καράβι κόκκινο

τα μαύρα τα μαλλιά μας και αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά

  • Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

  • Γιάννης Ρίτσος

    Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.

  • κώστας βάρναλης

    Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν - τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!... Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ 20.10.1973

  • ------------------------------- Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! Και κέρδισε μονάχος το ψωμί -------------------------------- -------------------------------- ''Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρής. Όπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί''
  • κομαντάντε Μάρκος

  • «Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
  • μπερτολντ μπρεχτ

    Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός και να που σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους μόνο το ματωμένο δάκτυλό τους είδα μπρος και είπα ευθύς: “μ’αρέσει ο νόμος τους” Τον κόσμο αντίκρυσα μέσ’απ’ τα ρόπαλά τους Στάθηκα κι είδα, ολημερίς με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. και σαν με ρώτησαν “σε διασκεδάζει;” είπα “πολύ”! Κι από την ώρα εκείνη, λέω “ναι” σε όλα, κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει το εγκρίνω Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα, μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: “καλά τους κάνουν -για του έθνους την ομόνοια!” Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω “σταματήστε!” Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’άκουσα να φωνάζω: “Ζήτω!Προχωρήστε!” Δε μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά Γι’αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια-το ξέρω-κι η έγκρισή μου

  • Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας

    Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί Θα μοιραστεί την ήττα . Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .
  • εγκώμιο στον κομμουνισμό – μπέρτολτ μπρέχτ

    Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος. Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις. Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν. Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό. Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα. Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν. Αλλά εμείς ξέρουμε: Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα Το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος Μα η τάξη. Είναι το απλό Που είναι δύσκολο να γίνει.
  • οι δικαστές

    Να οι κύριοι δικαστές τους λέμε οι καταπιεστές πως δίκαιο είναι τον λαό τι συμφέρει μα αυτοί δεν ξέρουν ποιο είναι αυτό κι έτσι δικάζουν στο σωρό μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι
  • ———–

    Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι. Μπ. Μπρεχτ
  • ———————

    "Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"
  • ========================

    Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του. Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
  • Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει. Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί γι' αυτό που είναι ταπεινό ποτέ δεν θα υψωθούν. Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.
  • che

    Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

  • Αξίζει για ένα όνειρο να ζεις, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
  • pablo neruda

    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

  • από το Canto general

    Μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της Άνοιξης
  • κ. καβάφης

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
  • κωστής παλαμάς

    Και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες και μ’ ονόματα τους κράζουν πονηρά κλέφτες κι απελάτες και προδότες. Τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλληκάρια κι είναι μες στους κοιμισμένους οι στρατιώτες…” Κ . Παλαμάς στο Δωδεκάλογο του Γύφτου.
  • διαμοιρασμός του blog

    Bookmark and Share
  • διαχείριση

  • on line επισκέπτες

  • ημερολόγιο άρθρων

    Οκτώβριος 2010
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Σεπτ.   Νοέ. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Εγγραφή

σσσ..! ένα δέντρο ακούει…

Posted by redship στο 17 Οκτωβρίου , 2010


Μετά τα Μηδικά, όταν το προγονικό απέκτησε αυτοπεποίθηση και οι Ελληνες ανήγαγαν την ελευθερία τους (δηλαδή τη συμμετοχή τους στο αυτεξούσιο των πόλεων) σε τρόπο ζωής, συνήθιζαν να λένε ότι «όταν υβρίζεται η Ελλάδα, ουδείς Ελληνας αδρανής». Ετσι έλεγε το προγονικό, αλλά τα αντίθετα έπραττε -λόγω του διαρκούς ταξικού πολέμου. Κι έτσι, αφήνοντας

κάθε μέτρο στην άκρη και κρατώντας τη φιλοσοφημένη στάση μόνον για τα συμπόσια, δημοκρατίες κι ολιγαρχίες επέπιπταν το ίδιο ιμπεριαλιστικές στις ασθενέστερες (επίσης δημοκρατίες ή ολιγαρχίες), αλλάζοντας συμμαχίες με ρυθμούς χαλιφάτου, ενώ στο εσωτερικό των πόλεων οι πλούσιοι πλούτιζαν διαρκώς και οι φτωχοί φτώχαιναν μονίμως.

Κι ούτω πώς αλληλοϋβριζόμενοι οι Ελληνες υπέκυψαν το πρώτον στους Μακεδόνες, ενώ στη συνέχεια ο κόσμος που δημιούργησε ο Αλέξανδρος υπέκυψε μέρος κατά μέρος στους «πανταχού νικήσαντες», διαπράττοντας μάλιστα το κάθε μέρος την εσχάτη των ύβρεων, να συμμαχεί δηλαδή με τους Ρωμαίους εναντίον των άλλων, εξασφαλίζοντας έτσι και τη δική του σειρά στη ματωμένη ή αναίμακτη υποταγή. Δορυάλωτη η Ελλάδα επέζησε αλλοιώς, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Ο μως, όπως το προγονικό έτσι κι εμείς σήμερα, αν και η Ελλάδα υβρίζεται αδρανούμε. Λόγω ακριβώς του ίδιου ταξικού πολέμου, αλλά κι εξ ενός στίγματος της ιστορίας (όταν η τελευταία γίνεται φορτίο και όχι προίκα) που μας κατατρύχει εκ γενετής.

Ατομιστές οι Ελληνες σαν Αθηναίοι γαιοκτήμονες, δόλιοι σαν Θηβαίοι μηδίσαντες, καιροσκόποι σαν Μακεδόνες ευγενείς οπλαρχηγοί, άρπαγες σαν Κορίνθιοι τελώνες, μαχαιροβγάλτες σαν Αιτωλοί της Συμπολιτείας, πειρατές κατά τον Ροδίων νόμο ναυτικό και

συχνά γραικύλοι να σέρνονται σε Ρώμη – Βρυξέλλες και Νέα Υόρκη όχι μόνον να αλληλοϋβρίζονται

αλλά και να προσκυνούν το πλαίσιο που τους κάνει τέτοιους. Διότι σήμερα πόλη είναι το εθνικό πλαίσιο μέσα στο οποίον ασκείται η αστική εξουσία.

Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, στον παρονομαστή «του διαίρει και βασίλευε» γίνονται οι τάξεις η μία προς την άλλη, άνθρωπος προς άνθρωπον λύκος. Μέρος κατά μέρος, συμμαχώντας με τους δυνάστες τους κι ελπίζοντας πως έτσι θα φαγωθούν τελευταίοι, υποτάσσονται οι άνθρωποι ως πρόσωπα και ως τάξεις στους πανταχού νικώντες, Τράπεζες και Τοκογλύφους, Πολεμοκάπηλους κι Αεριτζήδες.

Σ ήμερα, βεβαίως η Ελλάδα υβρίζεται ιδιαιτέρως, τη βρίζει για διεφθαρμένη ο ίδιος ο πρωθυπουργός της και οι Ελληνες κατά τα πάτρια ήθη αδρανούν. Αν όχι όλοι, πολλοί.

Αλλά, τι είναι Ελληνας σήμερα; Ισως να ‘ναι αυτό που έλεγε ο Καρούζος: «Να λες Ελληνας και να νοιώθεις άλλην ομορφιά, να μη νοιώθεις ελληνικότητα».

Ή όπως το έλεγε ο Χατζιδάκις: «τι αξία έχει η ελληνικότητα αν δεν σημαίνει τίποτα για την ανθρωπότητα;».

Ή καθώς το εννοούσε ο Καβάφης γράφοντας «ελληνικός, ουδέν τιμιώτερο», όπως ο Γκορ Βιντάλ δηλαδή ή ο Σαιν Κρουά, η Γιουρσενάρ, ο Παπαδιαμάντης ή ο Πικάσο.

Ή όπως το έλεγε ο Βελουχιώτης, όσον είχε ακόμα κεφάλι και μίλαγε, λέγοντας: «ο λαός έχει πεζούλα, έχει πατρίδα, τα λεφτά δεν έχουν».

Οντως! Και τώρα στην τρέχουσα κρίση αρκετοί πλούσιοι Ελληνες έβγαλαν τα λεφτά τους στο εξωτερικό -χωρίς ουδείς να τους εξορίσει να πάνε να ζήσουν μαζί τους.

Αλλά ποιος να τους εξορίσει; Οι ίδιοι τον εαυτόν τους; Οι ίδιοι που ληστεύουν τον λαό με την έγκριση του λαού; Διότι, είπαμε, ο λαός ζώον οκνό, βραδυκίνητο -όταν όμως ξυπνάει γυρνάει ανάποδα ο ντουνιάς- αλλά του αρέσει ο ύπνος. Κυρίως μπροστά στην τηλεόραση.

Κι έτσι ο άνθρωπος για τον άνθρωπο λύκος ή όπως το διευκρίνισε για τα καλά ο Μαρξ, λύκος ο άνθρωπος που εκμεταλλεύεται τον άνθρωπο.

Κ αι τώρα που η χώρα υβρίζεται -από την τρόικα, κι όποιον άλλον βλέπει φως κι ανεβαίνει να αρπάξει ό,τι απόμεινε, ασημικό, εικονοστάσι, κεντητό τραπεζομάντηλο, τη φωτογραφία του παππού απ’ το Ρούπελ, δεν μας απομένουν παρά οι Λακεδαιμόνιοι, ήγουν ο καθείς εφ’ ω ετάχθη.

Ομως όχι κατά μόνας κι αριστοκρατικά, αδέλφια, αλλά πίσω απ’ τις ασπίδες φυλάγοντας ο ένας το αριστερό του άλλου -εκείνο το αριστερό της καρδιάς- της αριστεράς.

Μιας νέας Αριστεράς, δεν ξέρω αν θα ‘ναι απ’ το ΚΚΕ ή τον Συνασπισμό ή απ’ όπου αλλού, αλλά να είναι (ευκτική) μια Αριστερά του λαού και του καλού.

Μια Αριστερά που αίφνης θα έφτιαχνε μια Λαϊκή Τράπεζα βοηθώντας κι ανακουφίζοντας την κοινωνία.

Που θα άνοιγε συνεταιριστικά μπακάλικα στις γειτονιές. Που θα οργάνωνε λαϊκές γιορτές τα Σάββατα, να γνωρίζονται οι άνθρωποι μεταξύ τους και να παρουσιάζουν οι νέοι τα ταλέντα τους. Μια Αριστερά

που θα αγαπά όσους δεν την καταλαβαίνουν και θα την εμπιστεύονται οι τίμιοι και οι άξιοι. Μια πρόμαχη Αριστερά ενάντια σε κάθε παθογένεια, αυστηρή μόνον με τον εαυτόν της, θανατηφόρα για τις συντεχνίες, το πελατειακό κράτος, τη Διαφθορά και τη Διαπλοκή. Μια λαϊκή, ευρύχωρη, καλόκαρδη κι αρματωμένη Αριστερά, εγγράμματη.

Νομίζω ότι έρχεται πάλι η ώρα. Στην Ελλάδα και τον κόσμο. Ο ταξικός πόλεμος είχε αρχαία ιστορία -κάθε φορά που τον κέρδιζε η Αριστερά κι έκανε ένα βήμα μπροστά ο λαός, έκανε ένα τεράστιο άλμα η ανθρωπότης…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: