καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Αύγουστος 2011
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Εγγραφή

Archive for 20 Αυγούστου 2011

Να μη δεχτεί ο λαός…

Posted by redship στο 20 Αυγούστου , 2011

ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΕΙΝΑΙτώρα αυτό; Απειλή είναι; Τι είναι; Για τη δήλωση Βενιζέλου λέμε φυσικά, που είπε πως δε θα θιγούν τα μεσαία και λαϊκά εισοδήματα αν εφαρμοστεί πιστά το Μεσοπρόθεσμο.

Κατ’ αρχήν υπάρχει ένα μικρό προβληματάκι εδώ. Το Μεσοπρόθεσμο ακριβώς αυτό που κάνει είναι να θίγει το λαϊκό εισόδημα. Αυτή είναι η ουσία του.

Επίσης, θέτει τις βάσεις για να …θίγεται το λαϊκό εισόδημα για τα επόμενα 150 χρόνια και βάλε.

Αρα, λοιπόν, η δήλωση Βενιζέλου αποκλείεται να είναι υπόσχεση, οπότε μας μένει μόνον η εκδοχή της απειλής. Δηλαδή, το …κλασικό σύστημα των τελευταίων δύο ετών. Δηλαδή, δεχτείτε να χάσετε κι άλλα γιατί αλλιώς θα επέλθει καταστροφή.

Τα σενάρια της καταστροφής μπόλικα: Θα χρεοκοπήσει η χώρα, δε θα πληρώνονται μισθοί και συντάξεις, θα γυρίσουμε στη δραχμή, θα χαθούν οι καταθέσεις, θα βγουν στους δρόμους τα τανκς κ.λπ. – κ.λπ.

Αυτό, όμως, που αποδεικνύεται είναι πως όσο περισσότερο «μασάει» κανείς στις πιέσεις τόσο περισσότερα του ζητάνε. Γιατί, απλούστατα, στο τέλος θέλουν να τα πάρουν όλα, για να βαδίσουμε απερίσπαστοι στις …λεωφόρους της ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητας.

Εκεί που οι Ευρωπαίοι τραπεζίτες και οι πολυεθνικές θα κερδίζουν περισσότερα, θα πουλάνε φθηνότερα από τους ανταγωνιστές τους και θα έχουν εργαζόμενους – σκλάβους με μικρές αμοιβές και ανύπαρκτα δικαιώματα.

Προφανώς, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ (καθώς και όσοι ορέγονται να κάνουν στο άμεσο μέλλον το έργο της) πρέπει να πάρουν ξεκάθαρη απάντηση. Κι αυτή δεν μπορεί να είναι άλλη από το να διεκδικήσει ο λαός όσα δικαιωματικά του ανήκουν.

Ας τους τα πάρουμε εμείς όλα, σε τελική ανάλυση…

ΚΟΙΤΑ ΤΩΡΑ, που η περίφημη σύμβαση Ελλάδας – Φινλανδίας είχε τελικά …φροϋδικό περιεχόμενο. Κι εμείς που νομίζαμε ότι ήταν θέμα οικονομικών και πολιτικών συσχετισμών.

Παπαγεωργίου Βασίλης

Οπως μας εξήγησε ο Ε. Βενιζέλος, ο πραγματικός λόγος είναι πως «στο εθνικό υποσυνείδητο των Φινλανδών υπάρχει η έννοια του collateral» (Τι είναι αυτό το collateral, αφήστε το καλύτερα).

Ελα, όμως, που στη συνέχεια προέκυψαν και άλλες χώρες με …ψυχολογικά προβλήματα!

Posted in «χρεοτρομοκρατία», ριζασπάστης, τρομοκρατία, τα «Νταχάου» της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, την κρίση την πληρώνουμε όλοι πλην ολιγαρχίας | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Πάτα γερά, φύγε μπροστά

Posted by redship στο 20 Αυγούστου , 2011

Πολύ πριν ξεσπάσει η καπιταλιστική κρίση, το ΚΚΕ μίλησε για τον ερχομό της, όχι γιατί είχε κάποια μαντική ικανότητα, αλλά γιατί εκεί οδηγούσε η ανάλυση των δεδομένων.

Στο διάστημα που μεσολάβησε από τότε, κάθε άλλη κριτική, στην πιο «αριστερή» της εκδοχή έχει χρησιμοποιήσει κάμποσους χαρακτηρισμούς για να αποφύγει έναν: Οτι πρόκειται για βαθιά καπιταλιστική κρίση.

Για «καπιταλισμό καζίνο» ακούσαμε, για το χρηματοπιστωτικό πρόβλημα γράψανε χιλιόμετρα κειμένων, ένα ουρανοκατέβατο χρέος ξόρκισαν, χωρίς κανείς τους ακόμα και σήμερα να το συνδέει με την ίδια την καπιταλιστική κρίση. Επειδή θέλουν να αποφύγουν το μόνο πραγματικό δεδομένο: μια κρίση υπερπαραγωγής, κρίση υπερσυσσώρευσης, κρίση εντέλει που από τη σκοπιά του καπιταλισμού δεν μπορεί να ξεπεραστεί παρά μόνο καταστρέφοντας κεφάλαιο – παραγωγικές δυνάμεις.

Ο ακριβής προσδιορισμός του χαρακτήρα της κρίσης είναι κρίσιμο στοιχείο για την εργατική τάξη γιατί καθορίζει τα δικά της καθήκοντα: Από την αυτοάμυνα ως την αντεπίθεση. Από την υπεράσπιση της όρων ζωής της σήμερα, ως την κατάκτηση της εξουσίας για τον εαυτό της.

Το ίδιο κρίσιμο είναι κι από τη σκοπιά όσων προσπαθούν να αποφύγουν το πικρό ποτήρι. Από αυτούς που με θολά λόγια μιλούν για δικτατορία των πιστωτών, για να μη μιλήσουν για τη δικτατορία των μονοπωλίων, έως αυτούς που επιμένουν να βλέπουν κρίση νεοφιλελευθερισμού για να μπορεί να χωρέσει στην ανάλυσή τους η πρόταση για σοσιαλδημοκρατική διέξοδο, δηλαδή για έναν εναλλακτικό καπιταλισμό. Πρόταση για την οποία επίσης καταγράφεται συνωστισμός όσων διεκδικούν την πατρότητά της. Γεγονός που με τη σειρά του υποχρεώνει άλλους να επαναφέρουν στην τάξη τους παρεκκλίνοντες θυμίζοντας ότι προέχει η σωτηρία του συστήματος ανεξαρτήτως ταμπέλας.

Κάθε τέτοια εκδοχή, τόσο για το χαρακτήρα της κρίσης όσο και για τη διέξοδο, προσκρούει στην πραγματικότητα που βιώνει η εργατική τάξη: Κάθε μέρα και απώλεια. Κάθε βήμα μπροστά για τους καπιταλιστές, πολλά βήματα πίσω για τους εργάτες.

Οσο οξύνεται η κατάσταση τόσο πιο αναγκαίο γίνεται να πετιώνται στα σκουπίδια όλες οι «εναλλακτικές» για τη σωτηρία του συστήματος, να προβάλλεται επίμονα ο μονόδρομος της εργατικής τάξης: Η προετοιμασία της για σύγκρουση με την εξουσία των μονοπωλίων, το χτίσιμο των συμμαχιών της έτσι που να αφαιρεί δυνάμεις από τους καπιταλιστές, να ενισχύει το δικό της μέτωπο.

Το ιδεολογικό πλαίσιο για τη μάχη το δίνει η ίδια η μαρξιστική ανάλυση, τα «πυρομαχικά» για το «καθεμέρα» της πάλης οφείλουμε να τα πάρουμε από τα ίδια τα οπλοστάσια του αντίπαλου: Κάθε μέτρο πολιτικής που αποφασίζεται στα πλαίσια αυτού του συστήματος μπορεί να γυρίζει μπούμερανγκ ενάντια στο σύστημα. Αρκεί το φίλτρο της ανάλυσης να παραμένει καθαρό: ποια τάξη ωφελείται, ποια τάξη χάνει.

Το βασικό για το επόμενο διάστημα, που οι εξελίξεις αναμένονται ως και καταιγιστικές, είναι η εργατική τάξη να μην ξαφνιαστεί από την όποια τροπή πάρουν τα πράγματα. Να είναι όσο το δυνατόν πιο έτοιμη για μεγάλες μάχες. Κι αυτό σημαίνει ακόμα πιο αποφασιστική συσπείρωση γύρω από το πλαίσιο πάλης που προβάλλει το ΚΚΕ, ακόμα πιο δυναμική καθημερινή αντιμετώπιση όλων των πλευρών της αντιλαϊκής πολιτικής (από τα επίκαιρα αυτήν την περίοδο ζητήματα της Παιδείας, ως τα καθημερινά προβλήματα της επιβίωσης).

Το σύστημα, λένε, οι υποστηριχτές του, έχει ασφαλιστικές δικλείδες. Πράγματι, το βεβαιώνει «η τσέπη» του «Facebook». Με το όραμα να συγκεντρώσει σε πρώτη φάση τους «πολίτες» του σ’ ένα μέρος όπου ο μισθός, η πρόνοια, τα δικαιώματα, θα είναι άγνωστες λέξεις. Για νάναι απόλυτη η ήττα των εργατών.

Το βεβαιώνουν και κάτι fake (πλαστές, μαϊμού) «εξεγέρσεις», όπου «το μέσον είναι το μήνυμα», όπως στη σχετική καταγραφή από τη Συρία. Οπου στο όνομα της «δημοκρατίας» εξαφανίζεται ο θανατηφόρος για τους λαούς ενδοϊιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός.

Το κρίσιμο παραμένει: Οχι πια περιγραφές της πραγματικότητας, αλλά συγκεκριμένο διά ταύτα στη διέξοδο. Ωστε και να μη μένει χώρος σε κανέναν να κάνει ανέξοδη αντιπολίτευση (όπως η ΝΔ στα θέματα Παιδείας) ενώ συμφωνεί με τον πυρήνα της εφαρμοζόμενης πολιτικής, αλλά και νάναι καθημερινά αποτελεσματική η αντεπίθεση.

Η ανάλυση που κάνει το ΚΚΕ για τη σημερινή πραγματικότητα και η διέξοδος που προβάλλει ανταποκρίνεται στο πανάρχαιο «δως μοι πα στω και τα γαν κινήσω». Δίνει στην εργατική τάξη τη βάση να πατήσει για να φέρει τα πάνω κάτω.

Posted in ριζασπάστης, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!, Τώρα με το ΚΚΕ., ο δρόμος του ΚΚΕ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »