλωτή, για καλύτερη και δικαιότερη ζωή. Ενός πατέρα δύο κοριτσιών, ενός ακόμη άνεργου εργάτη.

Αυτοί οι ηθικοί αυτουργοί, επικίνδυνοι και σάπιοι, με τις κατάπτυστες πράξεις και τις αποτρόπαιες αποφάσεις τους, έχουν ήδη μετατραπεί, σε ηθικούς αυτουργούς του δικού τους οριστικού τέλους.

Και αυτό, είναι «η πρώτη στον ορίζοντα, κόκκινη λαμπερή φωτοβολίδα».

Καλό δρόμο.

Θύμιος Κ.

Posted in Θύμιος Καλαμούκης, ελληνοφρένεια | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

οι καταγγελίες της γ.γ. του ΚΚΕ στο mega

Posted by redship στο 21 Οκτωβρίου , 2011

οι καταγγελίες της γ.γ. του ΚΚΕ   Αλέκας   Παπαγήγα  στο mega για τα στοιχεία που έχει το ΚΚΕ και συνδέουν τους αναρχοφασίστες- προβοκάτορες με δυνάμεις της Ελληνικής Αστυνομίας

βίντεο από βαθύ κόκκινο

 

Posted in ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Αντεπίθεση και επαγρύπνηση.

Posted by redship στο 21 Οκτωβρίου , 2011

Posted in ρήξη και ανατροπή, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Στην αντεπίθεση με λαϊκή οργάνωση με συσπείρωση στο ΚΚΕ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Οργανωμένο ταξικά άλμα μπροστά

Posted by redship στο 21 Οκτωβρίου , 2011

Δεδομένη η απόλυτη επιτυχία της 48ωρης απεργίας. Δεδομένη η μαζικότατη συμμετοχή στις διαδηλώσεις που οργάνωσε το ΠΑΜΕ. Δεδομένη και η έκφραση της συσσωρευμένης λαϊκής οργής με πολιτικούς όρους.

Ολα μαζί συνιστούν κίνδυνο για το σύστημα που στηρίζεται στην εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης την ώρα που έχει αδιέξοδα για τη διαχείριση της κρίσης και τους οξύτατους ανταγωνισμούς ανάμεσα σε μερίδες του κεφαλαίου σε συνδυασμό με τους ανταγωνισμούς στην ΕΕ για τη χασούρα. Οι εργάτες αποκτούν συνείδηση της δύναμής τους όταν αρνούνται να παράξουν για το κέρδος του καπιταλιστή και απεργούν. Οι εργάτες της κάθε ξεχωριστής επιχείρησης αποκτούν συνείδηση της δύναμής τους όταν βγαίνουν στο δρόμο και συναντιούνται με τα ταξικά αδέλφια τους που επίσης απεργούν. Οι εργάτες αποκτούν συνείδηση της δύναμής τους όταν μέσα από όλη τη διαδικασία οργάνωσης του αγώνα τους και εφαρμογής της απόφασής τους αντιμετωπίζουν όλο το μηχανισμό του συστήματος της εκμετάλλευσης και νιώθουν στην πράξη ότι ο αντίπαλος δεν είναι ανίκητος.

Η προπαγανδιστική μηχανή της αστικής τάξης προσπαθεί να φέρει στα μέτρα του και τη διαδήλωση. Ερμηνεύοντάς την σαν ενίσχυση της καλής κυβέρνησης απέναντι στους κακούς ξένους. Καλή η τακτική της αλεπούς αλλά οι διαδηλωτές είχαν γραμμένο στα πανό τους «Κάτω η κυβέρνηση και τα κόμματα της πλουτοκρατίας».

Κατανοητή η αγωνία της αστικής τάξης. Πάνω που μερικά στοιχεία δείχνουν ανάκαμψη, η κρίση βαθαίνει. Το πικρό ποτήρι της καταστροφής κεφαλαίων είναι υποχρεωμένοι να το πιουν, όχι από κάποιο καπρίτσιο της μοίρας αλλά γιατί αυτή η εξέλιξη υπακούει σε σιδερένιους νόμους ανάπτυξης του καπιταλισμού (για όσους το ψάχνουν, ας κοιτάξουν λίγο το νόμο της αξίας στον Μαρξ, στο όνομα του οποίου πολλοί πίνουν νερό, αλλά μόλις φτάνουν στο διά ταύτα, ζητάνε δημοκρατική διαχείριση του καπιταλισμού, αντί για την προφανή ιστορική ανάγκη: την ανατροπή του, γιατί δεν πάει άλλο, γιατί όσο υπάρχει αυτό το σύστημα μόνο δεινά μπορεί να φέρνει για την εργατική τάξη, δύναμη της οποίας επίσης καταστρέφεται).

Αυτή την ιστορική ανάγκη, την ανάγκη να ανοίξει ο δρόμος για την ανατροπή του συστήματος που σωρεύει δεινά για την εργατική τάξη, ήρθαν να υπηρετήσουν όλοι όσοι συσπειρωμένοι στα ταξικά συνδικάτα διαδήλωσαν στο δρόμο, ακόμα κι εκείνοι που δεν έχουν αποκτήσει ακόμα τέτοια συνείδηση. Η συνείδηση διαμορφώνεται ακριβώς εκεί. Στην άμεση αντιπαράθεση με τους καπιταλιστές. Κι αυτή εξελίσσεται πριν απ’ όλα μέσα στους χώρους δουλειάς. Είναι η αντιπαράθεση που πρέπει να οξυνθεί. Γι’ αυτήν την αντιπαράθεση συγκεντρώνονται διαρκώς δυνάμεις, σ’ αυτή τη γραμμή καλεί το ΚΚΕ. Αυτήν τη γραμμή την έκαναν απόφασή τους χιλιάδες και χιλιάδες διαδηλωτές σ’ όλη τη χώρα ψηφίζοντας το ίδιο ακριβώς ψήφισμα για την κλιμάκωση της ταξικής πάλης. Είναι νομοτέλειες της ταξικής πάλης όλα αυτά, για να επιταχυνθεί αυτή η εξέλιξη δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους οι κομμουνιστές, το ΚΚΕ.

Η τροπή που παίρνουν οι εξελίξεις όταν ο λαός βγαίνει στο προσκήνιο με όρους ταξικής αντιπαράθεσης, κινητοποιεί στο έπακρο τις δυνάμεις της αντίδρασης. Ο αντίπαλος κάνει ό,τι περνά απ’ το χέρι του για να εμποδίσει αυτήν την εξέλιξη, χτες έφτασε και σε ανοιχτή οργανωμένη δολοφονική επίθεση στη διαδήλωση. Παράλληλα, εκεί που θεωρούν πως δεν τους ακουμπά η οργανωμένη λαϊκή αντίδραση, αυτοί που με τις αποφάσεις τους τσακίζουν εκατομμύρια λαϊκών ανθρώπων, στήνουν – κακοστημένες – παραστάσεις «κοινοβουλευτικής δημοκρατίας», όπως χτες στη Βουλή, με δήθεν αντιπαράθεση, ελπίζοντας πως ο κουρνιαχτός θα δημιουργήσει απυρόβλητο για την κοινή πολιτική τους που απειλεί να βάλει ταφόπλακα στα δίκια της εργατικής τάξης.

Εξω στο δρόμο, η λέξη «ψωμί» επιβίωνε στα χείλη. Λέξη ιερή, λέξη που κινητοποιεί πέρα από τις ανάγκες της επιβίωσης. Μαζί με την απόφαση: «Μπορούμε χωρίς αφεντικά!».

Η εργατική τάξη έκανε ένα βήμα, συγκεντρώνει δυνάμεις για ένα άλμα. Η ταξική πάλη οξύνεται. Η ταξική πάλη αναγκαστικά θα οξυνθεί. Οι καπιταλιστές δε θα αφεθούν ανεμπόδιστοι να κάνουν περίπατο πάνω στα σακατεμένα κορμιά των εργατών. Η εργατική τάξη έχει κάθε συμφέρον να οξύνει την πάλη της. Να συσπειρωθεί γύρω από τη γραμμή του ΠΑΜΕ, να συμπαραταχθεί με το ΚΚΕ – που εγγυάται ότι η πάλη της θα έχει τη διέξοδο που τη συμφέρει.

Στενεύει ο χρόνος. Εξαφανίζονται τα περιθώρια για αυταπάτες. Τώρα είναι η ώρα για την εργατική τάξη να κάνει το άλμα μπροστά. Οπως μόνο το ΚΚΕ διακηρύσσει την ώρα που όλοι οι άλλοι ζητάνε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο υποταγή στις ανάγκες του κεφαλαίου.

Καμιά υποταγή, διέξοδος με πάλη λαϊκή.

Ασχετο; «Ως τι περιφρουρεί το ΚΚΕ τη Βουλή;» αναρωτήθηκε, δήθεν αθώα, από το βήμα της Βουλής ο Πάγκαλος. Ο ίδιος γνώριζε, βέβαια, ότι το σύνολο των δυνάμεων του ΠΑΜΕ υπεράσπιζε τη διαδήλωση από την κρατική και παρακρατική επίθεση. Γιατί έκανε αυτή τη δήλωση μέσα στη Βουλή; Η απάντηση αυτονόητη όταν προστεθεί το γεγονός ότι την ίδια ώρα ο αρχισυντάκτης της «Καθημερινής» από τη συχνότητα του «Σκάι», κάποιος Ξυδάκης, επαναλάμβανε την ίδια «ερώτηση», που ταυτόχρονα μεταδιδόταν και ως εκτίμηση από το ραδιοσταθμό του «ΣΥΝ», «το Κόκκινο», ενώ αυτή η «εκτίμηση» είχε προαναγγελθεί και ως σύνθημα για τη δολοφονική επίθεση στη διαδήλωση από διάφορα «μπλογκ». Την αυλαία αυτών είχε ανοίξει το «Κυριακάτικο Βήμα». Η δήλωση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης δίνει απόλυτη απάντηση στο ποια μηχανή κίνησε τα νήματα.

 

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

Posted in ρήξη και ανατροπή, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Προχωράμε!

Posted by redship στο 21 Οκτωβρίου , 2011

Ο ελληνικός λαός έχει τεράστια εμπειρία.

Και το Κόμμα του, το ΚΚΕ, επίσης.

Η Ιστορία των κοινωνιών δεν είναι παρά η Ιστορία της πάλης των τάξεων. Σε αυτήν την ταξική πάλη οι εκμεταλλευτές, τα όργανά τους, το κράτος τους, το παρακράτος τους, οι επίσημοι και οι προβοκατόρικοι μηχανισμοί τους, χρησιμοποιούν όλα τα μέσα για να ποδηγετούν το δίκιο των καταπιεζόμενων:

Απειλές, εκβιασμούς, τρομοκρατία, δολοφονικές επιθέσεις, όπως η χτεσινή στο Σύνταγμα, κάθε είδους ωμότητα.

Αλλά η Ιστορία έχει αποφανθεί: Οποια βρωμιά, όποιο τραμπουκισμό, όποια «κουκούλα» κι αν χρησιμοποιήσουν, η θέση τους είναι προκαθορισμένη.

Από τη στιγμή που ο γίγαντας λαός σηκωθεί,

από τη στιγμή που η εργατική τάξη, που χωρίς αυτήν γρανάζι δε γυρνά, πάρει την υπόθεση στα χέρια της,

τότε, όλοι αυτοί θα βρεθούν στη θέση που ανήκουν:

Στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας.

Μαζί με τα κόμματά τους, με τα μνημόνιά τους, με τα πολυνομοσχέδιά τους, με τις τρόικές τους και με την πλουτοκρατία τους.

Προς αυτήν τη θέση οδεύουν. Ολο και ταχύτερα.

 

Γράφει   ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Posted in ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Στην αντεπίθεση με λαϊκή οργάνωση με συσπείρωση στο ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Λιάνα Κανέλλη για το Πολυνομοσχέδιο (Οκτ. 2011)

Posted by redship στο 21 Οκτωβρίου , 2011

Posted in λιάνα κανέλλη | Με ετικέτα: | 1 Comment »