καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Ιανουαρίου 2011
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Δεκ.   Φεβ. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Εγγραφή

Συμμαχία από τα κάτω στην προοπτική της λαϊκής εξουσίας

Posted by redship στο 10 Ιανουαρίου , 2011


Την «ενότητα δράσης» της αριστεράς κλίνει σε όλες τις πτώσεις ο Βασίλης Πριμικήρης, μέλος του ΕΓ της ΚΠΕ του ΣΥΝ, διαπιστώνοντας σε άρθρο του στην «Αυγή» ότι «Σήμερα τίποτε δεν είναι όπως χθες». Το στέλεχος του ΣΥΝ αναλώνεται σε διαπιστώσεις για το χαρακτήρα της κρίσης και τον τρόπο που αυτή εξελίχθηκε, με συμπεράσματα όπως «το Μνημόνιο μπήκε γιατί μια χώρα του Νότου της Ευρωζώνης, με υστέρηση ανάπτυξης, χωρίς ιδιαίτερες πλουτοπαραγωγικές πηγές (…) που αυξάνει υπερβολικά το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματά της θα μπορούσε κάλλιστα να λειτουργήσει πιλοτικά για να χτυπηθεί το κόστος εργασίας σε όλη την Ευρώπη (…) Ταυτόχρονα, ξεσπάει και η παγκόσμια νομισματοπιστωτική κρίση που φέρνει τα πράγματα σε σημείο μη επιστροφής». Στη βάση αυτή παρατηρεί ότι «η αριστερά, μέχρι στιγμής, δεν κατάφερε να αναλύσει πειστικά, να ηγεμονεύσει ιδεολογικά, να πείσει πολιτικά, να κατεβάσει στο Σύνταγμα 1-1,5 εκατομμύρια πολίτες (…) να ξεπεράσει ένα κρίσιμο μέγεθος δυναμικής και να ανατρέψει αυτές τις αντιλαϊκές πολιτικές» και γι’ αυτό σήμερα είναι αναγκαία η «επιλογή υπέρβασης της πολυδιάσπασης και της πολιτικής μιζέριας του κομματικού μικρομάγαζου (που) έχει τις δυνατότητες να ανοίξει τον δρόμο για τη διαμόρφωση από την πληθυντική ελληνική αριστερά ενός νέου κοινωνικού και πολιτικού μετώπου». Αρα, διαπιστώνει ο αρθρογράφος, «η αριστερά του σήμερα πρέπει να δώσει πειστικές απαντήσεις υπέρβασης της κρίσης, δεν αρκεί η διάγνωση της παθογένειας του καπιταλιστικού συστήματος, χρειάζονται προτάσεις για το οικονομικό και πολιτικό μέλλον της χώρας και μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, αλλά και έξω από τις ρυθμίσεις της τρόικας».
Ομφαλοσκοπώντας από την όχθη της διαχείρισης του καπιταλισμού και όντας μέρος του αστικού πολιτικού συστήματος, ο ΣΥΝ βολοδέρνει σε «αναλύσεις» που στόχο έχουν να κρύψουν τα αδιέξοδα της δικής του στρατηγικής. Για παράδειγμα, επιμένει ακόμα και σήμερα να μιλάει για «χρηματοπιστωτική κρίση», και όχι, βέβαια, για συγχρονισμένη παγκόσμια καπιταλιστική κρίση υπερσυσσώρευσης και υπερπαραγωγής, βάζοντας το δικό του λιθαράκι στη συγκάλυψη του πραγματικού χαρακτήρα της κρίσης και κρύβοντας τη μοναδική φιλολαϊκή διέξοδο, η οποία ταυτίζεται με την ώριμη ανάγκη ο λαός να ανατρέψει την αστική εξουσία και να καταργήσει την ιδιοκτησία της στα μέσα παραγωγής. Από αυτήν τη σκοπιά, το Μνημόνιο δεν ήρθε στην Ελλάδα εξαιτίας των χρεών και του ελλείμματος, αλλά αποτελεί στρατηγική επιλογή της αστικής τάξης, ντόπιας και ευρωενωσιακής, στην προσπάθειά της να μετατρέψει την κρίση σε ευκαιρία για να ξεμπερδεύει με κάθε εργατική κατάκτηση. Αδιαμφισβήτητος μάρτυρας είναι το γεγονός ότι μέτρα ανάλογα με αυτά που προωθούν κυβέρνηση και τρόικα επιβάλλονται και σε χώρες της ΕΕ όπου δεν υπάρχει Μνημόνιο. Ακόμα παραπέρα, το Μνημόνιο δεν υπογράφτηκε επειδή η Ελλάδα δεν έχει ανάπτυξη και πλουτοπαραγωγικές πηγές, αλλά ακριβώς επειδή η όποια ανάπτυξη είναι καπιταλιστική και επειδή οι πλουτοπαραγωγικές πηγές είναι ανεξάντλητες, αλλά η εκμετάλλευσή τους είναι προνόμιο μιας φούχτας μονοπωλίων. Οσο για το αν η «αριστερά» γενικά και αόριστα δεν κατάφερε να κατεβάσει 1,5 εκατ. διαδηλωτές στο δρόμο, ας αναζητήσει στο κόμμα του τις ευθύνες για το γεγονός ότι τόσα χρόνια συνέδραμε την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ και την εκάστοτε κυβέρνηση στον αφοπλισμό της εργατικής τάξης, μέσα σε ένα δεδομένο ιστορικό και πολιτικό περιβάλλον που ευνοούσε και επεδίωκε με μανία την ενσωμάτωση του κινήματος, κυρίως μετά την καπιταλιστική παλινόρθωση στις αρχές της δεκαετίας του ’90.
Τραβώντας μια μονοκοντυλιά σε όλα τα παραπάνω, ο ΣΥΝ εμφανίζεται σαν κήρυκας της ενότητας στη δράση όλης της «αριστεράς». Σ’ αυτή συμπεριλαμβάνει δυνάμεις όπως το κόμμα του Κουβέλη (το οποίο μόλις προχτές από τις σελίδες της «Αυγής» καλούσε σε δράση για να σώσουμε τον καπιταλισμό!) και το ΠΑΣΟΚ, με στελέχη του οποίου ο ΣΥΝ συνεργάζεται κατά κόρον, αθωώνοντας τη σοσιαλδημοκρατία και τον αντιδραστικό της ρόλο. Καθόλου τυχαία, ο ΣΥΝ στήριξε στις πρόσφατες τοπικές εκλογές τον Μητρόπουλο, ο οποίος ζητούσε ένα καλύτερο ΠΑΣΟΚ, ενώ στο δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών στην Αθήνα καλούσε έμμεσα σε υπερψήφιση του επίσης ΠΑΣΟΚου Καμίνη. Την ίδια ώρα, ο ΣΥΝ βρίσκεται στα μαχαίρια με τις πλέον συγγενικές του πολιτικές δυνάμεις, με τις οποίες πριν από μερικά χρόνια έφτιαξε τον ΣΥΡΙΖΑ, πιπιλίζοντας και τότε τα περί «ενότητας της αριστεράς». Ο ΣΥΝ παίζει με τις εντυπώσεις και σκόπιμα αποφεύγει την ουσία. Κρύβει ότι και σε άλλες χώρες, όπου η «ενότητα της αριστεράς» αποτέλεσε στρατηγική επιλογή των διάφορων οπορτουνιστικών και σοσιαλδημοκρατικών δυνάμεων, κάθε άλλο παρά κερδισμένος βγήκε ο λαός. Σε χώρες, όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Ισπανία, όπου το πείραμα της «ενότητας» έφτασε μέχρι και τη συγκυβέρνηση με τους σοσιαλδημοκράτες, ο λαός δεν βρέθηκε καλύτερα προετοιμασμένος να αντιμετωπίσει την κρίση και τις συνέπειές της. Το αντίθετο έγινε, γι’ αυτό και οι λαοί σ’ αυτές τις χώρες μετράνε απώλειες κατακτήσεων εδώ και δεκαετίες, πολλές από τις οποίες συνυπέγραψε η οπορτουνιστική «αριστερά» με το αιτιολογικό του μικρότερου κακού, είτε από τη θέση της συγκυβέρνησης, είτε από αυτήν της συνδιαχειρίστριας δύναμης στα συνδικάτα. Ξέρει ο ΣΥΝ ότι το κάλεσμα σε κοινή δράση από τα πάνω είναι έωλο, αφού οι διαφορές μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων που ο ΣΥΝ αυθαίρετα αναγορεύει σε σύμμαχους, είναι μεγάλες.
Ο ΣΥΝ ζητάει κοινή δράση σε προτάσεις, όπως το ευρωομόλογο και η τόνωση της ανάπτυξης. Δηλαδή, κοινή δράση όλων των πολιτικών δυνάμεων για να δανείζεται φθηνότερα η πλουτοκρατία και να κερδίζει ασύστολα από την καπιταλιστική ανάπτυξη, την οποία πληρώνουν οι εργαζόμενοι και ο λαός με τον ίδιο τρόπο που πληρώνουν και την κρίση του καπιταλισμού. Οι αναλύσεις τους για το χαρακτήρα και τις αιτίες της κρίσης και, πολύ περισσότερο, η διαχειριστική στρατηγική τους δε θα μπορούσαν παρά να τους οδηγούν σε τέτοιες προτάσεις που αντικειμενικά εχθρεύονται το κίνημα και τα πραγματικά συμφέροντα του λαού. Σήμερα, πράγματι, τίποτα δεν είναι όπως χθες. Σήμερα δεν αρκούν οι αγώνες των περασμένων δεκαετιών, με τους οποίους οι εργαζόμενοι πάλευαν να περισώσουν ή να διευρύνουν κάποια από τα κεκτημένα τους. Σήμερα είναι αναγκαία όσο ποτέ η κοινή δράση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της από τα κάτω, μέσα από μια πλατιά λαϊκή αντιμονοπωλιακή συμμαχία, φύτρα της οποία αποτελούν το ΠΑΜΕ, η ΠΑΣΥ, η ΠΑΣΕΒΕ, το ΜΑΣ και η ΟΓΕ. Αυτή η συμμαχία επιφορτίζεται με το ιστορικό καθήκον, με προωθημένα αιτήματα που αντανακλούν τις σύγχρονες ανάγκες του λαού, να οργανώσει την άμυνα απέναντι στη λαίλαπα που επιβάλλει η στρατηγική του κεφαλαίου και των κομμάτων του. Αυτές οι συσπειρώσεις του λαϊκού κινήματος έχουν διαμορφώσει ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο αιτημάτων, με άμεσους στόχους πάλης για τη θωράκιση των λαϊκών στρωμάτων από τις συνέπειες της κρίσης και το ξεπέρασμά της προς όφελος της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Ταυτόχρονα, βασικό καθήκον αυτής της πλατιάς συμμαχίας είναι να προετοιμάσει, να οργανώσει και να διευθύνει την πάλη του λαού για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. Στην εξέλιξη ενός τέτοιου απαιτητικού αγώνα, οι εργαζόμενοι και ο λαός θα βάζουν ισχυρά εμπόδια στα χειρότερα που ετοιμάζει ο αντίπαλος και θα αποσπά κατακτήσεις που ανακουφίζουν τα λαϊκά στρώματα από τις συνέπειες της κρίσης, όπως η ουσιαστική προστασία των ανέργων και άλλα. Οι αντικειμενικές συνθήκες για μια τέτοια ριζική αλλαγή στο επίπεδο της εξουσίας και της οικονομίας έχουν ωριμάσει. Το ΚΚΕ θα δώσει τον καλύτερο εαυτό του για να οργανώσει νικηφόρα ο λαός την αντεπίθεση.

Ένα Σχόλιο to “Συμμαχία από τα κάτω στην προοπτική της λαϊκής εξουσίας”

  1. y said

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: