καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Οκτώβριος 2011
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Σεπτ.   Νοέ. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Εγγραφή

Archive for 9 Οκτωβρίου 2011

Με αφορμή την αστική και οπορτουνιστική αρθρογραφία για το ΕΑΜ

Posted by redship στο 9 Οκτωβρίου , 2011

Τα 70χρονα από την ίδρυση του ΕΑΜ (27 Σεπτέμβρη 1941) έχουν γίνει αφορμή για δημοσιεύματα στον αστικό και οπορτουνιστικό Τύπο σχετικά με την αποτίμηση της ιστορικής πείρας της περιόδου 1941 – 1945, αλλά και τα διδάγματά της στο σήμερα. Αυτές οι αναφορές στο ΕΑΜ δεν είναι αθώες. Μέσα από διάφορους αυθαίρετους συνειρμούς και λαθροχειρίες, επιδιώκουν να προσανατολίσουν σε «επίκαιρα διδάγματα» για τις λαϊκές δυνάμεις, που είναι όμως ακίνδυνα για το σύστημα. Εξαίροντας την ανιδιοτέλεια και τον ηρωισμό των αγωνιστών που συσπείρωσε στις γραμμές του, τον παλλαϊκό χαρακτήρα της πάλης, επιδιώκουν να εξυπηρετήσουν στις μέρες μας την αναγκαιότητα μιας γραμμής συσπείρωσης που ουσιαστικά αποτελεί γραμμή ενσωμάτωσης στο σύστημα, σε ευθεία αντίθεση με την πολιτική γραμμή του ΚΚΕ για τη συγκρότηση της κοινωνικής συμμαχίας της εργατικής τάξης με τα λαϊκά στρώματα σε γραμμή σύγκρουσης με την αστική εξουσία. Επιδιώκουν να ασκήσουν πίεση στο ΚΚΕ για υποχώρηση από τις στρατηγικές του επιλογές, ενώ παράλληλα προσπαθούν να επιδράσουν σε κοινωνικές δυνάμεις, που όλο και περισσότερο αντιλαμβάνονται τη βαρβαρότητα και τα αδιέξοδα του καπιταλιστικού συστήματος, ριζοσπαστικοποιούνται και αντιλαμβάνονται την ανάγκη συμπόρευσης με το ΚΚΕ.

 

 

Ιδιαίτερα ο οπορτουνιστικός χώρος «αξιοποιεί» το ΕΑΜ, για να υποστηρίξει ότι σήμερα χρειάζεται ενότητα «αριστερών», «πατριωτικών» δυνάμεων ενάντια στην κατοχή, στο μνημόνιο και την τρόικα, με σκοπό την ανατροπή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και την αντικατάστασή της από μια κυβέρνηση αντιμνημονιακών και πατριωτικών δυνάμεων κ.λπ.

Λένε ότι, όπως τότε, έτσι και σήμερα, το διακύβευμα δεν είναι ο στόχος της αλλαγής της τάξης στην εξουσία, ο στόχος για την εργατική εξουσία αλλά η «σωτηρία» του λαού1, υπονοώντας ότι υπάρχει δρόμος σωτηρίας του λαού στα πλαίσια των καπιταλιστικών σχέσεων και της αστικής εξουσίας. Προσπαθούν, μέσα από αυθαίρετους συνειρμούς, να τεκμηριώσουν στο σήμερα τη γραμμή για ένα «νέο ΕΑΜ», σε αντιπαράθεση με τη γραμμή για την αξιοποίηση της επαναστατικής κατάστασης σε μια χώρα που εμφανίζεται ως αδύνατος κρίκος του ιμπεριαλιστικού συστήματος με στόχο την ανατροπή της αστικής εξουσίας.2

Μιλούν για «αριστερές» κυβερνητικές λύσεις «προοπτικής», που είναι δυνατόν να λειτουργήσουν μεταβατικά και να μας φέρουν πιο κοντά στην προοπτική για την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας, η οποία όμως, με βάση τις εκτιμήσεις τους, εξαιτίας των αρνητικών σημερινών συσχετισμών σε όλα τα επίπεδα (αν και την αποκαλούν σοσιαλιστική), ούτε σαφή χαρακτηριστικά μπορεί να έχει, ούτε επίκαιρη είναι και γι’ αυτό την παραπέμπουν στη «δευτέρα παρουσία». Με τον τρόπο αυτό σπέρνουν αυταπάτες για μια «αριστερή διακυβέρνηση» του καπιταλισμού, η οποία θα αναστείλει την επίθεση που δέχεται σήμερα η εργατική τάξη και τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα. Προβάλλουν ως πολιτικό πρόγραμμα μιας τέτοιας διακυβέρνησης την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, με μέτρα όπως: την κρατικοποίηση τραπεζών ή και κάποιων επιχειρήσεων, την αναδιαπραγμάτευση ή και τη διαγραφή του χρέους, για έξοδο από την Ευρωζώνη ή και την ΕΕ κ.λπ. Η ζωή έδειξε ότι αυτό το οικονομικό περιεχόμενο το επιλέγει η αστική εξουσία μόνο όταν κινδυνεύει η ύπαρξή της, για να διασωθεί και να περάσει σε νέα επίθεση. Τέτοιος είναι ο χαρακτήρας των εθνικοποιήσεων στον καπιταλισμό. Ακόμα κι όταν αυτές συνοδεύονται από συγκυριακή άνοδο μισθών, έχει στρωθεί το έδαφος της μελλοντικής υποθήκευσής τους.

Στην ανάλυσή τους, παραβλέπουν όχι μόνο την ιστορική πείρα του κινήματος στη μεταπολεμική Ελλάδα, αλλά ολόκληρη την πείρα του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος ακόμη και τις πιο πρόσφατες ιστορικά εμπειρίες όπως στη Χιλή, στην Πορτογαλία, στη Νικαράγουα κ.λπ., που επιβεβαιώνουν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι αν δε φύγει η αστική τάξη από την εξουσία, αν δεν της αφαιρεθεί η βασική πηγή της εξουσίας της, που είναι η ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, αν δεν τσακιστεί το αστικό κράτος και οι μηχανισμοί του, η προσπάθεια, πέρα από προθέσεις και διακηρύξεις, θα είναι αδιέξοδη, η αποτυχία και το πισωγύρισμα δεδομένα και τα αποτελέσματα για την εργατική τάξη, το λαό και το εργατικό – λαϊκό κίνημα ολέθρια.

Σήμερα είναι αναγκαίο να δούμε, από τη σκοπιά των συμφερόντων της εργατικής τάξης και της ιστορικής της αποστολής, τα διδάγματα της Ιστορίας της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης, προκειμένου η ιστορική πείρα να μετατραπεί σε υλική δύναμη που θα συμβάλει στον αγώνα για τον επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Στην αρθρογραφία των τελευταίων ημερών, συνειδητά αποκρύπτεται ο ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, που επιβεβαιώνεται από το χαρακτήρα της εποχής, τις δυνάμεις που τον προκάλεσαν και συμμετείχαν σε αυτόν, ποια συμφέροντα και ποιες ανάγκες εξυπηρετούσε. Είναι αδιαμφισβήτητο ότι πέρα από το ξαναμοίρασμα αγορών, βασικό στόχο οι διάφορες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες είχαν τη συντριβή της ΕΣΣΔ, του μοναδικού, εκείνη την εποχή, σοσιαλιστικού κράτους στον κόσμο. Παρουσιάζουν το φασισμό ως ένα ιδιαίτερο φαινόμενο, απομονωμένο από τον ταξικό του χαρακτήρα, ανεξάρτητο από τη μήτρα που τον γέννησε και τις ανάγκες του καπιταλιστικού συστήματος στις οποίες απαντούσε, ενώ αποσιωπούν το ρόλο και τη στάση της σοσιαλδημοκρατίας στην εξέλιξη και ανάπτυξή του.

Μικρόψυχα, αλλά με συνέπεια στις πολιτικές τους επιλογές, αποκρύπτουν τον καθοριστικό ρόλο της ΕΣΣΔ για την έκβαση του πολέμου, προβάλλοντας γενικά και αόριστα το ρόλο των «αντιφασιστικών συμμαχικών δυνάμεων», τον οποίο επίσης δεν παρουσιάζουν ολοκληρωμένα.

Η ναζιστική επίθεση ενάντια στη Σοβιετική Ενωση οδήγησε τη δεύτερη στην πρόσκαιρη συμμαχία της με καπιταλιστικά κράτη, ενάντια στη ναζιστική Γερμανία.

Το γεγονός αυτό επέδρασε στο εύρος των συμμαχιών που διαμόρφωσαν οι κομμουνιστές στο μέτωπο ενάντια στην κατοχή στην Ελλάδα, συνέβαλε στο να δημιουργηθούν αυταπάτες για το ρόλο τμημάτων της αστικής τάξης, αυταπάτες που αναιρέθηκαν στην πράξη από τη σύγκρουση του Δεκέμβρη 1944 και όσα ακολούθησαν.

Ο υπερτονισμός που γίνεται από την εν λόγω αρθρογραφία στο λεγόμενο δοσιλογισμό (τον οποίο πλήρωσαν με πολύ αίμα οι κομμουνιστές και άλλοι λαϊκοί αγωνιστές), ουσιαστικά αποσκοπεί να συσκοτίσει το ρόλο της αστικής τάξης και του πολιτικού της προσωπικού εκείνη την περίοδο, την ταξική τους συνέπεια που επιβεβαιώνεται από τη στάση και το ρόλο που διαδραμάτισαν, μιας και οι «δοσίλογες» κυβερνήσεις καθόλου «δοσίλογες» δεν ήταν ως προς τα συμφέροντα της αστικής τάξης και ως προς την προοπτική της αστικής εξουσίας.

Με αυθαίρετες αναγωγές, διευκολύνεται το πολιτικό συμπέρασμα ότι και σήμερα βρισκόμαστε σε καθεστώς «κατοχής», μας κυβερνούν εθελόδουλοι, σύγχρονοι «κουίσλινγκς», που προδίδουν την πατρίδα και την ξεπουλάνε στους «ξένους», και συνεπώς η λύση βρίσκεται στην αξιοποίηση της πείρας του ΕΑΜ με τη συγκρότηση ενός μετώπου από το σύνολο των πατριωτικών δυνάμεων της χώρας. Προσπαθούν να «παίξουν» με αυτόν τον τρόπο και με το συναίσθημα ενός λαού, που σχεδόν σε κάθε οικογένεια υπάρχει κάποιος αγωνιστής του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ.

Σβήνουν όμως από την ιστορική μνήμη τα δεινά που ακολούθησαν για τη λαϊκή πλειοψηφία παρά την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας στην Ελλάδα: Την πείνα, τη φτώχεια, την τεράστια ανεργία, τη μαζική ερήμωση των χωριών και τη μετανάστευση για τρεις δεκαετίες. Επομένως, το ζητούμενο πολιτικό συμπέρασμα είναι, γιατί ο λαϊκός ένοπλος αγώνας δεν μπόρεσε να οδηγήσει σε ανατροπή της εξουσίας της τάξης που και πριν και μετά τον πόλεμο ερχόταν σε αντίθεση με τις ανάγκες της λαϊκής πλειοψηφίας. Από την πείρα του 1940 – 1944 προκύπτει το δίδαγμα ότι η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της πρέπει να συγκροτήσουν το δικό τους μέτωπο που θα διεκδικήσει την εξουσία ενάντια στην αστική τάξη, γεγονός που προϋποθέτει η εργατική τάξη να μην πέσει στην παγίδα της επιλογής ανάμεσα στις διάφορα τμήματα της αστικής τάξης, να μη γίνει ουρά στις ενδοαστικές και ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις.

Το ΚΚΕ, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση του ΠΓ στις 27.9.2011, «είναι υπερήφανο που υπήρξε η ψυχή, ο καθοδηγητής και ο κύριος αιμοδότης του ΕΑΜ»…. «Το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ αποτελούν τα μεγαλύτερα και λαμπρότερα κατορθώματα του λαϊκού – εργατικού κινήματος και παρακαταθήκη του αγώνα του ΔΣΕ. Αποτέλεσαν και αποτελούν ορόσημο και απόδειξη ότι τη μεγάλη επαναστατική και πρωτοπόρα δύναμη του καιρού μας αποτελεί η εργατική τάξη και το επαναστατικό κόμμα της».

Οι αρθρογράφοι του οπορτουνισμού αποστεώνουν την πείρα του ΕΑΜ ως μαζική ένοπλη λαϊκή πάλη, διαστρεβλώνουν την πολιτική σημασία και το ρόλο της πολιτικής ανυπακοής και απειθαρχίας, όπως αυτή εκφράστηκε με τη μαζική αντίσταση και ανυπακοή στην αστική εξουσία της κατεχόμενης Ελλάδας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ήταν οι απεργιακές κινητοποιήσεις σε συνθήκες γερμανικής κατοχής, η αποτροπή της επιστράτευσης, αλλά και η δράση ενάντια στις συνέπειες της πείνας και του λιμού.

Καμία σχέση δεν έχει αυτή η δράση με τα κινήματα «δεν πληρώνω», που δε συνδέονται με μορφές οργάνωσης της εργατικής τάξης και κοινής δράσης με λαϊκά στρώματα, και δεν συνιστούν οργανωμένη αμφισβήτηση της αστικής νομιμότητας, αλλά ακτιβίστικες ενέργειες με στενό περιεχόμενο, που όμως προσφέρουν στους οπορτουνιστές «αγωνιστική πιστοποίηση». Χαρακτηριστική είναι η στάση οργανωμένων τους δυνάμεων στα σωματεία, που θεωρούν επικίνδυνο και παράτολμο να πάρουν την ευθύνη και να καλέσουν τους εργαζόμενους οργανωμένα να αρνηθούν την πληρωμή των χαρατσιών.

Οι πρωτοπόρες για την εποχή μορφές οργάνωσης του λαού στην ελεύθερη Ελλάδα (ΠΕΕΑ), οι λαογέννητοι θεσμοί αυτοδιοίκησης, οι επεξεργασίες για την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου και την ανάπτυξη της βιομηχανίας, αποτέλεσαν σημαντική ιστορική πείρα για τη δυνατότητα ο λαός να οργανώσει τη ζωή και την πάλη του χωρίς την αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό. Η ιστορική αποτίμηση του ΕΑΜ επιβεβαιώνει τον πρωτοπόρο ρόλο της εργατικής τάξης, αφού δεν είναι τυχαίο ότι το Εργατικό ΕΑΜ αποτέλεσε τη βάση για τη συγκρότηση του ΕΑΜ. Αυτή η ιστορική πείρα, καμία σχέση δεν έχει με τη δημοκρατία της «πλατείας» και τις προπαγανδιστικές «κορόνες» περί «άμεσης δημοκρατίας» που αποκρύπτουν τον ταξικό, κεφαλαιοκρατικό χαρακτήρα του πολιτικού συστήματος.

Το κύρος του ΕΑΜ αξιοποιείται, για να δικαιώσουν τις πολιτικές επιλογές τους για συμμαχία με τμήματα της αστικής τάξης, και κυρίως για να κατηγορήσουν το ΚΚΕ για σεχταρισμό, να υποστηρίξουν ότι η σημερινή του γραμμή έρχεται σε αντίθεση με ιστορικές περιόδους, όπως αυτή της Εθνικής Αντίστασης. Αποφεύγουν να τοποθετηθούν στα ερωτήματα: Αν οι Συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας εκφράζανε τον πραγματικό συσχετισμό στην Ελλάδα, ποιες ήταν οι αιτίες αυτών των πολιτικών παρεκκλίσεων, γιατί το εργατικό κίνημα, με επικεφαλής το ΚΚΕ, στην ήδη διαμορφωμένη τον Οκτώβρη του 1944 επαναστατική κατάσταση στην Ελλάδα δεν κατόρθωσε να έχει ως στόχο την εργατική εξουσία; Υποβαθμίζουν την περίοδο της ένοπλης ταξικής αναμέτρησης 1946 – 1949, ακόμα και αν αναφέρονται στον ηρωισμό της, θεωρούν ότι ήταν εκ των προτέρων χαμένη και προδομένη υπόθεση, αποτέλεσμα τυχοδιωκτισμών της ηγεσίας του ΚΚΕ.

Το ΚΚΕ έχει εκτιμήσει τη στρατηγική του αδυναμία, η λαϊκή συσπείρωση που διαμορφώθηκε ενάντια στην κατοχή, να αξιοποιηθεί στην κατεύθυνση της πάλης για την ανατροπή της αστικής εξουσίας. Να αξιοποιηθεί η πείρα της ένοπλης πάλης, της μαζικής λαϊκής οργάνωσης, οι μορφές λαϊκής αυτοδιοίκησης στην κατεύθυνση της μετατροπής της αντίστασης στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο σε ταξική πάλη για τη λαϊκή εξουσία. Η αδυναμία αυτή εκδηλώθηκε εντονότερα στις συνθήκες της απελευθέρωσης (Οκτώβρης 1944). Την περίοδο εκείνη η πλειοψηφία του λαού στήριζε το ΕΑΜ και το ΚΚΕ, η αστική εξουσία ήταν αποδυναμωμένη, με την ηγεσία της στο εξωτερικό, ο λαός ήταν οπλισμένος και οι Αγγλοι είχαν ελάχιστες δυνάμεις στην Ελλάδα. Ιστορικά, υπήρχε αυτό που ονομάζουμε επαναστατική κατάσταση.

Οι αιτίες αυτής της αδυναμίας θα πρέπει να αναζητηθούν σε όλη την πορεία της διαμόρφωσης της στρατηγικής του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος τις δεκαετίες του 1920 και 1930 αναπόσπαστο κομμάτι του οποίου ήταν το ΚΚΕ.

Ολη η πορεία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου δημιούργησε αυταπάτες για το ρόλο της Αγγλίας και σε συνδυασμό με το στόχο της «δημοκρατικής ομαλότητας» (σε αντίθεση προς τη βασιλεία και την αναστολή του κοινοβουλευτισμού), για διαμόρφωση κυβέρνησης εθνικής ενότητας, με άμεσους στόχους τον εκδημοκρατισμό, εκλογές για συντακτική εθνοσυνέλευση, κατάσχεση της περιουσίας μαυραγοριτών και δοσιλόγων, εθνικοποίηση τραπεζών και κάποιων επιχειρήσεων, κ.λπ.

Συνέπεια αυτής της πολιτικής ήταν οι Συμφωνίες του Λιβάνου, της Καζέρτας και της Βάρκιζας με τα γνωστά αποτελέσματα. Τα παραπάνω αναιρούσαν στην πράξη την ίδια την επαναστατική προοπτική, την οποία, αν και ποτέ δεν απεμπόλησε το ΚΚΕ, δεν την αντιμετώπισε ως άμεσο πολιτικό καθήκον. Εξαιτίας αυτής της λαθεμένης στρατηγικής ακόμη και η ένοπλη σύγκρουση στην Ελλάδα (Δεκέμβρης 1944) δεν πήρε τα χαρακτηριστικά της πάλης για την εργατική εξουσία, αφού ακόμη και κατά τη διάρκειά της κυριαρχούσαν αυταπάτες για το ρόλο των αστικών πολιτικών δυνάμεων της εποχής και η θέση για κυβέρνηση εθνικής ενότητας και ομαλές δημοκρατικές εξελίξεις. Υποτιμήθηκε το γεγονός ότι η συμμετοχή αστικών και μικροαστικών πολιτικών δυνάμεων στα πλαίσια του ΕΑΜ δεν ήταν αυτοσκοπός, ότι αντικειμενικά θα ερχόταν η στιγμή αναδιάταξης της ίδιας της συμμαχίας.

Η πείρα της ΕΑΜικής αντίστασης αποτέλεσε την παρακαταθήκη για τον ηρωικό αγώνα του ΔΣΕ 1946 – 1949 της κορυφαίας στιγμής της ταξικής πάλης στη χώρα μας. Στο βαθμό βεβαίως που δεν αντιμετωπίσθηκαν έγκαιρα τα προβλήματα στρατηγικής επέδρασαν σε αυτόν, εκφράστηκαν σε αδυναμίες και λάθη που αφορούσαν καθυστερήσεις και αντιφάσεις.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, Ο οπορτουνισμός, Ψυχή και καρδιά του ΕΑΜ υπήρξε το ΚΚΕ, ήρωες που γέννησε το ΚΚΕ | Με ετικέτα: | 2 Σχόλια »

Ολες οι δυνάμεις στη μάχη για την επιτυχία της απεργίας

Posted by redship στο 9 Οκτωβρίου , 2011

  • Στην Αθήνα, η απεργιακή συγκέντρωση στην πλατεία Ομονοίας, στις 11 π.μ.
  • Στη Θεσσαλονίκη, στις 10.30 π.μ. στο Αγαλμα Βενιζέλου
 
Motion Team
Τώρα είναι ώρα ευθύνης! Είναι ώρα μάχης. Στις 19 Οκτώβρη, όλοι ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ. Κανείς στη δουλειά. Καμιά μηχανή δε γυρίζει. Καμιά οικοδομή δε δουλεύει. Ολοι με το ΠΑΜΕ στην απεργία, στην περιφρούρηση, στις απεργιακές συγκεντρώσεις. Σήμερα, που η επίθεση της κυβέρνησης εντείνεται, κανείς εργαζόμενος δεν μπορεί να μένει αμέτοχος και αδρανής. Το μαύρο μέτωπο κυβέρνησης – τρόικας – πλουτοκρατίας έχει βαλθεί να συντρίψει το βιοτικό επίπεδο του λαού. Με το νέο πολυνομοσχέδιο, κόβονται επικουρικές συντάξεις και εφάπαξ, χτυπιούνται τα κοινωνικά επιδόματα, καρατομούνται οι κλαδικές συμβάσεις, προωθείται η εργασιακή εφεδρεία, ενώ το νέο μισθολόγιο είναι σφαγή στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων. Κανείς εργαζόμενος, συνταξιούχος, επαγγελματοβιοτέχνης, δε μένει ανεπηρέαστος. Ολοι, σήμερα, πρέπει να ορθώσουμε ένα παλλαϊκό μέτωπο αντίστασης και ανυπακοής απέναντι στη βαρβαρότητά τους.

Στην Αθήνα, η απεργιακή συγκέντρωση γίνεται στην πλατεία Ομονοίας, στις 11 π.μ. Στη Θεσσαλονίκη, στις 10.30 π.μ. στο Αγαλμα Βενιζέλου.

Να σημειώσουμε ότι ήδη αποφάσεις για την απεργία στις 19 Οκτώβρη έχουν πάρει, ανάμεσα στους άλλους, οι: Ομοσπονδία Οικοδόμων Ελλάδας, Ομοσπονδία Γάλακτος – Τροφίμων – Ποτών, Ομοσπονδία Τύπου και Χάρτου, Ομοσπονδία Εργαζομένων Κλωστοϋφαντουργίας – Ιματισμού – Δέρματος, Συνδικάτο Εργαζομένων στο Φάρμακο, Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας, Σωματείο Εργαζομένων στα LIDL Αττικής, Σωματειακή Επιτροπή PRAΚTIKER, Συνδικάτο Επισιτισμού – Τουρισμού – Ξενοδοχείων Αττικής, Εργατικό Κέντρο Σάμου κ.λπ.

 

 

Την ίδια στιγμή, συνεχίζονται οι γενικές συνελεύσεις μπροστά στην απεργία:

  • Το Σωματείο Εργαζομένων στα LIDL την Κυριακή 9 Οκτώβρη στις 11 π.μ., με θέμα και την οργάνωση της απεργίας.
  • Η Ενωση Εμποροϋπαλλήλων Θεσσαλονίκης, την Κυριακή 9 Οκτώβρη, στις 6.30 μ.μ., στο Εργατικό Κέντρο της πόλης.
  • Το Συνδικάτο Επισιτισμού – Τουρισμού – Ξενοδοχείων Αττική, την Τρίτη 11 Οκτώβρη, στις 4.30 μ.μ., διευρυμένη συνεδρίαση του Διοικητικού του Συμβουλίου.
  • Το Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Τηλεπικοινωνιών – Πληροφορικής νομού Αττικής (ΣΕΤΗΠ) τη Δευτέρα 10 Οκτώβρη στις 6.30 μ.μ., στην αίθουσα Εμποροϋπαλλήλων (Αγ. Φιλοθέης 5β, πίσω από τη Μητρόπολη).
Το κάλεσμα του ΠΑΜΕ

Στο μεταξύ, το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο, με σχετική ανακοίνωσή του καλεί τους εργαζόμενους σε μαζική και μαχητική συμμετοχή στην απεργία. Στην ανακοίνωση του ΠΑΜΕ επισημαίνεται ανάμεσα στα άλλα:

«ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ 19 ΟΚΤΩΒΡΗ.

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΙΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΜΕ.

ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ 11 π.μ.

ΤΣΑΚΙΖΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ.

ΜΗ ΦΟΒΗΘΕΙΣ, ΜΗΝ ΤΡΟΜΑΖΕΙΣ.

Εσύ έχεις τη δύναμη!

Η αγανάκτηση και η οργή δε φτάνουν σήμερα αν δε δεθούν με οργανωμένη, συνειδητή, μαζική εργατική – λαϊκή πάλη για αποφασιστική αναμέτρηση και την ανατροπή της πολιτικής των μονοπωλίων που μας ποδοπατά.

Ενίσχυσε την πάλη σου. Οργανώσου στο σωματείο. Δυνάμωσε το ΠΑΜΕ!

Εχεις ανάγκη από ένα στήριγμα, από ένα κίνημα που δε θα τα «διπλώνει». Θα βάζει εμπόδια, θα καθυστερεί τα κυβερνητικά μέτρα. Θα οργανώνει την πάλη για άμεσα μέτρα ανακούφισης των λαϊκών στρωμάτων, των ανέργων.

Πίστεψε στη δύναμή σου, φέρε τα πάνω – κάτω! Γιατί χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά.

Είναι αδίστακτοι!».

«Κανένας δεν μπορεί να κρατά στάση αναμονής. Να ξεγελιέται ότι αυτά τα μέτρα είναι για το εθνικό συμφέρον και το καλό της χώρας μας. Είναι μέτρα που υπηρετούν αυτούς που προκάλεσαν την κρίση, τους βιομηχάνους, τους τραπεζίτες, τους εφοπλιστές, τους μεγαλοξενοδόχους, τους μεγαλέμπορους και τους συμμάχους στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Αυτοί έφεραν τα μνημόνια, το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα. Αυτούς υπηρετούν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μαζί με τη ΝΔ, ο ΛΑ.Ο.Σ., η τρόικα. Αυτοί δεν είναι η πατρίδα. Πατρίδα είμαστε εμείς που δημιουργούμε όλο τον πλούτο και το ληστεύουν οι λίγοι.

Πάρε θέση!».

«Οσοι ισχυρίζονται ότι υπάρχει κοινό συμφέρον ανάμεσα στο κεφάλαιο και τους εργαζόμενους είναι εχθροί του λαού, λένε ψέματα.

Κανένας εργάτης και εργάτρια, κανένας λαϊκός άνθρωπος δεν μπορεί να παραμένει στήριγμα του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΛΑ.Ο.Σ., των κομμάτων του ευρωμονόδρομου. Τώρα αγώνας για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής. Τώρα αγώνας για έξοδο από την ΕΕ. Τώρα αγώνας για μια εξουσία που θα είναι στην υπηρεσία του λαού. Λαϊκό μέτωπο για να πάρουμε στα χέρια μας τις τύχες του τόπου. Για κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων και των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής. Για μια κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία που θα έχει ως αποκλειστικό σκοπό τις ανάγκες τις δικές μας και όχι των μονοπωλίων.

19 ΟΚΤΩΒΡΗ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ – ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ

Κανένας εργάτης και εργάτρια δεν πρέπει να στηρίζει στελέχη αυτών των κομμάτων στα Συνδικάτα. Καμία εμπιστοσύνη σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ.

Είναι συνένοχες στα εγκλήματα σε βάρος της εργατικής τάξης. Με την πρόσφατη συμφωνία που υπέγραψαν στον ΟΤΕ οι ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ και στήριξε η ΓΣΕΕ για μείωση των μισθών για τρία χρόνια κατά 11%, έδειξαν με το μέρος τίνος είναι, επισφραγίστηκε η γενίκευση των μειώσεων των μισθών.

Σημαία τους είναι η ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων, που προϋποθέτει το αίμα της εργατικής τάξης για να θωρακιστεί και να γιγαντώσει.

Ενας για όλους και όλοι για έναν.

Κάθε μέρα που περνάει αποδεικνύεται στη ζωή πως κανένας δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνος του την επίθεση, καμία ατομική στάση δεν μπορεί να δώσει λύση. Στον ολομέτωπο και άγριο πόλεμο που μας έχουν κηρύξει, χρειάζεται συντονισμένη, οργανωμένη, συλλογική απάντηση.

Κάθε απόλυση, μείωση μισθού, χτύπημα δικαιωμάτων, προσπάθεια διακοπής ρεύματος, προσπάθεια κατάσχεσης περιουσιακών στοιχείων, η τρομοκρατία της εργοδοσίας και της κυβέρνησης να συναντούν τη λυσσασμένη αντίσταση όλων μας.

Οι θυσίες που καλείται ο καθένας μας να κάνει μπαίνοντας στη μάχη είναι μικρότερες από τις θυσίες για να πλουτίζει εις βάρος του μια χούφτα άνθρωποι και επιχειρήσεις.

Στον πόλεμό τους απαντάμε με πόλεμο. Εμείς έχουμε τη δύναμη και θα νικήσουμε.

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ 19 ΟΚΤΩΒΡΗ

ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗ ΧΩΡΑ.

Posted in ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, ταξικός πόλεμος, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση, Η απειθαρχία και η ανυπακοή είναι πλέον ο μόνος δρόμος για το λαό μας, Π.Α.ΜΕ, Στην αντεπίθεση με λαϊκή οργάνωση με συσπείρωση στο ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Επίθεση με γιαούρτια στον Καστανίδη

Posted by redship στο 9 Οκτωβρίου , 2011

Posted in το πασοκ στην υπηρεσία του κεφαλαίου | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Εργασία μάρκα Vs Κεφάλαιο μπάνκα

Posted by redship στο 9 Οκτωβρίου , 2011

Τώρα αρχίζει η μεγάλη μάχη! ‘Η μήπως αισιοδοξούμε κάποιοι υπέρμετρα; Γιατί υπάρχουν συμπολίτες μας που πήγαν και δανείστηκαν απ’ τις τράπεζες για να πληρώσουν την εφορία. Λίγοι. Αλλά πήγαν. Γιατί είναι ευκολότερο, βολικότερο κι αστικότερο από το να βγουν στο δρόμο μαζί και για τους εργάτες.

Τώρα αρχίζει το ματς! Τώρα που και οι πέτρες του «λάιφ στάιλ» ακόμα συνειδητοποιούν βίαια και σοκαριστικά ότι η εργασία είναι μάρκα στο καπιταλιστικό καζίνο με το κεφάλαιο στη μπάνκα. Τσιπάκια οι μισθοί, οι συντάξεις, τα δικαιώματα. Το καζίνο περνάει κρίση. Πέσαν τα κέρδη του. Και φτηναίνει τις μάρκες. Ιδρώτας, κόποι, όνειρα, Υγεία, Παιδεία όλα στην τσόχα του χρηματοπιστωτικού καζίνο.

Τι πολυνομοσχέδια κι αηδίες. Αυτό που έρχεται στην ψευδοαρένα της Βουλής είναι το δάχτυλο του κουλοχέρη, είναι το μεγάλο «φρουτάκι» της περήφανης μεταπολίτευσης των θιασωτών της αλλαγής. Είναι το νέο στρατόπεδο συγκέντρωσης εργαζομένων – δούλων με μορφή καζίνου, πολύχρωμα φωτάκια, επιγραφές με νέον και υστερική τυπική βωμολοχία των απατεώνων του τζόγου. Στην ουρά και ουστ! Πώς το είπε ο Γερμανός ασιάτης υπουργός. «Να μιμηθείτε τους επιχειρηματίες, που πάνε δυο ώρες νωρίτερα και φεύγουν μια ώρα αργότερα στη δουλειά…».

Δεν έχουν έρμα και τέρμα. Ποτέ δεν είχαν οι καπιταλιστές. Εσφαζαν κι έβαζαν και τους άλλους να παίζουν μουσική. Ενωμένη Ευρώπη εναντίον εξουθενωμένων Ελλήνων; Οχι, δεν είναι αυτό το ματς. Είναι το σκηνικό. Να ξεγελαστούν να μπούνε στο καζίνο όσοι τρέμουν μήπως δεν επιβιώσουν.

Θα βρεθούν βουλευτές να το ψηφίσουν; Με ρωτάγανε άσχετοι και σχετικοί. Σαν να μην τους είχανε ψηφίσει οι ίδιοι. Οποιος καμώνεται ότι δεν ξέρει ποιοι είναι, ποιοι είμαστε στο ιστορικό αυτό «ρινγκ» αντίπαλοι ταξικοί και μόνον, είναι ήδη μάρκα με έκαψες. Χρωματιστό πλαστικό «νόμισμα» με φωτοτυπημένη την αξία που καθορίζει η μπάνκα. Κι όποιος λέει να διορθώσουμε το καζίνο και να μοιράσουμε τις μάρκες καλύτερα, είναι γκρουπιέρης του καπιταλισμού έστω κι αριστερόχειρ.

‘Η θα σηκώσει κεφάλι η εργασία ή θα βγει νοκ άουτ και ο πλούτος, το μέλλον, η ζωή θα πάει στους στοιχηματιτζήδες. Τώρα δεν υπάρχει στην πραγματικότητα διάλογος. Δεν είναι πολιτισμός να σε πλακώνουνε εργάτη, υπάλληλε, μικρομεσαίε, αγρότη, φοιτητή, μαθητή, καλλιτέχνη, γέρο, γριά κι αγέννητε στις μπουνιές και να βγάζεις τα γάντια, να σκύβεις το κεφάλι και να συζητάς. Συνενοχή στο φόνο είναι η αδράνεια.

Ο καθείς και τα όπλα του. Η απεργία της 19ης Οκτωβρίου πρέπει να είναι καθολική. Παραλυτική. Να μη δουλέψει μισός σκλάβος. ‘Η θ’ ανατραπεί ολοκληρωτικά αυτή η πολιτική ή θα μετράμε πτώματα σε μια χώρα – φυλακή. Η φτώχεια σκοτώνει. Μαζικά. Η ελευθερία που δεν εφαρμόζεται είναι σαράκι που τρώει κι επερχόμενες γενιές.

Επεσαν κόκαλα στο χώμα και γυμνώθηκαν για να ξέρουμε εμείς την τιμή του αίματος. Δε γίνονται μάρκα βρε αδερφέ. Τώρα είναι η ώρα. Μετά θα είναι αργά. Το καζίνο πάντα κερδίζει; Το καμένο καζίνο σώζει αυτούς που το τρέφουν, μαζί ζουν. Δεν παίζουν. Τη ζωή της άλλης τάξης.

Posted in λιάνα κανέλλη | Με ετικέτα: | Leave a Comment »