καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Μαρτίου 2011
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Φεβ.   Απρ. »
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Εγγραφή

Archive for 11 Μαρτίου 2011

Γεώργιος Παπανδρέου (παππούς)…

Posted by redship στο 11 Μαρτίου , 2011

από τον ημεροδρόμο του ριζοσπάστη

 

Η συγκεκριμένη εγκύκλιος έχει αφήσει εποχή. Για την ακρίβεια: Αποτυπώνει πλήρως το χαρακτήρα μιας ολόκληρης εποχής, το είδος της εξουσίας που είχε επιβάλει η πλουτοκρατία στην Ελλάδα όσο και την «ποιότητα» των πολιτικών της εκπροσώπων, οι οποίοι είχαν αναλάβει τη διαχείριση των υποθέσεων της άρχουσας τάξης, λίγο πριν από τη χούντα των συνταγματαρχών.

Η εγκύκλιος που φέρει την υπογραφή του τότε πρωθυπουργού και υπουργού Παιδείας, του βαπτισθέντα και ως «Γέρου της… Δημοκρατίας», εκδόθηκε στις 11 Μάρτη 1965. Σαν σήμερα, δηλαδή, πριν από 46 χρόνια.

«Απολαύστε» την:

*

«Εμπιστευτικόν

Εν Αθήναις τη 11 Μαρτίου 1965

Προς

Τους Γενικούς Επιθεωρητάς

Μέσης Εκπαιδεύσεως

Εφιστώ την προσοχήν όλων των καθηγητών των Γυμνασίων και τους ΚΑΘΙΣΤΩ υπευθύνους διά πάσαν σχετικήν δραστηριότητα της νεολαίας Λαμπράκη. Ο κομμουνισμός είναι εχθρός και του Εθνους και της Δημοκρατίας. Και τούτο πρέπει να καταστή συνείδησις της Νέας Γενεάς.

Ο εθνικός φρονηματισμός, καθώς και η ηθική και πολιτική αγωγή των μαθητών είναι η πρώτη αποστολή του διδασκάλου. Και εις αυτήν οφείλουν να επιδοθούν. Τα δικά μας ιδανικά είναι τα ιδανικά του ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. Ελευθερία (Εθνική και Πολιτική) και Δικαιοσύνη. Αγάπη και θυσία. Αυτά είναι τα ιδεώδη μας και με αυτά πρέπει να εμποτισθή η Νέα Γενεά. Ελλάς και Δημοκρατία. Αληθής Δημοκρατία.

Πάσα εκτροπή πρέπει να κολάζεται αυστηρότατα. Και αν συμβή να υπάρξουν διδάσκαλοι, όχι ανήκοντες, αλλά και απλώς συμπαθούντες ή ανεχόμενοι την κομμουνιστικήν προπαγάνδαν δεν έχουν θέσιν εις την Εκπαίδευσιν. Οσοι πιστεύουν εις τα ιδεώδη των, τα υπερασπίζουν. Και την υπεράσπισιν των ιδανικών μας και την έμπνευσιν της Νέας Γενεάς έχει αναθέσει η Ελληνική Δημοκρατία εις τον εκπαιδευτικόν κόσμον.

Γνωρίζω ότι έχουν μέχρι τούδε εκδοθή υπό του υπουργείου Παιδείας πολλαί σχετικαί εγκύκλιοι. Αλλά ΕΠΕΘΥΜΟΥΝ, ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ, ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΣ ΜΕΘ’ ΥΜΩΝ. Παρακαλώ, όπως εις το τέλος εκάστου μηνός υποβάλλητε (Υπουργείον Παιδείας, Γραφείον Υπουργού – εμπιστευτικώς) σχετικήν έκθεσιν. Δεχθήτε και διαβιβάσητε προς άπαντας, διδάσκοντας και διδασκομένους, τους εγκαρδίους χαιρετισμούς μου.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Πρόεδρος κυβερνήσεως και υπουργός Εθν. Παιδείας και Θρησκευμάτων».


 

Posted in "παπατζήδες", πολιτικη, ριζασπάστης, αντικομμουνισμός, κυριαρχεί η ορδή των απατεώνων, οι «προοδευτικοί» και οι ακροδεξιοί, οι γυμνοσάλιαγκες των «παπατζήδων» | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Μετρήσιμος δείκτης

Posted by redship στο 11 Μαρτίου , 2011

«Απλήρωτοι εργαζόμενοι του ξενοδοχείου «CORFU PALACE» (…) μαζέψαμε από το υστέρημά μας και προσφέρουμε στον «Ριζοσπάστη», μέσω της ΚΟΒ Ξενοδοχοϋπαλλήλων Κέρκυρας, 100 ευρώ. Ο «Ριζοσπάστης» στάθηκε συνέχεια στο πλευρό μας, προβάλλοντας τον δίκαιο αγώνα μας (…) αποκρούοντας την άγρια επίθεση της εταιρείας στα εργασιακά και ασφαλιστικά μας δικαιώματα (…) ήταν μια σημαντική νίκη (…) κάτω από την πίεση των εργαζομένων και του ταξικού σωματείου του ΠΑΜΕ».

Μέσα σε λίγες λέξεις, οι εργαζόμενοι με την επιστολή τους ήρθαν να τονίσουν πόσο σημαντικοί είναι οι δεσμοί που αναπτύσσει το ΚΚΕ με την εργατική τάξη και να δείξουν τους δρόμους μέσα από τους οποίους αναπτύσσονται αυτοί οι δεσμοί. Να δείξουν την αξία της οργανωμένης πάλης και ειδικά εκείνης της πάλης που η εργατική τάξη την διεξάγει συσπειρωμένη στο Κόμμα της. Και την αξία του «Ριζοσπάστη» ως καθημερινού μαχητή σ’ αυτήν την πάλη. Η ΚΟΒ έκανε καθήκον της την υπόθεση των εργατών του συγκεκριμένου χώρου, μπήκε στα γεμάτα, συνέβαλε στην οργάνωση του αγώνα τους και αυτό το ίδιο το περιεχόμενο της οργάνωσης του αγώνα δημιούργησε δεσμό που στη συνέχεια ένιωσε την ανάγκη και να διακηρυχθεί. Εχει μεγάλη σημασία σταθερά και επίμονα να ενισχύεται η κομμουνιστική δράση έτσι που το αποτέλεσμά της να εκφράζεται ως πολύ συγκεκριμένη στήριξη και αποφασιστική ενίσχυση του ΚΚΕ στις διάφορες πλευρές της δράσης του. Τα 100 ευρώ που συγκέντρωσαν οι εργάτες της Κέρκυρας δεν είναι μικρή υπόθεση.

Οι 10 παραπάνω «Ριζοσπάστες» που διακινούνται, οι 5 παραπάνω μόνιμοι αναγνώστες που κερδίζονται για την εφημερίδα του ΚΚΕ, εκφράζουν ποιοτική αλλαγή. Για να υπάρξει απαιτείται η ποιοτικά ανώτερη δουλειά της ίδιας της Οργάνωσης. Απαιτείται στο σύνολό τους οι κομματικές δυνάμεις να ανταποκρίνονται στο ρόλο τους. Να ανεβάζουν την απαιτητικότητα των κομμουνιστών στην ολόπλευρη δράση για να γίνεται υπόθεση των εργατών, του λαού, η πάλη για τη λαϊκή εξουσία, το σοσιαλισμό. Πρέπει ακόμα πιο επίμονα να το κάνουμε. Αυτήν την επιμονή επιβραβεύουν οι εργάτες από την Κέρκυρα.

Τέτοιου τύπου σχέση ΚΚΕ – εργατών και εργατών – ΚΚΕ αντανακλά τα θετικά παραδείγματα που έχουμε ήδη από τη δράση των ΚΟΒ και το πώς παρεμβαίνουν – οργανώνουν τη λαϊκή πάλη. Αυτή η σχέση είναι που εδραιώνει στην εργατική συνείδηση το ρόλο του Κόμματος, που ετοιμάζει την εργατική τάξη για να ανταποκριθεί στον ιστορικό ρόλο της, να γίνει – με μπροστάρη το Κόμμα της – ο νεκροθάφτης των εκμεταλλευτικών σχέσεων παραγωγής, ο οικοδόμος της νέας ζωής.
Σε μια εποχή που οι συνειδήσεις των εργατών βομβαρδίζονται με στόχο να αποδεσμευτούν από τις αγωνιστικές παραδόσεις του εργατικού κινήματος, η δουλειά των κομμουνιστών φορτώνεται με μεγαλύτερες απαιτήσεις. Η επιστολή από την Κέρκυρα μάς τόνισε ότι πρέπει να είναι μόνιμη και συγκεκριμένη η επιδίωξη για ενίσχυση των δεσμών του ΚΚΕ με την εργατική τάξη, τέτοια που να επιβεβαιώνει ότι ο ρόλος του ΚΚΕ είναι αναντικατάστατος στον πυρήνα του: Να δυναμώνει το λαϊκό κίνημα. Τέτοια αναγνώριση πρέπει να εισπράττουμε κάθε μέρα σε κάθε τομέα της δουλειάς μας. Είναι αυτή η αναγνώριση μετρήσιμος δείκτης ότι κάτι αλλάζει στους συσχετισμούς δύναμης σε κοινωνικό επίπεδο, ότι περισσότεροι κερδίζονται με την πολιτική του ΚΚΕ, ότι αυξάνονται οι μάχιμες δυνάμεις που με πρωτοπόρο το ΚΚΕ βάζουν πλώρη για τη μεγάλη ανατροπή.

 

Posted in πολιτικη, ριζασπάστης, στα ρουθούνια τους, ταξικός πόλεμος, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, κκε, με το κκε υπάρχει λύση να συναντηθούμε στο δρόμο της ανατροπής | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Ο «φετιχισμός» του χρέους

Posted by redship στο 11 Μαρτίου , 2011

Γράφει   ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Το χρέος δεν είναι η αιτία της κρίσης.

Ολες οι προσπάθειες εδώ και τρία χρόνια από την πλευρά της αστικής προπαγάνδας είναι να συσκοτιστεί η αιτία της κρίσης, που δεν είναι άλλη από τον ίδιο τον καπιταλισμό.

Στο πλαίσιο αυτό βαφτίζουν την καπιταλιστική κρίση υπερπαραγωγής και υπερσυσσώρευσης, όπως η σημερινή, άλλοτε ως κρίση «χρηματοπιστωτική», άλλοτε ως κρίση «δανεισμού» και τώρα ως κρίση «χρέους».

Ειδικά όσον αφορά το χρέος, ορισμένες παρατηρήσεις:

Πρώτον: Αυτή η ασθένεια του καπιταλισμού, η ασθένεια της υπερχρέωσης, είναι τόσο παλιά και τόσο ανίατη, ώστε αστοί οικονομολόγοι όπως ο Κέυνς έφτασαν στις αρχές του περασμένου αιώνα να αναζητούν τη γιατριά κάνοντας επίκληση στη «γενναιοψυχία» των πιστωτών ώστε οι τελευταίοι να δεχτούν ακύρωση των χρεών τους. «Στο σημείο αυτό δεν συμφωνούν οι απόψεις μας με τον Κέυνς», απαντούσε ο Λένιν. Οι λαοί, πρόσθετε, δείχνοντας την επαναστατική – μπολσεβίκικη λύση του προβλήματος, «νομίζουμε πως για την ακύρωση των χρεών θα αναγκαστούν να περιμένουν κάτι άλλο και να δουλέψουν σε κάποια άλλη κατεύθυνση, χωρίς να υπολογίζουν στη «γενναιοψυχία» των κυρίων καπιταλιστών» (Λένιν, «Απαντα», τόμος 41, σελ. 221).
Δεύτερον: Το ίδιο το ΔΝΤ, στην έκθεσή του για το χρέος, εκτιμά ότι από 77% που ήταν στα τέλη του 2010 το χρέος του G7 (ΗΠΑ, Γερμανία, Ιαπωνία, Βρετανία, Γαλλία, Καναδάς, Ιταλία), το 2030 θα έχει φτάσει στο 200% και το 2050 το 441% («Νέα», 3/9/2010).
Τρίτον: Για το γεγονός ότι το χρέος είναι ένα ελαστικό ως προς τη σημασία του κριτήριο, το οποίο χρησιμοποιούν οι ιμπεριαλιστές ανάλογα με τα συμφέροντά τους, αρκεί τούτο: Η Κομισιόν, στις εκτιμήσεις της που δόθηκαν στη δημοσιότητα στις 29/11/2010, προέβλεψε ότι δυο χρόνια αργότερα, το 2012, το χρέος των κρατών – μελών της Ευρωζώνης θα έχει αγγίξει το 90%. Αν, δηλαδή, εφαρμοζόταν το κριτήριο του Μάαστριχτ, που προβλέπει ως όριο χρέους το 60% για μια χώρα της ζώνης του ευρώ, τότε η Ευρωζώνη θα έπρεπε ήδη να έχει διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη.

Τέταρτον: Ο δημόσιος λόγος έχει κατακλυστεί από το «φετιχισμό» του χρέους. Ομως ο καπιταλισμός είναι καπιταλισμός, δηλαδή απάνθρωπος και εκμεταλλευτικός, είτε με ελλείμματα, είτε με πλεονάσματα. Είτε με χρέη, είτε με αποθέματα.

Για παράδειγμα: Το χρέος του Αφγανιστάν δεν ξεπερνάει το 23% του ΑΕΠ της χώρας. Το χρέος της Αιγύπτου μέχρι τη στιγμή της εκδίωξης του Μπουμπάρακ ήταν στο 11%. Αλήθεια, πόσοι θα βρεθούν να «ζηλέψουν» τον αφγανικό ή τον αιγυπτιακό λαό εξ αυτού του λόγου;

Και στη μια και στην άλλη περίπτωση, τόσο δηλαδή τα χρέη όσο και τα πλεονάσματα δημιουργούνται πάνω στις πλάτες των καταπιεζόμενων λαϊκών στρωμάτων. Το γεγονός ότι σήμερα η Κίνα έχει αναδειχτεί σε παγκόσμιο «κουμπαρά», με τα συναλλαγματικά της αποθέματα να έχουν φτάσει στο επίπεδο ρεκόρ των 2,85 τρισ. δολαρίων, καθόλου δεν απαλύνει τη θέση του Κινέζου εργάτη. Ισα – ίσα λόγω της οικτρής θέσης του εργάτη έχει προκύψει αυτός ο παγκόσμιος αποθησαυρισμός.

Αντίστοιχα, όταν τον 19ο αιώνα η Αγγλία ήταν ο παγκόσμιος πιστωτής, τότε ακριβώς ο Ντίκενς και ο Ενγκελς περιέγραφαν τις συγκλονιστικές εικόνες από τη δυστυχία της εργατικής τάξης στην Αγγλία. Παρομοίως, όταν η Αμερική των πλεονασμάτων αντικατέστησε την Αγγλία και από τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα ανέλαβε εκείνη το ρόλο του νέου παγκόσμιου πιστωτή, αυτό καθόλου δεν μετρίασε τα βάσανα του αμερικανικού λαού. Βάσανα ανείπωτα, τα οποία περιγράφονται με συγκλονιστικό τρόπο από τον Στάινμπεκ στα «Σταφύλια της οργής».

 

Posted in πολιτικη, ριζασπάστης, Το συμφέρον των καπιταλιστών δεν είναι συμφέρον των εργατών, ανάπτυξη για ποιόν; | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Έλληνες λαθρομετανάστες

Posted by redship στο 11 Μαρτίου , 2011

αναδημοσίευση από πιτσιρίκο

 

Είναι απίστευτη η υποκρισία της ελληνικής πολιτείας και της ελληνικής κοινωνίας και μάλλον φτάνει η ώρα που θα πληρωθεί ακριβά.

Σε μια εποχή που σχεδόν όλοι μιλούν για την ανάγκη να επικρατήσει νομιμότητα στη χώρα, ελάχιστοι είναι αυτοί που επιθυμούν τη νομιμοποίηση των μεταναστών. Τους προτιμούν παράνομους. Μα οι περισσότεροι μετανάστες θέλουν τη νομιμοποίηση, για να φύγουν από την Ελλάδα και να πάνε σε μια πλούσια ευρωπαϊκή χώρα.

Από τη στιγμή που η πλειοψηφία των μεταναστών θα φύγουν από την Ελλάδα μόλις νομιμοποιηθούν, γιατί τόσοι Έλληνες δεν επιθυμούν τη νομιμοποίηση των μεταναστών; Δεν λένε πολλοί «να φύγουν οι μετανάστες»; Ε, αν νομιμοποιηθούν, θα φύγουν.

Η πραγματικότητα είναι πως θέλουμε –και χρειαζόμαστε- τους μετανάστες αλλά τους θέλουμε χωρίς δικαιώματα. Δηλαδή, θέλουμε σκλάβους. Να δουλεύουν φτηνά, χωρίς εργασιακά δικαιώματα, να είναι υπάκουοι και –αν είναι δυνατόν- να μην κυκλοφορούν στους δρόμους μας.

Όλη αυτή η υστερία για τους «μετανάστες που έχουν έρθει στην Ελλάδα, για να απειλήσουν τις ζωές μας και τις δουλειές μας» είναι ένα ψέμα – είναι ένα ψέμα που λέγεται συνέχεια. Οι μετανάστες δεν έρχονται στην Ελλάδα – οι μετανάστες περνάνε από την Ελλάδα. Αλλά δεν τους αφήνουμε να περάσουν. Τους εγκλωβίζουμε εδώ.

Πριν από μερικά χρόνια, η εθνική οδός περνούσε μέσα από την πόλη της Πάτρας. Αν θυμάμαι καλά, οι κάτοικοι της Πάτρας ήταν αντίθετοι στη δημιουργία της νέας εθνικής οδού –η οποία περνάει έξω από την Πάτρα-, επειδή επιθυμούσαν να περνάνε τα αυτοκίνητα και τα λεωφορεία μέσα από την πόλη, ώστε να κάνουν στάση και οι οδηγοί και οι επιβάτες να αφήνουν τα ωραία τους χρήματα. Φυσικά, τα υπεραστικά λεωφορεία έκαναν υποχρεωτικά στάση στην Πάτρα.

Περνούσα κι εγώ μέσα από την Πάτρα, για πάρα πολλά χρόνια. Από την ημέρα που φτιάχτηκε η νέα εθνική οδός, δεν έχω περάσει ούτε μια φορά μέσα από την Πάτρα. Δεν είναι η Πάτρα ο προορισμός μου – αλλού πηγαίνω. Το ίδιο ισχύει και για χιλιάδες μετανάστες (όπως αυτοί στη φωτογραφία που προσπαθούν να ανέβουν σε μια νταλίκα κοντά στο λιμάνι της Πάτρας, για να μπουν στο πλοίο και να πάνε στην Ιταλία).

Η μεγάλη ανοησία των ξεπουλημένων συνδικαλιστών και των Ελλήνων εργαζομένων ήταν ότι δεν απαίτησαν από την πρώτη στιγμή από τις κυβερνήσεις οι μετανάστες να έχουν τους ίδιους όρους εργασίας, τις ίδιες συλλογικές συμβάσεις και τα ίδια δικαιώματα με τους Έλληνες. Με αυτόν τον τρόπο, οι μετανάστες χρησιμοποιήθηκαν επί δεκαετίες ως φτηνά χέρια, έγιναν αντικείμενο αισχρής εκμετάλλευσης και –μοιραία- υπονόμευσαν τα εργατικά κεκτημένα των Ελλήνων εργαζομένων. Στερνή μου γνώση, να σ’ είχα πρώτα. Τώρα πια το πουλάκι πέταξε και στην Ελλάδα του Μνημονίου οι εργασιακές σχέσεις, τα εργατικά δικαιώματα –αλλά ακόμα και η εργασία πια- είναι ανέκδοτο τόσο για τους Έλληνες όσο και για τους μετανάστες.

Δεν ήθελε και ιδιαίτερο μυαλό για να αντιληφθεί κάποιος πως, αν οι μετανάστες εργάζονται ανασφάλιστοι, είναι σίγουρο πως θα έρθει η στιγμή που και εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες εργαζόμενοι θα είναι ανασφάλιστοι. Δεν ήθελε και ιδιαίτερη ευφυία, για να καταλάβει κάποιος πως η νόμιμη εργασία των μεταναστών συμφέρει και τους Έλληνες εργαζόμενους, αφού θα τόνωνε τα ασφαλιστικά ταμεία και τις συντάξεις. Επίσης, θα δημιουργούσε ένα ισχυρό κοινό μέτωπο απέναντι σε όσους θα προσπαθούσαν να καταπατήσουν τα εργατικά δικαιώματα.

Αντί να ζητηθούν ίσα δικαιώματα και για τους μετανάστες, τους βλέπαμε –και τους βλέπουμε- επί χρόνια να κάνουν τις πιο σκληρές δουλειές. Φτηνά εργατικά χέρια και ανασφάλιστη εργασία. Όταν κάποιος μετανάστης έπεφτε θύμα εργατικού ατυχήματος –και ήταν εκατοντάδες αυτοί-, σχεδόν κανείς δεν έδινε σημασία. Άλλωστε, τις περισσότερες φορές δεν το μαθαίναμε καν –οι εργάτες μετανάστες χωρίς δικαιώματα είναι σαν να μην υπάρχουν. Ακόμα και πριν από 3 μήνες, ο Αιγύπτιος καθαριστής τζαμιών με τα τέσσερα παιδιά που σκοτώθηκε ενώ δούλευε ανασφάλιστος -ημέρα Κυριακή στο υπουργείο …Εργασίας- δεν απασχόλησε κανέναν παρά μόνο δέκα μέρες μετά τον θάνατό του.

Την ίδια εποχή που οι μετανάστες πέθαιναν στη δουλειά ή στα εργατικά ατυχήματα, εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες εργάτες νόμιζαν πως είναι πια Κροίσοι και χόρευαν τσιφτετέλια πάνω στα τραπέζια, έχοντας την οικτρή αυταπάτη πως έχουν γίνει ίδιοι με τον εφοπλιστή που καθόταν στο διπλανό τραπέζι. Οι καιροί άλλαξαν και πολλοί απ’ αυτούς τους εργάτες βρίζουν σήμερα τους μετανάστες και είναι έτοιμοι να ψηφίσουν ΛΑΟΣ και Χρυσή Αυγή. Όταν δεν έχεις συναίσθηση και συνείδηση του ποιος είσαι, από πού έρχεσαι και πού πας, ο κατήφορος δεν έχει τέλος.

Η εγκληματικότητα στην Ελλάδα του 2011 είναι ένα τεράστιο θέμα –με πολλές γνωστές αιτίες- και ένα μέρος αυτού του θέματος είναι η εγκληματικότητα των μεταναστών. Βέβαια, όσοι την επικαλούνται ξεχνούν να αναφέρουν πως άνθρωποι που είναι εγκλωβισμένοι σε μια χώρα και δεν μπορούν να φύγουν, ζουν στην απόλυτη εξαθλίωση, τους κυνηγάει η αστυνομία και ο κάθε υπερπατριώτης, δεν μπορούν να βρουν δουλειά, δεν έχουν πού να μείνουν και δεν έχουν φαγητό θα στραφούν σχεδόν αναγκαστικά στην παρανομία και το έγκλημα. Εντάξει, κάποιοι μπορεί να αυτοκτονήσουν και κάποιοι άλλοι να κάνουν απεργία πείνας -για να κερδίσουν κάποια στοιχειώδη δικαιώματα- αλλά ακόμα κι αυτοί μας ενοχλούν. Τι θέλουμε τελικά; «Θέλουμε να φύγουν!» «Μα, δεν τους αφήνουμε! Τους κρατάμε παράνομους εδώ!»

Η νομιμοποίηση των μεταναστών και η καταγραφή των στοιχείων τους θα τους απέτρεπε από το να στραφούν στην παρανομία και θα έκανε πιο ασφαλή την ελληνική κοινωνία. Αλλά, όταν δεν ξέρουμε πόσοι είναι, πώς ονομάζονται και πού μένουν, τι ακριβώς ζητάμε από αυτούς τους ανθρώπους; Βέβαια, η ελληνική κυβέρνηση δεν γνώριζε –μέχρι πριν από μερικούς μήνες- πόσοι είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι, οπότε πώς θα μπορούσε να έχει στοιχεία για τους μετανάστες; Κι όμως, αυτή είναι μια από τις δουλειές των κυβερνήσεων σε όλον τον κόσμο.

Είμαι βέβαιος πως η σχεδόν ανύπαρκτη πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων στο μεταναστευτικό θέμα δεν είναι καθόλου τυχαία. Ο κανονισμός «Δουβλίνο ΙΙ» -τον οποίο επικαλούνται οι ελληνικές κυβερνήσεις- είναι ένα ισχυρό επιχείρημα, αλλά το ερώτημα είναι «γιατί ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ψήφισαν το ‘Δουβλίνο ΙΙ’ το 2003; Τι έκανε η κυβέρνηση Καραμανλή, όταν το μεταναστευτικό ζήτημα γιγαντώθηκε;». Σε κάθε περίπτωση, ο κανονισμός «Δουβλίνο ΙΙ» θα τροποποιηθεί οπωσδήποτε –και υπό την πίεση του μεγάλου μεταναστευτικού ρεύματος από τις αραβικές χώρες-, οπότε οι μάσκες θα πέσουν.

Οι μετανάστες ήταν ένας από τους κύριους παράγοντες για το «οικονομικό θαύμα» της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια. Σήμερα, χρησιμοποιούνται από την κυβέρνηση –και μέρος του πολιτικού συστήματος- για να απορροφήσουν την οργή ενός μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας, ώστε να μην στραφεί εναντίον τους. Θέλει κότσια για να τα βάλεις με την εξουσία που σε οδήγησε στη χρεοκοπία, την ανεργία και τον εξευτελισμό αλλά είναι πιο εύκολο να ξεσπάσεις σε μετανάστες χωρίς δικαιώματα από το Πακιστάν και τη Σρι Λάνκα.

Είναι άσχημο να την πατάς συνέχεια και να πέφτεις σε όλες τις λούμπες που θέλουν να σε ρίξουν. Την ώρα που κάποιοι θα κυνηγούν τους εξαθλιωμένους μετανάστες, εγώ θα έχω το νου μου σε κάτι άλλους μετανάστες, πλούσιους και νόμιμους. Τους λένε «επενδυτές». Και έρχονται για να αγοράσουν ό,τι έχει απομείνει από την ξεπουλημένη χώρα μας.

Οι μετανάστες είναι παράνομοι στην Ελλάδα, επειδή δεν θέλουμε να είναι νόμιμοι. Δεν μας συμφέρει – ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε. Είναι τέτοια η κατρακύλα της ελληνικής κοινωνίας που –μακάρι να βγω ψεύτης- δεν θα αργήσει η μέρα που οι Έλληνες θα εργάζονται παράνομα στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Παράνομα και φτηνά. Έλληνες λαθρομετανάστες. Τι; Κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος; Άργησες.

Posted in πολιτικη, έλληνες και ξένοι εργάτες ενωμένοι, ευχαριστημένοι σκλάβοι που απαρνούνται την ιδέα της εξάλειψης της σκλαβιάς | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »