καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Οκτώβριος 2011
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Σεπτ.   Νοέ. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Εγγραφή

Archive for 11 Οκτωβρίου 2011

όταν οι εργάτες παλεύουν

Posted by redship στο 11 Οκτωβρίου , 2011

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΗ «ΜΕΒΓΑΛ»
Πέτυχαν ανάκληση απόλυσης
Ξημερώματα Σαββάτου, έξω απ’ τις πύλες της «ΜΕΒΓΑΛ»

Νίκη, που δείχνει τη δύναμη της εργατιάς όταν παλεύει ενωμένη και με ταξικό προσανατολισμό, πέτυχαν οι εργαζόμενοι της «ΜΕΒΓΑΛ» στην Αθήνα, αναγκάζοντας την εργοδοσία να πάρει πίσω την απόλυση και να επαναπροσλάβει, τα ξημερώματα της Δευτέρας, εργαζόμενο που απέλυσε την Παρασκευή.Μετά από τρία μερόνυχτα απεργιακού αγώνα, οι εργάτες ξεπέρασαν την εργοδοτική τρομοκρατία – που εκφράστηκε ακόμη και με εξώδικα -, προχώρησαν σε κλιμάκωση, με απεργία και στα εργοστάσια της εταιρείας σε Θεσσαλονίκη και Λάρισα και παρέκαμψαν ακόμη και τον εργοδοτικό συνδικαλισμό του συμβιβασμένου επιχειρησιακού σωματείου. Σημαντικό ρόλο στην επιτυχία της απεργίας έπαιξαν η αποφασιστικότητα και ταξική ενότητα των εργατών, η συσπείρωση στο Συνδικάτο και η οργάνωση του αγώνα τους, αλλά και η έκφραση αλληλεγγύης από συνδικάτα και μαζικούς φορείς, που βρέθηκαν στις πύλες των εργοστασίων από την πρώτη στιγμή.

Την Παρασκευή το απόγευμα, στο υποκατάστημα Αθηνών της «ΜΕΒΓΑΛ», η εργοδοσία προχώρησε στην απόλυση του εργαζόμενου στις αποθήκες Δημήτρη Κουλεντιανού, με την αιτιολογία της «μείωσης προσωπικού». Χωρίς καθυστέρηση, οι εργαζόμενοι σταμάτησαν τη δουλειά και απαίτησαν την άμεση επαναπρόσληψή του. Το κλαδικό Συνδικάτο Γάλακτος – Τροφίμων – Ποτών Αττικής προκήρυξε 24ωρη απεργία, μετά από μαζικότατη Γενική Συνέλευση των εργαζομένων. Απ’ την πρώτη στιγμή έγινε πράξη το «όλοι για έναν και ένας για όλους».

Το βράδυ της ίδιας μέρας η εταιρεία επιχείρησε να τους τρομοκρατήσει, αποστέλλοντας σε 17 εργαζόμενους εξώδικα, απειλώντας με απόλυση για συμμετοχή σε «παράνομη απεργία» και με μήνυση για διαφυγόντα κέρδη. Παρά τη συνεχή παρουσία της Αστυνομίας και την απειλή εισαγγελικής παρέμβασης οι εργάτες δεν τρομοκρατούνται. Κρατούν την πύλη του εργοστασίου και τα ξημερώματα του Σαββάτου καίνε τα εξώδικα. Το εργοδοτικό επιχειρησιακό σωματείο (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ) αποκαλύφθηκε όταν με ανακοίνωσή του ζήτησε από την εργοδοσία… εξηγήσεις (!) για την απόλυση και κάλεσε σε Γενική Συνέλευση την ερχόμενη …Τρίτη.

Το Σάββατο, οι εργαζόμενοι σε νέα Γενική Συνέλευση, με καθολική συμμετοχή, αποφάσισαν συνέχιση της απεργίας για άλλες 48 ώρες μέχρι και τη Δευτέρα το απόγευμα και οργανώνουν οι ίδιοι τον αγώνα τους με την εκλογή εργοστασιακής επιτροπής του Συνδικάτου Γάλακτος – Τροφίμων – Ποτών.

Στο πλευρό των απεργών βρίσκονται οι ταξικές δυνάμεις, το ΠΑΜΕ. Την αμέριστη συμπαράσταση του ΚΚΕ εκφράζει στους εργαζόμενους ο Γιάννης Πρωτούλης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτής του Κόμματος, που βρίσκεται στο χώρο.

Το βράδυ της Κυριακής οι απεργιακές κινητοποιήσεις «αγκαλιάζουν» και τα εργοστάσια της «ΜΕΒΓΑΛ» σε Θεσσαλονίκη και Λάρισα. Στη Θεσσαλονίκη, οι ταξικές δυνάμεις, παρά την αντίθεση του επιχειρησιακού σωματείου, στάθηκαν φρουρά στις πύλες του εργοστασίου στα Κουφάλια και στις αποθήκες της επιχείρησης στην περιοχή της Κεντρικής Λαχαναγοράς. Αντίστοιχα, και στη Λάρισα.

Μετά από αυτές τις εξελίξεις και την ταξική ενότητα που σφυρηλατήθηκε, η εργοδοσία στις 3.30 τα ξημερώματα της Δευτέρας, αναγκάστηκε να πάρει πίσω την απόλυση.

Posted in ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, στα ρουθούνια τους, ταξικός πόλεμος, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Σανίδα σωτηρίας από κυβέρνηση – τρόικα

Posted by redship στο 11 Οκτωβρίου , 2011

ΤΡΑΠΕΖΑ PROTON

Ξελασπώνουν τους μεγαλοεπιχειρηματίες με τα δάνεια των ιμπεριαλιστικών οργανισμών! Πρώτη ενεργοποίηση κεφαλαίων από το «Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας»

Την ενεργοποίηση Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, για τη σωτηρία της τράπεζας Proton, μέχρι πρότινος συμφερόντων του μεγαλοεπιχειρηματία Λαυρεντιάδη, αποφάσισε χτες η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μετά από σχετική «εισήγηση» της Τράπεζας της Ελλάδας…

Οι κεφαλαιακές ενισχύσεις τους προέρχονται από τα αρχικά δάνεια των ιμπεριαλιστικών οργανισμών (ΕΕ – ΔΝΤ – Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) γύρω από τα οποία το μαύρο μέτωπο κυβέρνησης – τρόικας – πλουτοκρατίας κλιμακώνει τη σφοδρή αντιλαϊκή επίθεση. Πρόκειται για μια ακόμη επίδειξη της ταξικής τους αλληλεγγύης, ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους τραπεζίτες, από τη μια μερίδα της πλουτοκρατίας προς την άλλη, στη βάση του ενιαίου στρατηγικού σχεδιασμού τους, με τη σύμφωνη γνώμη και των ιμπεριαλιστικών οργανισμών. Η υπαγωγή της τράπεζας των Λαυρεντιάδηδων σε καθεστώς άμεσης κρατικής προστασίας και αρωγής έγινε μετά την αποτυχία όλων των προηγούμενων εγχειρημάτων τους, όπως με αύξηση μετοχικού κεφαλαίου είτε από τους μεγαλομετόχους είτε και με τη συμμετοχή άλλων ντόπιων τραπεζών, που προφανέστατα κρίθηκαν ασύμφορες από τους μεγαλοεπιχειρηματίες, εγχειρήματα που μέχρι πρόσφατα διαφήμιζαν οι τραπεζίτες μαζί και η Τράπεζα της Ελλάδας…

Ομίχλη μυστηρίου συνεχίζει να περιβάλει το ακριβές σχέδιο διάσωσης. Τόσο το υπουργείο Οικονομικών με τις δηλώσεις του Ευ. Βενιζέλου, όσο και η ανακοίνωση της Τράπεζας της Ελλάδας δε λένε το παραμικρό για το ύψος της κεφαλαιακής ενίσχυσης που θα απαιτηθεί προκειμένου να συνεχιστεί η λειτουργία της τράπεζας. Είναι φανερό ότι ενόψει και της υπαγωγής και άλλων τραπεζών στον ίδιο μηχανισμό βρίσκονται ακόμη σε διαδικασία μοιράσματος της πίτας. Στις επίσημες ανακοινώσεις αρκούνται στο να σημειώσουν ότι το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας έδωσε τα «απαιτούμενα κεφάλαια» (που δεν τα προσδιορίζει) και ότι αποτελεί το μοναδικό μέτοχο της «νέας» Proton…

Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις τους, η τράπεζα σπάει σε 2 κομμάτια, όπως οι ίδιοι τα ονομάζουν σε «καλή» και «υπό εκκαθάριση»:

  • Στη «νέα Proton» μεταφέρουν τα «υγιή» δάνεια πελατών τους και κάθε άλλο περιουσιακό κομμάτι, που ακόμη κρίνουν ως αποδοτικό. Η Τράπεζα της Ελλάδας σημειώνει ότι το νέο σχήμα «θα έχει πρόσβαση στο ευρωσύστημα μέσα από την Τράπεζα της Ελλάδας». Αυτό σημαίνει ότι η πρόσβαση σε ρευστότητα θα γίνεται από τον έκτακτο μηχανισμό ενίσχυσης (ELA), προφανώς γιατί δεν έχουν τα εχέγγυα για άμεση πρόσβαση στα τζάμπα κεφάλαια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Ισχυρίζονται ότι είναι διασφαλισμένες όλες οι καταθέσεις των πελατών τους και η αδιάκοπη συνέχεια των εργασιών. Διορίζουν νέο διοικητικό συμβούλιο. Να σημειωθεί ότι επικεφαλής σε προηγούμενο ΔΣ ήταν ο πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ Ντ. Σπέκχαρντ.
  • Η άδεια της «παλιάς τράπεζας» ανακαλείται και μπαίνει σε καθεστώς εκκαθάρισης. Εν προκειμένω …περιουσιακά στοιχεία είναι τα επισφαλή δάνεια, οι διάφοροι «σκελετοί» που άφησαν πίσω τους οι πρώην μεγαλομέτοχοι. Μετά την εκκαθάριση – εκποίηση, εφόσον και στο βαθμό που βρεθεί κάποιο αντίτιμο, θα «ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις τρίτων» με πρώτους το Ταμείο Εγγύησης Καταθέσεων, δηλαδή τις άλλες τράπεζες και με «τελευταίες τις απαιτήσεις των μετόχων», δηλαδή τυχόν «μικροεπενδυτών» που ψώνισαν μετοχές στο χρηματιστήριο…

Posted in ριζασπάστης, την κρίση την πληρώνουμε όλοι πλην ολιγαρχίας, το πασοκ στην υπηρεσία του κεφαλαίου, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η «κοινωνική ειρήνη» τους είναι ο ταξικός τους πόλεμος, ανάπτυξη για ποιόν; | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

44 χρόνια από τη δολοφονία του

Posted by redship στο 11 Οκτωβρίου , 2011

ΕΡΝΕΣΤΟ (ΤΣΕ) ΓΚΕΒΑΡΑ
 


Σε πολλές περιοχές του πλανήτη χιλιάδες άνθρωποι απέτισαν φόρο τιμής στον Ερνέστο (Τσε) Γκεβάρα καθώς στις 9 Οκτώβρη συμπληρώθηκαν 44 χρόνια από τότε που η CIA και οι μισθοφόροι της δολοφόνησαν τον 39χρονο επαναστάτη στην Βολιβία.

Εκατοντάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν την Κυριακή στο χωριό Λα Ιγκέρα της Βολιβίας για να πάρουν μέρος στην ειδική τελετή στη μνήμη του Τσε. Ανάμεσά τους και μέλη διπλωματικών, ιατρικών και εκπαιδευτικών αποστολών από την Κούβα και τη Βενεζουέλα. Ο Τσε Γκεβάρα, εμπνευσμένος διεθνιστής επαναστάτης, γνήσιος κομμουνιστής και από τους πρωτεργάτες της Επανάστασης στην Κούβα, δολοφονήθηκε τα ξημερώματα της 9ης Οκτώβρη του 1967 σε σχολείο του χωριού Λα Ιγκέρα και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Βαγιεγκράντε όπου θάφτηκε μυστικά τόσο ο ίδιος όσο και οι σύντροφοι μαχητές του και παρέμεινε εκεί έως το 1997 όταν επέστρεψε στην Κούβα.

Ο Τσε (Ερνεστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα) σπούδασε ιατρική ενώ ταυτόχρονα ταξίδεψε σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής. Το 1955 συνάντησε για πρώτη φορά στο Μεξικό τον Φιντέλ Κάστρο και προσχώρησε στο επαναστατικό τμήμα 83 ατόμων που αποτέλεσαν την αποστολή του «Γκράνμα», πλοιάριο με το οποίο πέρασαν στην Κούβα και άρχισε ο ένοπλος αγώνας που οδήγησε στην ανατροπή του δικτάτορα Φλουχένσιο Μπατίστα την 1η Γενάρη του 1959. Μετά την Επανάσταση, ο Τσε ανέλαβε επικεφαλής του τμήματος Βιομηχανίας και Εθνικού Ιδρύματος Αγροτικής Μεταρρύθμισης, αργότερα διατέλεσε υπουργός Βιομηχανίας καθώς και πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας ως το 1965 που έφυγε από την Κούβα για να προσφέρει τις διεθνιστικές του υπηρεσίες σε επαναστατικά κινήματα, καταλήγοντας στην Βολιβία.

Το παράδειγμα, η επαναστατική σκέψη και η δράση του Τσε παραμένουν ζωντανά και επίκαιρα για τους λαούς όλου του κόσμου στην πάλη για το σοσιαλισμό – κομμουνισμό.

Posted in ΕΡΝΕΣΤΟ (ΤΣΕ) ΓΚΕΒΑΡΑ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Σε 20 χρόνια καπιταλισμού 800 χιλιάδες αυτοκτονίες!

Posted by redship στο 11 Οκτωβρίου , 2011

ΡΩΣΙΑ

Οπως μεταδίδει το ρωσικό ειδησεογραφικό πρακτορείο «Ιντερφάξ», επικαλούμενο στοιχεία του Κέντρου κοινωνικής και δικαστικής ψυχιατρικής, τα τελευταία 20 χρόνια η Ρωσία πέρασε στη 2η παγκόσμια θέση σε συχνότητα αυτοκτονιών. Μονάχα που αυτά τα 20 χρόνια, (περίοδος 1990 – 2010) είναι τα 20 χρόνια που ακολούθησαν την ανατροπή του σοσιαλισμού και την καπιταλιστική παλινόρθωση!

Ο καπιταλισμός, που έφερε μαζί του την ανεργία, την εξαθλίωση των λαϊκών στρωμάτων, την κατάργηση ιστορικών κοινωνικών κατακτήσεων (δωρεάν Παιδεία, Υγεία, Κατοικία, κοινωνική περίθαλψη), την αβεβαιότητα για την αυριανή μέρα, οδήγησε στην εκτίναξη στα ύψη του κοινωνικού φαινομένου των αυτοκτονιών.

Οπως δήλωσε στο πρακτορείο ειδήσεων ο επικεφαλής του παραπάνω κρατικού επιστημονικού κέντρου, Μπορίς Πολόζι, σε μεγάλο βαθμό η θεαματική αύξηση του αριθμού των αυτοκτονιών, και της απώλειας ενός τεράστιου αριθμού ανθρώπων, που ισούται με μια μεγαλούπολη 800 χιλιάδων κατοίκων, οφείλεται «στη σύνθετη περίοδο της δεκαετίας του ’90».

Σύμφωνα με τα στοιχεία, ο μέσος αυτόχειρας στη Ρωσία είναι μέσης ηλικίας, για τους άντρες 45 χρόνων και για τις γυναίκες 52.

Οι επιστήμονες σημειώνουν πως η «κορυφή» αυτού του φαινομένου ήταν το 1995, όταν ο δείκτης των αυτοκτονιών έφτασε τις 42 περιπτώσεις στις 100 χιλιάδες κατοίκους, ενώ το 2010 έχει πέσει στο 23,5, ωστόσο, παραμένει ακόμη μακριά από το μέσο παγκόσμιο δείκτη των αυτοκτονιών, που είναι 14 περιπτώσεις ανά 100 χιλιάδες κατοίκους.

Αξίζει να σημειωθεί πως η Ρωσία δεν είναι η μόνη πρώην σοσιαλιστική χώρα, στην οποία έχει εκδηλωθεί αυτό το κοινωνικό φαινόμενο. Είναι χαρακτηριστικό πως το μακάβριο «σκήπτρο» της πρώτης χώρας σε αριθμό αυτοκτονιών το κρατά η Λιθουανία.

Posted in ριζασπάστης, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και οι τράπεζες

Posted by redship στο 11 Οκτωβρίου , 2011

Η τροπή που πήρε η υπόθεση της γαλλοβελγικής τράπεζας Dexia, αλλά και της ελληνικής Proton, δίνει αποστομωτική απάντηση σε όσους ισχυρίζονται ότι η διέξοδος υπέρ του λαού, απ’ τη σημερινή δυσβάστακτη πραγματικότητα που διαμορφώνει σε βάρος του η καπιταλιστική κρίση, περνάει μέσα και από την κρατικοποίηση των τραπεζών, ιδιαίτερα εκείνων που αδυνατούν να ανακεφαλαιοποιηθούν. Πρώτοι και καλύτεροι ανάμεσά τους οι οπορτουνιστές του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Σε ό,τι αφορά στη γαλλοβελγική Dexia, οι κυβερνήσεις Βελγίου, Γαλλίας και Λουξεμβούργου συμφώνησαν στη διάσωσή της με ένα σχέδιο που αφορά σε διάσπαση και κρατικοποίηση μονάδων και εγγυήσεις ύψους 90 δισεκατομμυρίων ευρώ! Σε συνάντηση των αρμόδιων κυβερνητικών αξιωματούχων των τριών χωρών την Κυριακή συμφωνήθηκε ότι υπό τον έλεγχο της βελγικής κυβέρνησης, έναντι 4 δισ. ευρώ, θα περάσουν οι τραπεζικές δραστηριότητες της Dexia στο Βέλγιο. Παράλληλα, οι κυβερνήσεις των τριών χωρών θα παράσχουν στην τράπεζα εγγυήσεις ύψους 90 δισ. ευρώ για την επόμενη δεκαετία. Βέλγιο και Γαλλία θα εγγυηθούν σε ποσοστό 60,5% και 36,5%, αντίστοιχα, ενώ για το Λουξεμβούργο το ποσοστό ανέρχεται σε 3%. Πρόκειται για τη δεύτερη φορά μέσα σε τρία χρόνια που η γαλλοβελγική τράπεζα οδηγείται σε διάσωση.
Στην Ελλάδα, σε καθεστώς «εξυγίανσης» τέθηκε η τράπεζα Proton Bank, με την ίδρυση «καλής τράπεζας», με την επωνυμία «Νέα Proton Bank», στην οποία μεταφέρεται το σύνολο των καταθέσεων (ιδιωτών, τραπεζών και δημοσίου) και το υγιές ενεργητικό (χαρτοφυλάκιο δανείων και τίτλων) της παλιάς τράπεζας. Σύμφωνα με το υπουργείο Οικονομικών «η νέα «καλή τράπεζα» έλαβε άδεια λειτουργίας από την Τράπεζα της Ελλάδος και ενισχύθηκε από το σκέλος εξυγίανσης του Ταμείου Εγγύησης Καταθέσεων και Επενδύσεων, ενώ το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Στήριξης παρέσχε τα αναγκαία κεφάλαια και είναι ο μοναδικός μέτοχος της νέας τράπεζας». Η νέα τράπεζα είναι πλήρως κεφαλαιοποιημένη και έχει πρόσβαση σε ρευστότητα από το ευρωσύστημα, μέσω της Τράπεζας της Ελλάδος. Τι επιβεβαιώνουν τα παραπάνω; Οτι για τις τράπεζες, συνολικά το κεφάλαιο, λεφτά υπάρχουν και μάλιστα με το παραπάνω. Την ίδια ώρα που ο λαός αφαιμάσσεται, οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις διαθέτουν δισ. ευρώ για να διασώσουν τις τράπεζες, δηλαδή το κεφάλαιο. Δε διστάζουν μάλιστα να «κρατικοποιήσουν» ορισμένες από αυτές, προκειμένου να απορροφήσουν τις ζημιές τους και να τις παραδώσουν «καθαρές» από βαρίδια στον ανταγωνισμό. Το έργο έχει ξαναπαιχτεί από τις αστικές κυβερνήσεις στην Ελλάδα με την κρατικοποίηση των «προβληματικών» και την επαν-ιδιωτικοποίησή τους όταν αυτές «εξυγιάνθηκαν» από τα χρέη. Το ίδιο έκαναν και οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ, της Ιρλανδίας και άλλων χωρών με τις τράπεζες που φυλλορροούσαν εξαιτίας της κρίσης.
Οι εξελίξεις αποκαλύπτουν ότι οι κρατικοποιήσεις στον καπιταλισμό είναι η άλλη όψη των ιδιωτικοποιήσεων, αφού και οι δύο δουλεύουν για λογαριασμό του κεφαλαίου. Ξεμπροστιάζεται και μ’ αυτόν τον τρόπο ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ που ζητάει συμμαχία για «προοδευτική κυβέρνηση», η οποία, με αστική εξουσία θα κρατικοποιήσει τις τράπεζες. Θα κάνει δηλαδή ό,τι και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με το μπουγιουρντί να καταλήγει στο λαό, αφού ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πρόταση κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής και εξόδου από την καπιταλιστική ΕΕ. Μετά απ’ όλα τα παραπάνω, μόνο σαν κοροϊδία μπορεί να ακουστεί η ερώτηση που κατέθεσε ο βουλευτής του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Δ. Παπαδημούλης προς τον Β. Βενιζέλο, ζητώντας να μάθει αν «αληθεύει ότι η «εξυγίανση» της Proton Bank θα κοστίσει στους φορολογούμενους 863 εκατομμύρια ευρώ (…) σε καιρό δημοσιονομικού εκτροχιασμού και άγριας μονόπλευρης λιτότητας, σε βάρος των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων (…)». Επίσης, «ποιοι λόγοι επιβάλλουν την κοινωνικοποίηση των ζημιών μιας τράπεζας, σε μια εποχή που η ελληνική κοινωνία βάλλεται παρατεταμένα από νέα φορολογικά μέτρα, ανεργία και μειώσεις μισθών;»! Εγκλωβισμένοι στις αυταπάτες και τα αδιέξοδα της στρατηγικής τους, όταν πιάνονται στα πράσα, προσπαθούν με ελιγμούς και σκουξίματα να κρύψουν την πολιτική τους γύμνια. Οι προτάσεις τους είναι προτάσεις διαχείρισης υπέρ του κεφαλαίου και ενάντια στο λαό και σαν τέτοιες πρέπει να πολεμηθούν από το κίνημα.

 

Posted in ριζασπάστης, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η αστική τάξη είναι ο αντίπαλος, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

«Γιατί σοσιαλισμός»

Posted by redship στο 11 Οκτωβρίου , 2011

Υπάρχει διέξοδος;

Είναι εύκολο να θέτεις τέτοια ερωτήματα, αλλά είναι δύσκολο να τα απαντήσεις με κάποιο βαθμό βεβαιότητας.

Εντούτοις, πρέπει να προσπαθήσω όσο καλύτερα μπορώ, αν και είναι εν γνώσει μου το γεγονός ότι

τα συναισθήματα και οι επιδιώξεις μας βρίσκονται πολύ συχνά σε αντίθεση και δεν μπορούν να εκφραστούν με εύκολες και απλές φόρμουλες.

Ο άνθρωπος είναι ταυτόχρονα μοναχικό και κοινωνικό ον.

Σαν μοναχικό ον προσπαθεί να προστατέψει την ύπαρξή του καθώς και την ύπαρξη αυτών που είναι κοντά του, να ικανοποιήσει τις προσωπικές του επιθυμίες και να αναπτύξει τις έμφυτες ικανότητές του.

Σαν κοινωνικό ον προσπαθεί να κερδίσει την αναγνώριση και τη στοργή των συνανθρώπων του, να μοιραστεί τις χαρές τους, να τους παρηγορήσει στη θλίψη τους και να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσής τους.

(…) Η αφηρημένη έννοια «κοινωνία» για ένα άτομο σημαίνει το σύνολο των άμεσων και των έμμεσων σχέσεών του με τους συγχρόνους του, αλλά και με όλους τους ανθρώπους προηγούμενων γενεών.

Το άτομο είναι σε θέση να σκεφτεί, να αισθανθεί, να παλέψει και να εργαστεί για τον εαυτό του. Εξαρτάται τόσο πολύ όμως από την κοινωνία – στη φυσική, διανοητική και συναισθηματική του ύπαρξη – που είναι

αδύνατο να διανοηθεί ή να κατανοήσει τον εαυτό του έξω από το πλαίσιο της κοινωνίας.

Είναι η «κοινωνία» που προμηθεύει στον άνθρωπο το φαγητό, την ένδυση, το σπίτι, τα εργαλεία της δουλειάς, τη γλώσσα, τους τύπους σκέψεως και το μεγαλύτερο μέρος των σκέψεών του. Η ζωή του επιτυγχάνεται μέσα από την εργασία και τα επιτεύγματα πολλών εκατομμυρίων και του παρελθόντος και του παρόντος, τα οποία είναι κρυμμένα πίσω από τη λέξη «κοινωνία» (…)

η ανθρωπότητα αποτελεί σήμερα μια πλανητική κοινότητα παραγωγής και κατανάλωσης.

Εχω τώρα φτάσει σε εκείνο το σημείο, που μπορώ να υποδείξω σύντομα τι κατά τη γνώμη μου αποτελεί την ουσία της κρίσης που αντιμετωπίζει η εποχή μας. Αφορά τη σχέση του ατόμου με την κοινωνία(…).

Ο άνθρωπος μπορεί να βρει νόημα στη ζωή – που είναι σύντομη και επικίνδυνη – μόνο αφιερώνοντας τον εαυτό του στην κοινωνία.

Η κύρια πηγή του κακού, κατά τη γνώμη μου, είναι

η οικονομική αναρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας (…).

Εχουμε μπροστά μας μια τεράστια κοινότητα παραγωγών, τα μέλη της οποίας ακατάπαυστα προσπαθούν να στερήσουν ο ένας από τον άλλο τα φρούτα της ομαδικής εργασίας – όχι διά της βίας, αλλά μέσω μιας πιστής συμμόρφωσης σε ένα σύστημα νομικών κανόνων.

Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι τα μέσα παραγωγής – δηλαδή ολόκληρη η παραγωγική ικανότητα, η οποία είναι αναγκαία για την παραγωγή καταναλωτικών αγαθών, αλλά και επιπρόσθετα απαραίτητα αγαθά – μπορεί νομικώς, και κατά μεγάλο μέρος έτσι είναι, να είναι η ατομική ιδιωτική περιουσία.

(…) Ο κάτοχος των μέσων παραγωγής είναι σε θέση να κυνηγήσει την ικανότητα για εργασία που κατέχει ο εργάτης. Χρησιμοποιώντας τα μέσα παραγωγής ο εργάτης δημιουργεί νέα προϊόντα, τα οποία και θα αποτελέσουν περιουσία του κεφαλαιούχου.

Το ουσιαστικό σημείο της διαδικασίας αυτής είναι η σχέση μεταξύ των προϊόντων που παράγει ο εργάτης και της αμοιβής του, που και τα δύο μετρούνται σε πραγματική αξία (…).

Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε ότι ακόμα και θεωρητικά

η αμοιβή του εργάτη δεν καθορίζεται από την αξία των προϊόντων που έχει παραγάγει.

Το ιδιωτικό κεφάλαιο τείνει να συγκεντρώνεται σε λίγα χέρια (…).

Το αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων είναι μια ολιγαρχία του ιδιωτικού κεφαλαίου με τεράστια δύναμη, που δεν είναι δυνατό να ελεγχθεί αποδοτικά, ακόμα και από μια δημοκρατικά πολιτικά οργανωμένη κοινωνία.

Αυτό είναι αλήθεια, αφού τα μέλη των νομοθετικών Σωμάτων εκλέγονται μέσω πολιτικών κομμάτων, τα οποία χρηματοδοτούνται ή επηρεάζονται από το ιδιωτικό κεφάλαιο, το οποίο για πολύ πρακτικούς λόγους διαχωρίζει τους ψηφοφόρους από τους νομοθέτες.

Το αποτέλεσμα είναι οι αντιπρόσωποι του λαού να μην προστατεύουν επαρκώς τα συμφέροντα των λιγότερο προνομιούχων τμημάτων του λαού. Επιπρόσθετα, υπό τις υπάρχουσες συνθήκες

το ιδιωτικό κεφάλαιο ελέγχει – άμεσα ή έμμεσα – τις κύριες πηγές πληροφόρησης (Τύπο, ραδιόφωνο, εκπαίδευση).

Για το λόγο αυτό, είναι εξαιρετικά δύσκολο και τις περισσότερες φορές τελείως αδύνατο για έναν πολίτη να εξάγει αντικειμενικά συμπεράσματα και να κάνει έξυπνη χρήση των πολιτικών του δικαιωμάτων.

»(…) σε μια οικονομία που βασίζεται στην ιδιωτική ιδιοκτησία του κεφαλαίου (…) τα μέσα παραγωγής (κεφάλαιο) είναι προσωπική ιδιοκτησία και οι κάτοχοί τους τα διαθέτουν όπως οι ίδιοι θέλουν (…).

Η παραγωγή γίνεται για το κέρδος και όχι για το όφελος.

Δεν υπάρχει καμιά βεβαιότητα ότι όλοι όσοι είναι σε θέση και έχουν τη θέληση να δουλέψουν, θα μπορούν πάντοτε να βρουν μια δουλειά.

Ενας «στρατός» από ανέργους υπάρχει σχεδόν πάντοτε. Ο εργάτης διακατέχεται από το συνεχή φόβο ότι μπορεί να χάσει τη δουλειά του. Αφού οι άνεργοι και οι χαμηλά αμειβόμενοι εργαζόμενοι δεν αποτελούν μια κερδοφόρα αγορά, η παραγωγή καταναλωτικών αγαθών υποχρεωτικά περιορίζεται και η συνέπεια είναι οι μεγάλες δυσκολίες.

Η τεχνολογική ανάπτυξη πολύ συχνά έχει σαν αποτέλεσμα την αύξηση των ανέργων, παρά τη διευκόλυνση της εργασίας για όλους.

Το κίνητρο του κέρδους, σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό μεταξύ των κεφαλαιοκρατών, είναι υπεύθυνο για μια αποσταθεροποίηση στη συσσώρευση και χρησιμοποίηση του κεφαλαίου, η οποία οδηγεί σε συνεχώς αυξανόμενες και σοβαρές υφέσεις.

Ο χωρίς όρια ανταγωνισμός οδηγεί σε τεράστια απώλεια εργασίας, ενώ ταυτόχρονα παρατηρείται και ένας ακρωτηριασμός της κοινωνικής συνείδησης των ατόμων.

Θεωρώ ότι αυτός ο ακρωτηριασμός των ατόμων είναι το χειρότερο κακό του καπιταλισμού (…). Είμαι πεπεισμένος ότι υπάρχει μονάχα ένας δρόμος για την εξάλειψη αυτών των θανατηφόρων κακών.

Είναι η δημιουργία μιας σοσιαλιστικής οικονομίας σε συνδυασμό με ένα εκπαιδευτικό σύστημα, που θα είναι προσανατολισμένο προς την επίτευξη κοινωνικών στόχων.

Σε μια τέτοια οικονομία, τα μέσα παραγωγής ανήκουν στην ίδια την κοινωνία και χρησιμοποιούνται σε μια σχεδιασμένη φόρμα.

Μια σχεδιασμένη οικονομία, η οποία προσαρμόζει την παραγωγή στις ανάγκες της κοινότητας, θα διένειμε τη δουλειά που πρέπει να γίνει σε όλους όσοι έχουν την ικανότητα για εργασία και θα εγγυόταν τα προς το ζην σε όλους τους ανθρώπους στις γυναίκες και στα παιδιά.

Η εκπαίδευση του ατόμου, σε συνδυασμό με την προώθηση των ιδιαίτερων ικανοτήτων του, θα προσπαθήσει να αναπτύξει στο άτομο αυτό ένα αίσθημα ευθύνης απέναντι στον συνάνθρωπό του, αντί του αισθήματος εξύμνησης της δύναμης (…).

Ο σοσιαλισμός κατευθύνεται σ’ ένα κοινωνικό ηθικό άκρο.

Η επιστήμη όμως δεν μπορεί να δημιουργήσει άκρα και ακόμα λιγότερο, να τα ενσταλάξει στα ανθρώπινα όντα. Το περισσότερο που μπορεί να κάνει η επιστήμη, είναι να παρέχει τα μέσα με τα οποία μπορούν να επιτευχθούν τα άκρα αυτά.

Πρέπει να προσέξουμε, ώστε να μην υπερεκτιμήσουμε την επιστήμη και τις επιστημονικές μεθόδους, όταν το ζήτημα αφορά ανθρώπινα προβλήματα.

Και δεν πρέπει να υποθέτουμε ότι οι ειδικοί είναι και οι μόνοι που έχουν το δικαίωμα να εκφέρουν γνώμη σε ζητήματα που επηρεάζουν την οργάνωση της κοινωνίας».

(Τα αποσπάσματα είναι από το άρθρο του Αλμπερτ Αϊνστάιν

με τίτλο «ΓΙΑΤΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ»

που δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο 1o τεύχος του αμερικανικού περιοδικού Monthly Review, το 1949).

 

Posted in ριζασπάστης, το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! | Με ετικέτα: | Leave a Comment »