καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Οκτώβριος 2011
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Εγγραφή

Archive for 12 Οκτωβρίου 2011

Μία η πραγματικότητα, δύο οι δρόμοι

Posted by redship στο 12 Οκτωβρίου , 2011

Την ώρα της μεγάλης παραζάλης έχει αξία να κρατάς σημειώσεις γι’ αυτά που λένε όσοι είναι υποχρεωμένοι ανά ώρα να βρίσκουν και νέα επιχειρήματα για να υπερασπίσουν το σύστημα. Προχτές το βράδυ η κρατική τηλεόραση επιστράτευσε τον σκηνοθέτη Π. Βούλγαρη, που έκπληκτος δήλωνε πως δεν μπορεί να καταλάβει τι συμβαίνει, αφού – όπως είπε – τα πράγματα είναι διαφορετικά στο δελτίο των 6, των 8 και των 10. Αντε τώρα με τόσο ραγδαία μεταβολή να κάνει νέα ταινία για την προώθηση της «εθνικής ομοψυχίας».

Η πραγματικότητα δεν αλλάζει από δελτίο σε δελτίο. Οι εξελίξεις όμως είναι πράγματι καταιγιστικές. Γεγονός που αναγκάζει τους απολογητές του συστήματος να παριστάνουν τους έκπληκτους, για να θολώσουν τη θέση τους απέναντι στις εξελίξεις.

Χτες η «Ελευθεροτυπία» έκλαιγε γιατί δήθεν η σημερινή ΕΕ δεν έχει σχέση με αυτήν που οραματίστηκαν οι ιδρυτές της. Ξέρει η εφημερίδα ότι η ΕΕ δεν είναι παρά συνέχεια της Ενωσης Χάλυβα που έγινε μετά ΕΟΚ και ύστερα ΕΕ, δηλαδή μια ιμπεριαλιστική ένωση στην εξέλιξή της. Είναι το ίδιο ιμπεριαλιστικό μαγαζί που ανταγωνίζεται με άλλα ομόλογά του, με κοινό υποζύγιο την εργατική τάξη. Αυτό δε θέλει να δει και η «Ελευθεροτυπία».

Μόνο όποιος βλέπει τη βασική αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας και θέλει να τη λύσει, μόνο αυτός μπορεί να γίνει χρήσιμος στην εργατική τάξη σήμερα. Οπως δεν υπάρχουν καλοί και κακοί καπιταλιστές έτσι δεν υπάρχουν καλοί και κακοί επαναστάτες. Υπάρχουν αυτοί που δείχνουν τον ένοχο και τη διέξοδο κι εκείνοι που ζητάνε να ενωθούν οι εργάτες για να σώσουν τα αφεντικά τους.

Οσο οξύνεται η αντίθεση, τόσο στενεύει ο χώρος για τους οπορτουνιστές, που αναγκάζονται τελικά να πάρουν θέση. Να αποκαλύψουν, δηλαδή, ότι αυτό που τους καίει δεν είναι η νίκη της εργατικής τάξης, αλλά η σωτηρία του συστήματος.

Απ’ αυτή τη σκοπιά έχει δίκιο η «Καθημερινή», που ζητάει να ξεχωρίσει η ήρα απ’ το στάρι. Δε γίνεται να υπερασπίζεις την καπιταλιστική νομιμότητα και το δίκιο του εργάτη παράλληλα. Η «Καθημερινή» ζητά εφαρμογή του νόμου, του αστικού νόμου. Το ίδιο ζητάνε και οι οπορτουνιστές, που σε όσα συμβαίνουν βλέπουν απλά μια παραβίαση της νομιμότητας αλλά κρύβουν ότι οι νόμοι είναι κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα της αστικής τάξης.

Η εργατική τάξη είναι υποχρεωμένη να χτίζει το δίκιο της καθημερινά με τη δύναμη του αγώνα της. Δεν έχει να περιμένει τίποτα διεκδικώντας δίκιο στο αστικό δίκαιο. Απόδειξη; Το παιχνίδι που κάνουν τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που εμφανίζονται διαφωνούντες. Εχουν στηρίξει τα πάντα, ζητάνε η σφαγή να γίνει νόμιμα και με διάλογο.

Οι εργάτες ή θα επιβάλουν το δίκιο τους ή το δίκιο του αστού θα τους θάψει.

Σ’ αυτή τη μάχη έχει τεράστια σημασία το καθάρισμα της αυλής (το ξαναγράψαμε, το ξαναγράφουμε, θα το ξαναγράψουμε) γιατί οι καιροί δεν είναι αθώοι. Η «Wall Street Journal» κυκλοφόρησε έναν τίτλο με «το ερώτημα του Λένιν» και στο κείμενο χαρακτήριζε επαναστάτες που απαντούν στο «τι να κάνουμε» τον Σαρκοζί και την Μέρκελ. Απλός συνειρμός χρειάζεται για να καταλάβουμε πως δεν αξίζει το χειροκρότημά μας όποιος πετάει ένα επαναστατικό τσιτάτο, αλλά θέλει ψάξιμο σε ποια πολιτική το υποτάσσει…

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

Posted in ριζασπάστης, ταξικός πόλεμος, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Στο 2004… π.Χ.!

Posted by redship στο 12 Οκτωβρίου , 2011

Ο κ. Βενιζέλος μας ενημέρωσε ότι το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων θα πρέπει (για το καλό τους…) να επιστρέψει στα επίπεδα του 2004.

Κατ’ αρχάς, αν πάρουμε έναν μόνο δείκτη και συγκεκριμένα το ύψος του ΑΕΠ, αυτό που μας «έταξε» ο αντιπρόεδρος σημαίνει μια

καταβύθιση της ελληνικής οικονομίας της τάξης του 15%!

Αλλά, όπως είναι σε θέση να διαβεβαιώσει ο οποιοσδήποτε πρωτοετής φοιτητής οποιασδήποτε οικονομικής σχολής, μια τέτοια πτώση του ΑΕΠ

μόνο με τις συνέπειες που επιφέρει σε μια χώρα ένας πόλεμος μπορεί να συγκριθεί!

Εν ολίγοις, ο κ. Βενιζέλος μας το επιβεβαίωσε:

Αυτό που υφίσταται σήμερα ο ελληνικός λαός είναι ένας πόλεμος.

Ενας πόλεμος που τον έχουν κηρύξει και τον έχουν εξαπολύσει εναντίον του λαού τα συμφέροντα που εξυπηρετεί πολιτικά η αδίστακτη κυβέρνηση, οι αδίστακτοι φίλοι της κυβέρνησης, η τρόικα και οι φίλοι της τρόικας.

Ενας ταξικός πόλεμος!

Δυστυχώς, όμως, για τη ζωή των λαϊκών στρωμάτων, η ακολουθούμενη πολιτική ισοδυναμεί με τέτοιο πισωγύρισμα που μπροστά του ακόμα και τα… ταξίδια στο χρόνο για τα οποία μιλάει ο Βενιζέλος μοιάζουν με προσκοπική εκδρομή.

Στην πραγματικότητα ισχύουν τα εξής:

α) Πολύ πριν το ΠΑΣΟΚ μαζί με το ΛΑ.Ο.Σ. ψηφίσουν τα μνημόνια, πολύ πριν η κυβέρνηση περάσει το μεσοπρόθεσμο (και πριν η ΝΔ ψηφίσει τους μισούς νόμους του εφαρμοστικού για την υλοποίηση του μεσοπρόθεσμου), πολύ πριν την καταιγίδα των χαρατσιών και του πολυνομοσχεδίου, είχε καταγραφεί – και μάλιστα με στοιχεία της δικής τους ΓΣΕΕ – ότι:

Οι μισθοί των Ελλήνων εργαζομένων σε πραγματικές τιμές είχαν περιπέσει στα επίπεδα του 1984!

Οχι λοιπόν στο 2004, αλλά στο… 1984!

Και τούτο είχε συμβεί, ήδη, πριν από την εφαρμογή των περικοπών. Πριν από την εκδήλωση της λεηλασίας σε μισθωτούς. Δηλαδή οι εργάτες ήταν στο 1984 πριν ακόμα τους κοπούν οι μισθοί.

Οι εργάτες – με τον «ολόκληρο» μισθό – είχαν βρεθεί στο 1984 πολύ πριν ο Βενιζέλος, ο Παπανδρέου και ο Παπακωνσταντίνου τους «υποσχεθούν» ότι με τους κομμένους μισθούς θα τους πάνε στο… 2004.

β) Με τα μέτρα τα κυβερνητικά για τις συλλογικές συμβάσεις. Με τα μέτρα για την λεγόμενη «εκ περιτροπής εργασία». Με την «αποσχολησιμότητα». Με τις «επιχειρησιακές συμβάσεις». Με τα «δουλεμπορικά» και με όλα τα συναφή που συνθέτουν την εικόνα «Νταχάου» που επικρατεί στους εργασιακούς χώρους, οι εργασιακές σχέσεις έχουν περιέλθει όχι σε εποχές 2004, όπως λέει ο Βενιζέλος, αλλά σε εποχές… 1884!

Οχι, λοιπόν, στο 2004, αλλά στο… 1884!

Εκεί μας έχουν γυρίσει! Στις εποχές, δηλαδή, του 19ου αιώνα. Σε εποχές που παραπέμπουν στην εξέγερση του Σικάγου και πριν ακόμα κι από εκείνη την ματωμένη Πρωτομαγιά!

γ) Με τα δάνεια. Με τις δανειακές συμβάσεις. Με τις «επιμηκύνσεις». Με τις «αναδιαρθρώσεις». Με τα «κουρέματα» και με όλα αυτά που κάνουν τον κ. Παπανδρέου τόσο υπερήφανο ώστε να δηλώνει στη ΔΕΘ ότι «έχουμε πάρει το μεγαλύτερο δάνειο στην ιστορία από κάθε άλλη χώρα» (!), οι «σωτήρες», μας έχουν ήδη γυρίσει όχι στο 2004, αλλά στο… 1824!

Μας έχουν γυρίσει, δηλαδή, στα δάνεια της εποχής του Κωλέττη. Τότε που η Ελλάδα είχε χρέη πριν ακόμα συγκροτηθεί σε κράτος! Τότε που τους τόκους και τα χρέη εκείνων των δανείων ο ελληνικός λαός τα πλήρωνε με χρεοκοπίες, με συμφορές και καταστροφές για 100 χρόνια!

Οχι, λοιπόν, στο 2004, αλλά στο… 1824!

Εκεί μας έχουν κατρακυλήσει! Και θέλουν να μας κρατήσουν εκεί και για τα επόμενα 100 χρόνια!

Ολα αυτά μαζί φωτίζουν την αληθινή πλευρά της δήλωσης Βενιζέλου.

Είναι σαφές ότι ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης είπε τη μισή αλήθεια, αφού πίσω από τις μισές αλήθειες κρύβονται πάντα τα μεγαλύτερα ψεύδη.

Ο κ. Βενιζέλος που σέρνει το χορό της πολιτικής της επιστροφής των εργαζομένων στην εποχή της δουλείας, των ειλώτων και του Καιάδα,

μίλησε για επιστροφή στο 2004. Αλλά «ξέχασε» να συμπληρώσει: «Προ Χριστού»…

 

Posted in ριζασπάστης, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, ταξικός πόλεμος, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Κατάληψη μηχανογραφικού ΔΕΗ – Παραλήρημα Καψή στο MEGA

Posted by redship στο 12 Οκτωβρίου , 2011

αναδημοσίευση από redfly planet

 

Παραλήρημα του Μανώλη Καψή πριν από λίγο, στο δελτίο ειδήσεων του MEGA, καθώς προσπαθούσε μετα κόπων και βασάνων να υπερασπιστεί την ταξική επίθεση κυβέρνησης και κεφαλαίου, απέναντι στον εχθρό λαό, και να καταδικάσει την κατάληψη του μηχανογραφικού της ΔΕΗ, απο την ΓΕΝΟΠ, το ΠΑΜΕ και μέλη της ΓΣΕΕ, επικαλούμενος την αστική νομιμότητα …

Μάλιστα προσπαθούσε σήμερα για άλλη μια φορά να μας πει, πως για την κρίση φταίνε οι ελεύθεροι επαγγελματίες (οι δημόσιοι υπάλληλοι ήταν χτες), οι οποίοι δεν δήλωναν τις πενταροδεκάρες τους στην εφορία. Μόνο που αυτήν την φορά το βλέπω λίγο δύσκολο «κ». Καψή, να βρείτε συμμάχους και υποστηρικτών των απόψεών σας, ακόμα και στα μικροαστικά στρώματα, καθώς ΚΑΝΕΝΑΣ δεν μπορεί και δεν θέλει πια, να πληρώνει τους τόκους των χρεών σας.

To video απο το Βαθύ Κόκκινο

Posted in τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Σοσια… ληστές!

Posted by redship στο 12 Οκτωβρίου , 2011

Σύμφωνα με το πολυνομοσχέδιο, πέρα από το αισχρό μέτρο της μείωσης του αφορολόγητου στα 5.000 που σημαίνει ότι θα πληρώνει φόρο ακόμα και ένας εργαζόμενος με εισόδημα 350 ευρώ το μήνα (!), προσθέστε και τούτο:

Οι φορολογικοί συντελεστές για τους μισθωτούς αυξάνονται μέχρι και 4 μονάδες!

Προσέξτε τώρα τι σημαίνει κυβέρνηση «σοσιαλιστών»:

Ενώ φορολογούν τα 350 ευρώ μηνιαίως, ενώ αυξάνουν το φορολογικό συντελεστή του μισθωτού έως και 4 μονάδες, είναι οι ίδιοι που πανηγυρίζουν, γιατί εν μέσω κρίσης μείωσαν κατά 5 μονάδες το φορολογικό συντελεστή των βιομηχάνων!

Είναι οι ίδιοι που πανηγυρίζουν γιατί – μαζί με τη ΝΔ – έχουν μειώσει συνολικά το φορολογικό συντελεστή του μεγάλου κεφαλαίου την τελευταία δεκαετία κατά 25 μονάδες (!), από το 45% στο 20%.

Δηλαδή, οι ίδιοι που πήγαν τον ΦΠΑ στο 23% για το λαό, οι ίδιοι που επιδίδονται σε μια άνευ προηγουμένου φορολεηλασία των λαϊκών στρωμάτων

μείωσαν τους φορολογικούς συντελεστές για τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών, των τραπεζιτών, της πλουτοκρατίας κατά 55%!!!

Posted in ριζασπάστης, το πασοκ στην υπηρεσία του κεφαλαίου | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »