καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Οκτώβριος 2011
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Σεπτ.   Νοέ. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Εγγραφή

Archive for 6 Οκτωβρίου 2011

Ποιος κλείνει τα σχολεία;

Posted by redship στο 6 Οκτωβρίου , 2011

Ενα μήνα τώρα που έχουν ανοίξει τα σχολεία, βλέπει κανείς καθημερινά τους μαθητές να φεύγουν από το σχολείο με τις τσάντες στην πλάτη, στις 11 και στις 12 το μεσημέρι… Πηγαίνουν στο σπίτι να διαβάσουν για το φροντιστήριο. Οχι λόγω κατάληψης! Αλλά επειδή λείπουν από τα σχολεία εκπαιδευτικοί και βιβλία. Βλέπεις παρέες παιδιών στους δρόμους με τις τσάντες στην πλάτη, σε ώρες που έπρεπε να κάνουν μάθημα. Αλλά μάθημα δεν κάνουν. Οχι λόγω κατάληψης, αλλά γιατί δε δουλεύει το σχολείο έτσι κι αλλιώς. Κι οι τσάντες που κουβαλούν έχουν μόνο τετράδια, άντε και καμιά φωτοτυπία! Και γυρνούν στο σπίτι και διαβάζουν για ένα μάθημα, άντε δύο τη μέρα… Γιατί όχι για όλα τα μαθήματα; Γιατί μέχρι να έρθουν όλοι οι καθηγητές στο σχολείο δεν μπορεί να φτιαχτεί κανονικό πρόγραμμα, αλλά φτιάχνεται ένα προσωρινό που έχει μέσα και κενές ώρες. Σήμερα μπαίνει ένας καθηγητής στην τάξη, αύριο μπαίνει άλλος στη θέση του. Τι να τους βάλουν να διαβάσουν; Κι από πού να διαβάσουν; Διαβάζουν ένα κεφάλαιο στον υπολογιστή, κρατούν σημειώσεις αλλού ή και πουθενά, λύνουν ασκήσεις στη φωτοτυπία… Μάθημα είναι αυτό;
Δυστυχώς, όμως, αυτή είναι η πραγματικότητα των σχολείων μέχρι σήμερα. Σχολεία που δε λειτουργούν, που δεν κάνουν μάθημα, που δε δίνουν μόρφωση, δε διαπαιδαγωγούν. `Η μάλλον, διαπαιδαγωγούν τους νέους στην υποταγή, στη μιζέρια, στη λογική του «δεν είναι κι απαραίτητα τα βιβλία»! Κι αύριο δε θα είναι κι «απαραίτητη» η θέρμανση, αφού θα μπορούν να φοράνε τα μπουφάν στην τάξη, γιατί οι σχολικές επιτροπές δε θα ‘χουν φράγκο για πετρέλαιο! `Η δε θα ‘ναι απαραίτητη η δωρεάν μεταφορά των μαθητών στα σχολεία, αφού νέα παιδιά είναι και θα μπορούν να ξυπνάνε πιο πρωί και να περπατάνε μερικά χιλιόμετρα…
Για όλο αυτό το χάλι δε φταίνε οι καταλήψεις. Πολύ περισσότερο δε φταίνε οι μαθητές που αγανακτούν και αποφασίζουν να αγωνιστούν κάνοντας καταλήψεις. Δεν είναι «έθιμο» οι καταλήψεις. Αθλιο κυβερνητικό «έθιμο» είναι να μπαίνει κάθε χρόνο ο Οκτώβρης και να μην έχουν αρχίσει τα σχολεία να λειτουργούν κανονικά. Γι’ αυτό είναι μέγιστη υποκρισία όλη αυτή η προπαγάνδα, που οδύρεται για τα κλειστά σχολεία λόγω καταλήψεων. Τα σχολεία δεν τα έκλεισαν οι μαθητές, τα έκλεισε η κυβερνητική πολιτική.
Αλλά ομοίως υποκριτική είναι και η προπαγάνδα αυτών που δήθεν «χτυπούν τους μαθητές φιλικά στην πλάτη» και τους λένε ότι είναι δίκαια τα αιτήματά τους, αλλά ότι είναι λάθος να τα διεκδικούν με την κατάληψη. Δηλαδή, τους λένε: Εχετε δίκιο, αλλά μην το διεκδικείτε! Υποταχτείτε και παραιτηθείτε απ’ το δίκιο σας! Αυτό τους λένε. Δεν είναι το πρόβλημά τους η κατάληψη, αλλά ο αγώνας. Ο κάθε αγώνας. Το ίδιο λέει και το υπουργείο Παιδείας με την εγκύκλιο προληπτικής αντιμετώπισης των καταλήψεων που έστειλε στα σχολεία. Μην κλείνετε τα σχολεία, αλλά αφήστε ανοιχτά, να υπολειτουργούν, αλλά να μη φαίνεται ότι υπάρχει πρόβλημα, ότι έτσι κι αλλιώς κλειστά θα ήταν… Ε! Οχι! Οι μαθητές δεν υποκρίνονται, αγωνίζονται για όσα τους ανήκουν.

 

Posted in παιδεία, παιδεία στα μέτρα του κεφαλαίου | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΚΚΕ για τη συκοφαντική επίθεση της Α. Διαμαντοπούλου κατά των μαθητών και του ΚΚΕ

Posted by redship στο 6 Οκτωβρίου , 2011

 

Η υπουργός της αμάθειας και της φωτοτυπίας, αντί να απολογηθεί στους χιλιάδες γονείς και μαθητές για την απαράδεκτη κατάσταση που αντιμετωπίζουν στα σχολεία και στη ζωή τους, είχε το θράσος να παρουσιάσει τους μαθητές βάνδαλους και καταστροφείς των σχολείων τους, να συκοφαντήσει τους αγώνες τους, το οργανωμένο μαθητικό κίνημα και να επιτεθεί στο ΚΚΕ και την ΚΝΕ που στηρίζουν το δίκαιο αγώνα τους.

Ενώ γνωρίζει ότι το οργανωμένο μαθητικό κίνημα δεν έχει καμία σχέση με ενέργειες που δυσφημούν την πάλη των μαθητών, βρίσκεται σε παραλήρημα, συναγωνίζομενη άλλα στελέχη της κυβέρνησης σε αντιδραστικότητα μέτρων, αυταρχισμού, προβοκάτσιας και καταστολής, ανταποκρινόμενη στην εύνοια της πλουτοκρατίας και των συμμάχων της στην ΕΕ και στις ΗΠΑ. Θεωρεί ότι, επειδή έχει τη στήριξη της ΝΔ, του Καρατζαφέρη, της Μπακογιάννη, μπορεί με την τρομοκρατία και τη συκοφαντία να αντιμετωπίσει τη νεανική και λαϊκή πάλη, να φοβίσει και να διαβάλει το ΚΚΕ. Είναι γελασμένη.

Το μίσος της για τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών που ορθώνουν το ανάστημά τους και διεκδικούν το δικαίωμά τους στη μόρφωση, για τους εκπαιδευτικούς που δεν παίζουν το ρόλο του καταδότη και του χωροφύλακα, είναι έκδηλο. Το ίδιο και η εμπάθειά της απέναντι στο ΚΚΕ και την ΚΝΕ. Ο υπερβάλλων ζήλος και οι φιλοδοξίες της να φανεί χρήσιμη στο σύστημα, εκτός των άλλων γελοιοποιούν τα επιχειρήματά της. Θεωρεί αντιδημοκρατική εκτροπή την αλληλεγγύη εργατικών σωματείων και συλλόγων στους μαθητές και εφαρμογή της νομιμότητας την αποστολή εισαγγελέων και αστυνομίας, τους τραμπουκισμούς σε βάρος των μαθητών από πραιτοριανούς διευθυντές – καθηγητές του σκληρού κομματικού κρατικού μηχανισμού.

Η επιχείρηση τρομοκράτησης – συκοφάντησης των 15χρονων παιδιών δεν πρέπει να περάσει και αυτό είναι χρέος πρώτα απ’ όλα του εργατικού λαϊκού κινήματος, των προοδευτικών καθηγητών, των γονιών. Το δικαίωμα των παιδιών στη σύγχρονη, αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Παιδεία και στη ζωή με σύγχρονα δικαιώματα δεν είναι υπόθεση μόνο των μαθητών, αλλά πρώτα απ’ όλα του λαού, των εκπαιδευτικών. Να κλιμακώσουν συντονισμένα τον αγώνα τους, οργανώνοντας την πάλη τους και να εξασφαλίσουν τη μαζικότητα, τη συνέχεια, την κοινή δράση με το εργατικό κίνημα, περιφρουρώντας και τη δική τους δράση και τα σχολεία τους από τη δράση προβοκατόρικων ή ανεύθυνων στοιχείων, που συκοφαντούν και υπονομεύουν τον αγώνα τους και που είναι εύκολο να αξιοποιηθούν από την κυβέρνηση και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς.

Το ΚΚΕ καλεί τους μαθητές και τις μαθήτριες, τους γονείς, τους εκπαιδευτικούς, να απορρίψουν συνολικά την πολιτική και τα κόμματα που υπηρετούν το βάρβαρο εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα. Αυτούς που τους κλείνουν ερμητικά την πόρτα της μόρφωσης και τους καταδικάζουν μαζί με τις οικογένειές τους στη φτώχεια και την ανασφάλεια, που καταργούν στοιχειώδη δικαιώματα στην εργασία, την ίδια στιγμή που προβάλλουν και νομιμοποιούν τα ναρκωτικά, την τοξικοεξάρτηση.

Posted in παιδεία, παιδεία στα μέτρα του κεφαλαίου, κκε | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

Μερικές δημιουργικές σκέψεις (06/10/11)

Posted by redship στο 6 Οκτωβρίου , 2011

Με αφορμή τις πρόσφατες απαιτήσεις – παραινέσεις, της τρόικας για τις συμβάσεις εργασίας, η στήλη καταθέτει εκτός από ψυχή και κάποιες προτάσεις, για να τροφοδοτήσει τον δημόσιο διάλογο, γι αυτό το φλέγον θέμα.

Πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει λόγος για να έχουμε εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας. Δεν υπάρχει λόγος να έχουμε καμία συλλογική σύμβαση εργασίας και  δεν υπάρχει λόγος να ρυθμίζεται το καθεστώς της εργασίας στην Ελλάδα. Και αυτό διότι:

Πρώτον, για να ρυθμίσεις κάτι, πρέπει να υπάρχει. Εν προκειμένω πρέπει να υπάρχει εργασία, για να ρυθμίζεις με κανόνες, το  καθεστώς, που θα την διέπει. Όπως παρακολουθούμε μήνα με το μήνα, από τα σχετικά στοιχεία της στατιστικής υπηρεσίας, η εργασία εξελίσσεται, από δικαίωμα, σε τυχερό παιχνίδι, καρμικό σημάδι, κωλοφαρδία, λαχείο, ή στην καλύτερη, είδος πολυτελείας.

Πιστεύουμε δε, ότι αντιθέτως, θα έπρεπε να υπάρχει εθνική συλλογική σύμβαση ανεργίας, η οποία θα καθοριζόταν μετά από διαπραγματεύσεις (εννοείται σκληρές), μεταξύ, ΓΣΕΕ και βιομηχάνων, και θα υπογραφόταν πανηγυρικά και από τα δύο μέρη.

Δεύτερον, και ως συνέχεια του πρώτου. Εφόσον η εύρεση εργασίας είναι θεϊκό σημάδι, είναι ύβρις, η όποια παρέμβαση. Είναι καντεμιά και γρουσουζιά, ή σκέψη και μόνο ότι θα μπούνε πλαίσια και περιοριστικοί κανόνες.

Τρίτον, κάθε ρύθμιση είναι καταπίεση. Κάθε κανόνας και πλαίσιο, που θέτει το κράτος, ισοδυναμεί με περιορισμό. Και όπως ξέρουμε ο  Έλληνας, δεν αντέχει περιορισμούς. Και ρωτάμε: Γιατί να υπάρχει το ψυχολογικό όριο του κατώτερου μισθού; Η ύπαρξη συγκεκριμένου ποσού, στην τράπεζα, πχ 700 ευρώ, δημιουργεί άγχος στον εργαζόμενο, καθώς, όσο κυλάνε οι μέρες του μήνα, παρακολουθεί αργά βασανιστικά και σταθερά, να μειώνεται  αυτό το ποσό, και 10 μέρες πριν την λήξη του μήνα, να έχει ήδη, τελειώσει.

Η διαδικασία αυτή κρίνεται από τους ειδικούς, εξοντωτική και εξαιρετικά ψυχοφθόρα.
Τέταρτον, κάθε συλλογική σύμβαση, ορίζει μεταξύ άλλων, πρόνοιες και επιδόματα, για μητέρες, για παιδιά, για ανήλικα τέκνα, για τριετίες, για επιδόματα, για παροχές υγείας, σύνταξης και για λοιπές αναχρονιστικές καταστάσεις, που δεν ταιριάζουν στο προφίλ του 21ου αιώνα.

Ποτέ δεν καταλάβαμε, γιατί, ενώ κάποιος δουλεύει σε μια επιχείρηση να πρέπει να ρυθμίζουμε, τη ζωή των παιδιών του, της συζύγου, της μητέρας και των λοιπών συγγενών; Και επίσης, γιατί ο κάθε εργαζόμενος να έχει οικογένεια; Συμπερασματικά,  για ποιο λόγο να ρυθμίζονται θέματα υγείας του εργαζόμενου, αφού μόνος υπεύθυνος να ρυθμίσει, αυτά τα θέματα είναι ο Θεός.

Είναι μερικές δημιουργικές σκέψεις, νομίζω, για να ξεκινήσει ένας γόνιμος διάλογος, πάνω σε αυτό το θέμα, καταρχήν στα παράθυρα των δελτίων ειδήσεων, κατά δεύτερων στα συνέδρια της ΓΣΕΕ και του ΣΕΒ, ίσως και σε ένα κοινό συνέδριο, των δύο.

Πιστεύουμε ότι  έχει έρθει η ώρα να κυριαρχήσει ο ρεαλισμός.

Με την βεβαιότητα ότι αυτά τα επιχειρήματα, σε ελάχιστους μήνες θα είναι διατάξεις Νόμων του κράτους, σας ευχαριστώ για την ανάγνωση.

Θύμιος Καλαμούκης

Posted in Ελληνοφρένεια | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

To Μετρό είναι το πιο γρήγορο και φτηνό μέσο μεταφοράς!

Posted by redship στο 6 Οκτωβρίου , 2011

Posted in Ήταν πατριώτη ένας λαός ένας μεγάλος τοπικός εχθρός. | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ηρθε η ώρα!

Posted by redship στο 6 Οκτωβρίου , 2011

Γράφει   ο   Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

«Η απλήρωτη εργασία των εργατών είναι το μέσο με το οποίο διεξάγεται ο συναγωνισμός».

(Καρλ Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τόμος πρώτος, σελίδα 567).


«H μόνιμη τάση του κεφαλαίου είναι να υποβιβάσει τους εργάτες ίσαμε το μηδενικό επίπεδο».

(Καρλ Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τόμος πρώτος, σελ. 621)


Η απόδειξη για το «πού το πάνε» με τις Συλλογικές Συμβάσεις και την πλήρη κατάργηση ακόμα και αυτού του βασικού μισθού,

βρίσκεται στην ίδια την κυβερνητική πολιτική, όπως και στην πολιτική των κυβερνήσεων της ΝΔ

και όχι στα υπαρκτά ή ανύπαρκτα «email» της τρόικας.

Η ουσία του ζητήματος συνίσταται στο εξής:

Η πολιτική και η στρατηγική της άρχουσας τάξης στοχεύουν στη λεηλασία των εργαζομένων, στη συντριβή εκείνου που στη γλώσσα τους παρουσιάζεται σαν «μισθολογικό κόστος», ώστε να εξασφαλιστεί η απρόσκοπτη κερδοφορία του κεφαλαίου, μέσα από την περαιτέρω αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης.

Είναι η εκπλήρωση αυτού του στόχου,

είναι η εξασφάλιση της απρόσκοπτης κερδοφορίας του κεφαλαίου,

είναι η κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων (και όχι το «γινάτι» κάποιας τρόικας ή της εκάστοτε κυβέρνησης της πλουτοκρατίας)

που για να ικανοποιηθεί δεν μπορεί παρά να περάσει μέσα από την κατάργηση ακόμα και του ελάχιστου ορίου των 751,39 ευρώ για τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας που προβλέπει η Εθνική Συλλογική Σύμβαση.

Αυτή η πολιτική δεν είναι σημερινή.

Προωθείται εδώ και χρόνια στο όνομα της ενίσχυσης της «ανταγωνιστικότητας» της χώρας. Οπου ως «ανταγωνιστικότητα»

α) οι κεφαλαιοκράτες εννοούν την ενδυνάμωσή τους απέναντι στους άλλους κεφαλαιοκράτες – ανταγωνιστές τους και όπου

β) ως «χώρα» εννοούν το δικό τους ιδιοτελές, ατομικό, ταξικό συμφέρον.

Ακριβώς αυτή η περιβόητη ενίσχυση της «ανταγωνιστικότητας» της ελληνικής οικονομίας είναι που ταυτίζεται με τη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης.

Αυτό σημαίνει η «ανταγωνιστικότητά τους» και πάντα αυτό σήμαινε:

Από την εποχή που ο Μαρξ – ήδη από το 1863 (!) – προέβλεπε ότι το κεφάλαιο οδηγεί τους μισθούς σε επίπεδα Κίνας

μέχρι την εποχή του Σημίτη και της «απασχολησιμότητας»,

και από την εποχή των «κοινωνικών διαλόγων» και των Τοπικών Συμφώνων Απασχόλησης που μαζί προώθησαν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΝ

μέχρι το μνημόνιο του 2010, όπου μπήκαν – ήδη – οι νομοθετικές βάσεις για την πλήρη κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων.

Εκείνο, επομένως, που θέλουν, που επιδιώκουν, που «αποφασίζουν και διατάσσουν»,

ό,τι σήμερα το παρουσιάζουν σαν «πρόταση της τρόικας», ό,τι προσπαθούν να το εμφανίσουν σαν κεραυνό εν αιθρία, είναι ό,τι ακριβώς οι κυβερνήσεις της πλουτοκρατίας το μεθοδεύουν συστηματικά εδώ και… αιώνες.

Συγκεκριμένα:

  • Η κυβέρνηση, το καλοκαίρι του 2010, ψήφισε τον αντεργατικό νόμο 3863/2010, με τον οποίο θεσμοθέτησε ότι οι επιχειρησιακές συμβάσεις θα υπερισχύουν των κλαδικών, με τους νεοπροσλαμβανόμενους εργαζόμενους να λαμβάνουν το 80% του βασικού μισθού, 592 ευρώ μεικτά και μόλις 500 ευρώ καθαρά.
  • Η κυβέρνηση είχε φροντίσει να καταγράψει μέσα στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, που ψηφίστηκε τον Ιούνη του 2011, ότι το «νέο μοντέλο ανάπτυξης της χώρας» προϋποθέτει: «Την άρση των στρεβλώσεων στις συνθήκες της αγοράς μέσω της δημιουργίας συνθηκών ευέλικτων εργασιακών σχέσεων».
  • Μόλις προχτές ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Ηλ. Μόσιαλος, σε δήλωσή του σημείωνε: «Η κυβέρνηση εξετάζει κάθε παράγοντα που επηρεάζει την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων. Σε αυτή την κατεύθυνση ενθαρρύνουμε συνεχώς τον διάλογο μεταξύ των κοινωνικών εταίρων, έτσι ώστε να προωθηθούν οι απαραίτητες αλλαγές στη βάση των πραγματικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα. Παράλληλα, είμαστε αποφασισμένοι (….) να ενισχύσουμε την ανταγωνιστικότητα μέσα από τη μείωση του μη μισθολογικού κόστους και την αξιοποίηση των συγκριτικών μας πλεονεκτημάτων για την παραγωγή ποιοτικών προϊόντων και υπηρεσιών». «Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια», δηλαδή. Η κυβέρνηση και το «διάλογο» στηρίζει μεταξύ των «κοινωνικών εταίρων» προκειμένου να προωθηθούν οι «απαραίτητες αλλαγές» (βλ. κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων) και προαναγγέλλει τη μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών μέσα από τη «μείωση του μη μισθολογικού κόστους».
  • Χτες μόλις, πάλι ο κ. Μόσιαλος, ερωτηθείς για την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, απάντησε (ΣΚΑΪ): «Η συζήτηση εντάσσεται μέσα στα πλαίσια της αύξησης της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Είπα και πριν ότι η ελληνική οικονομία δεν ήταν ανταγωνιστική και δεν είναι ακόμη ανταγωνιστική (…). Επομένως, αυτό το θέμα τίθεται επί τάπητος. Πρέπει να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα. Ενα από αυτά, τα οποία πρέπει να γίνουν, είναι η μείωση του κόστους εργασίας».
  • Σε πρόσφατη μελέτη που εκπόνησε η εταιρεία «McKinsey» για λογαριασμό του ΣΕΒ και της Ενωσης Ελληνικών Τραπεζών, για να παρουσιαστεί το «νέο μοντέλο ανάπτυξης» της ελληνικής οικονομίας, οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου απαίτησαν: Την καθιέρωση χαμηλότερων μισθών και την ακύρωση του θεσμού των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Την κατάργηση των ωραρίων εργασίας και των ειδικοτήτων, με αύξηση της «ευελιξίας». Τη δυνατότητα του κεφαλαίου να μετακινεί επαγγελματικά και γεωγραφικά όσο και όποιο εργατικό δυναμικό θέλει, όποτε το θέλει…

Οσο για τον κύριο Παπανδρέου, που τα ΜΜΕ τον παριστάνουν να έχει ορθώσει «κόκκινη γραμμή» και να απαντά ότι «δεν θα γίνουμε Ινδία»,

είναι ο ίδιος που μιλώντας προ δεκαημέρου στο Βερολίνο, απευθυνόμενος στους Γερμανούς βιομηχάνους, τους οποίους κάλεσε να «επενδύσουν» στην Ελλάδα, αναφώνησε:

«Οι Ελληνες θα ζήσουν με λιγότερο μισθό»…

ΟΧΙ, λοιπόν!

Δεν είναι η τρόικα που από μόνη της «μαγειρεύει» και προσπαθεί να επιβάλει στην κυβέρνηση

– η οποία εμφανίζεται από τα «ενσωματωμένα» ΜΜΕ τάχα να… αντιστέκεται –

την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων και της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας.

Και, τελικά, λίγη αξία έχει

είτε αν το θέμα της κατάργησης του βασικού μισθού και των Συλλογικών Συμβάσεων τέθηκε ή δεν τέθηκε από την τρόικα,

είτε αν η κυβέρνηση επέλεξε να το παρουσιάσει σαν απαίτηση της τρόικας ώστε με αυτό τον τρόπο αφ’ ενός να το «ξεφουρνίσει» στην κοινή γνώμη, αφ’ ετέρου να κάνει και το κομμάτι της ότι τάχα… ανθίσταται.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι το κεφάλαιο και τα όργανά του (κυβέρνηση, αστικά κόμματα, ξεπουλημένα συνδικάτα, τρόικα) αυτό που έχουν προαποφασίσει, το σχέδιο με το οποίο γυρίζουν τη ζωή του εργαζόμενου έναν αιώνα πίσω,

φαίνεται ότι ήρθε η ώρα να το θέσουν σε εφαρμογή.

Που σημαίνει το εξής «απλό»:

Οτι, πράγματι, έχει έρθει η ώρα να πάρουν μια συντριπτική απάντηση από το λαό.

Posted in ρήξη και ανατροπή, ριζασπάστης, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου, Δύο Ελλάδες δύο τάξεις μία λύση | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »